Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

03/05/2011

Νικολέττα Γιαννούτσου, Πέντε ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 10:44 μμ

Υποκλινόμαστε
απλανείς στα λευκά

τα παιδιά γίνονται Τίγρεις:
άπαξ και φωνάξουν, μην τ’ αφήσετε να φύγουν.

|||||

[Ελκυσμός]

Γιατί, μου έλεγε, τα άδεια σου τα σωθικά
θα σε αφήσουν έναν πρώτο αριθμό
αδιαίρετο
βουβό
ανάμεσα στους ζωντανούς

όταν χαθεί
να χαθείς και συ μαζί,
μου έλεγε.

|||||


[Αδηφαγία]

Μιάμιση βάρδια
μέχρις ν’ αρπάξει σαν ξερόκλαδο.

Οι δρόμοι θα στάξουν πίσω της
και θα σε φτάσει.

Επιστρέφει.

Η μέρα θ’ αδειάσει
και θα σε φάει ζωντανόν.

Αθώε γαμιόλη,
θα σε κατασπαράξει.

|||||

[Κουφόβρασις]

Να κατηγόρησε, άραγες, ποτέ
το καμένο σπαρτό τη γη του;
Δεν είχαν τύχη καλύτερη
ούτε οι σταγόνες της βροχής.
Οι αυγουστιάτικες φωτιές
τα σβήσαν όλα.

|||||

[Αχέρων]

Απέναντι δε φαίνεται το σπίτι τους
εύχομαι να μη μου ζητούσαν να τους πάω.

Ο νοτιάς το ξέσυρε κι αυτό κι αυτούς
σ’ άλλες ηπείρους.

[περισσότερα στο τχ. 4]
Advertisements

1 σχόλιο »

  1. perimenoume sunexeies nikoletta sunexise etsi tha se parakolouthw apo makrua:)

    Σχόλιο από Georgios Kwdounas — 10/01/2013 @ 1:32 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: