Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

21/05/2011

Sarah McCann, Ερωταπαντήσεις

Filed under: Τεφλονοσυνεντεύξεις — kyokokishida @ 11:13 μμ

Πώς ψωμίζεσαι;
Διδάσκω λογοτεχνία σε εφήβους σε ένα οικοτροφείο. Σε κάποιες τάξεις διδάσκω δημιουργική γραφή, σε άλλες ουτοπική και ταξιδιωτική λογοτεχνία, σε άλλες ποίηση.

Aπό πότε γράφεις ποίηση;
Έγραψα το πρώτο μου ποίημα στα έντεκα, για μία σχολική εργασία. Η δασκάλα μου σχολίασε πάνω στην κόλλα: «Υποσχέσου μού ότι θα γίνεις συγγραφέας.» Το υποσχέθηκα. Στη συνέχεια, κρατούσα ημερολόγιο ως το λύκειο, οπότε και ξανάρχισα να γράφω για το σχολείο. Τότε άρχισα να διαβάζω ποιήματα. Και να γράφω τα δικά μου.

Οι ποιητικές σου επιρροές; Ποιες/-ους αμερικανίδες/-ούς ποιήτριες/-ές του παρελθόντος και του παρόντος εκτιμάς;
Έχω δυο-τρεις ποιητές στην καρδιά μου. Η μία είναι η αμερικανίδα Elizabeth Bishop και ο δεύτερος είναι ο χιλιανός Pablo Neruda.  Και οι δύο με ώθησαν στη συγγραφή ενώ ήταν από τους πρώτους ποιητές που διάβασα. Επίσης, και οι δύο βασίζονται σθεναρά στις εικόνες για να φέρουν ή να αφυπνίσουν συναισθήματα, υποθέτω. Αυτό είναι που προσπαθώ κι εγώ.  Ο George Gordon Lord Byron είναι άλλος ένας ποιητής που μπορώ να αναφέρω. Με ελκύει το χιούμορ και βρίσκω πολύ στους Ρομαντικούς (είτε από δική τους πρόθεση είτε από δική μου!). Όσο για τους σύγχρονους, μου αρέσει η ποίηση του Mark Doty (ο οποίος είναι σημαντικά επηρεασμένος από τον Καβάφη).  Γενικά, η καλοσύνη είναι το κλειδί της ποίησης που μου αρέσει και επιθυμώ να γράψω.  Το αγαπημένο μου ποίημα είναι του Larry Levis, και το κουβαλάω μαζί μου πάντα. «Η μυρωδιά της θάλασσας» είναι ένα ποίημα για ένα βιασμό, ένα βασανισμό και φόνους, αλλά το μήνυμα είναι ότι τέτοιες πράξεις θα έπρεπε να είναι αδιανόητες. Συμβαίνουν, αλλά δεν θα έπρεπε να είναι αδιανόητες. Κάθε φορά που το διαβάζω μαγεύομαι και νιώθω ταπεινή. Ελπίζω να γράψω ένα ποίημα τόσο δυνατό μια μέρα.

Η ελληνική ποίηση σου είναι οικεία; Γνωρίζεις ελληνίδες/-ες ποιήτριες/-ές;
Ναι, μου είναι. Στο κολλέγιο, έκανα μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας στο Τμήμα Ελληνικών Σπουδών του πανεπιστημίου του  Princeton.  Ο Ελύτης και ο Ρίτσος ξεχωρίζουν για μένα. Γνωρίζοντας ότι αυτό είναι ύβρις θα πω ότι ποτέ μου δεν κατάλαβα τον Καβάφη. Μου αρέσει η πλούσια εικονοπλασία και τα παιχνίδια με τη γλώσσα, οπότε απήλαυσα από σύγχρονους, την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ και τη Μαρία Λαϊνά, καθώς και κάποιους νεότερους που επιθυμώ να μεταφράσω.

Οι Τεφλόνιοι, μεταξύ άλλων αναγνωστών, θεωρούμε την ποίησή σου εξαιρετική και αναρωτιόμαστε: ποιες χθόνιες δυνάμεις εμποδίζουν την έκδοση μιας ποιητικής συλλογής σου;
Καταρχήν, σας ευχαριστώ. Έπειτα, και για να απαντήσω: τόσα και τόσα εμπόδια!  Μια φορά, στα γενέθλιά μου, ζήτησα από την οικογένειά μου να μού στείλει γραμματόσημα για να στείλω ποιήματά μου σε περιοδικά ελπίζοντας να δημοσιευτούν. Στις ΗΠΑ, είναι δύσκολο να δημοσιεύσεις χωρίς να πληρώσεις τη διαδικασία (φόροι ανάγνωσης!). Ως δασκάλα, δεν έχω χρήματα. Επίσης, ως δασκάλα, δεν έχω χρόνο. Ό,τι χρόνο διαθέτω, τον αφιερώνω στους μαθητές μου, στο γράψιμο, τη μετάφραση, στο σκύλο μου και στον αρραβωνιαστικό μου. Ελπίζω να οργανώσω τα καλοκαίρια μου καλύτερα για να στείλω περισσότερη δουλειά προς τα έξω.

Από πού έρχεται η έμπνευση; Πού γράφεις συνήθως τα ποιήματά σου;
Κρατάω σημειωματάριο. Όταν ακούω ή διαβάζω κάτι ενδιαφέρον, το καταγράφω. Μου αρέσει να κάνω έρευνα, οπότε όταν αναρωτιέμαι την ετυμολογία της λέξης «γαρίφαλο», γράφω γνωρίζοντας και άρα χρησιμοποιώντας κάθε έννοια της λέξης. Επίσης, είμαι εμμονική με τον ήχο. Χρειάζομαι όλο κι όλο μια λέξη όπως «φεγγάρι» ή «κάταγμα» για να μπω στο ρυθμό και να τον ακολουθήσω στη γραφή. Μου αρέσει να ψάχνω ώρες σωρούς από λέξεις που μου ακούγονται ελκυστικές και έπειτα να ανακαλύπτω πώς να τις συσχετίσω εννοιολογικά. Αυτό γίνεται ποίημα. Και το κάνω παντού και πάντα. Προτιμώ ένα μέρος που να βλέπει θάλασσα, πάντως.

Τα ποιήματά σου που δημοσιεύτηκαν στο Τεφλόν είναι γραμμένα την ίδια περίοδο;
Νομίζω, τα περισσότερα. Γράφτηκαν σε διάστημα δέκα ετών, ίσως λίγο περισσότερο. Αυτό δεν είναι πολύ καιρό πριν, αλλά είναι προτού αρχίσω να διδάσκω. Η αφιέρωση του χρόνου και του μυαλού μου στους μαθητές μου ελάττωσε κάπως την ικανότητά μου να δημιουργώ (εξού και τα συχνά ταξιδιωτικά σημειώματα).  Γράφω και τώρα, αλλά τα ποιήματα είναι λιγότερα. Όταν κολλάω, μου αρέσει να μεταφράζω. Οι λέξεις μπροστά μου με βοηθούν να συγκεντρώσω τις δικές μου.  Όταν μεταφράζω οικειοποιούμαι ένα καινούριο λεξιλόγιο και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

«Φτιάχνοντας τον κόσμο πριν φτιάξει αυτός εμάς». Συναντούμε αυτόν τον στίχο σε δύο από τα ποιήματά σου που δημοσιεύθηκαν στο Τεφλόν. Σχολίασε τον.
Απλώς, εύχομαι για υπευθυνότητα.  Νομίζω ότι η δημιουργικότητα πρέπει να υποκινεί δημιουργικότητα. Και, όπως βλέπετε και από τη σημείωσή μου πριν, δεν επικροτώ καθόλου τη βία. Η βία είναι το αντίθετο της δημιουργικότητας, εξ ορισμού. ένας φίλος μου είπε κάποτε ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να δώσει προσοχή. Δεν νομίζω ότι αυτό λύνει τα πάντα, αλλά το πιστεύω ιδιαιτέρως αυτή την εποχή. Αυτή η ιδέα εμπεριέχει κατανόηση σε κάθε επίπεδο και επίσης, απαιτεί, νομίζω, δράση. Δες τι γίνεται, ή επίσης τι νιώθει κάποιος γύρω σου και δες πώς μπορείς να βοηθήσεις. Αυτό «φτιάχνει τον κόσμο πριν αυτός φτιάξει εμάς».

Νομίζω, ότι στην ποίησή σου προσπαθείς να αρθρώσεις ένα χώρο-συμβάν της ποιητικής διαδικασίας όπου συγγραφή και πραγματικότητα αλληλεπιδρούν τόσο μεταξύ τους όσο συνδέονται και με ένα άλλο ακαθόριστο και άγνωστο πεδίο προέλευσης και καταγωγής των πραγμάτων, το οποίο προωθεί εναργώς τη δημιουργικότητα. Συναντά η πρόθεσή σου την ιδέα του Πλάτωνα για τη «Χώρα», το μέρος όπου πράγματα και ιδέες συνδημιουργούνται και συνδιαμορφώνονται προτού εμφανιστούν στον κόσμο των ανθρώπων; Και: αντιλαμβάνεσαι την ποιητική διαδικασία ως ένα τέτοιο μέρος;
Συλλογίζομαι όντως το ανέκφραστο (που περιλαμβάνει την άγνωστη προέλευση) και προσπαθώ να του δίνω χώρο όταν γράφω. Ρίχνω ήχους προς το μέρος του και αφουγκράζομαι την ηχώ. Αλλά δεν γράφω με κάποια πρόθεση. Αγαπώ να βλέπω τι συντελείται σε ένα ποίημα. Ξεκινώ με μια ιδέα ή μια ομάδα από λέξεις και μετά ακολουθώ τις λέξεις μου. Σχετικά με τον Πλάτωνα, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος άλλος  προγενέστερος κόσμος ιδεών που προηγείται αυτού εδώ ή της πραγματικότητας. Είναι όλα μέρος του κόσμου. Σημειολογία, ίσως. Για μένα δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ σύλληψης και βίωσης μιας ιδέας.

Στο ποίημά σου «Τα Έργα», καλλιεργείται μία ατμόσφαιρα στειρότητας και αποτυχίας, τίποτα δεν ξεφεύγει στιγμή απ’ το θάνατο ούτε στη γέννηση ούτε στη ζωή. Εάν τα αυγά που αποτυγχάνουν να φέρουν την καινούρια ζωή είναι τα ποιήματα πώς ερμηνεύεις την επιθυμία ενός θνητού χεριού να γράφει υπό το πρίσμα του  «Φτιάχνοντας τον κόσμο πριν φτιάξει αυτός εμάς»;
Ω, αυτό το βλέπω διαφορετικά. Το ποίημα αφορά ένα αγρόκτημα που επισκέφθηκα στην Κρήτη και δεν πήγαινε καλά. Αλλά η δυνατότητα είναι αυτό που ήθελα να τονίσω. Είναι ένα από αυτά τα ποιήματα που μιλούν με αρνητικούς όρους για να καταδείξουν τι μπορεί να γίνει. Ελπίζω, τουλάχιστον! Σκόπευα να γιορτάσω τα πράγματα που ανακαλύπτουμε ότι τα έχουμε ήδη, συνειδητοποιώντας όμως ότι υπάρχει μια δυσκολία σε τέτοιου είδους ανακαλύψεις.

Στην ποίησή σου, οι μορφές που προέρχονται από το φυσικό περιβάλλον, πουλιά, ζώα, φυτά κλπ. χρησιμεύουν ως καθρέφτης που αντικατοπτρίζει και πολλαπλασιάζει την παραμόρφωση του ανθρώπου σήμερα;
Όχι, βρίσκομαι εντός του κόσμου. Και περπατάω στα δάση όποτε μπορώ. Αυτός ο φυσικός κόσμος δεν είναι μια προέκταση. Είναι, ελπίζω, η αληθινή μας εμπειρία και κομμάτι μας. Όλοι θα έπρεπε να περπατάνε στη φύση, να την ακούν και να την κοιτάζουν περισσότερο. Συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου σ’ αυτούς.

Ο κόσμος της φύσης στα ποιήματά σου προσφέρει ένα οικείο λεξιλόγιο στον αναγνώστη. Παρόλα αυτά η φύση στην ποίησή σου δεν είναι ένας αθώος τόπος ζωντάνιας και ελπίδας, αλλά ένας τόπος που φέρει και μια μεταφυσική σκοτεινιά και επίσης ένας αθάνατος οργανισμός που περιγελά τις αγωνίες και τις επιθυμίες της ανθρώπινης φύσης και του ανθρώπινου κόσμου. Ο ποιητής πού στέκεται στο πεδίο αυτής της μάχης μεταξύ των ανεξάντλητων δυνάμεων φωτός και σκοταδιού που αντιμάχονται και σμίγουν αδιάκοπα;
Δεν νιώθω έτσι. Δεν νομίζω ότι η φύση έχει κάποιο κίνητρο (πέρα από το τι προβάλλουμε, εσφαλμένα, εμείς σε αυτή). Ένα από τα πράγματα που λέω στους μαθητές μου για παράδειγμα είναι να μη μου λένε « ο καιρός τρελάθηκε». Απλώς βρέχει και ίσως αστράφτει. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ αυτό το λεξιλόγιο, επειδή όπως είπες, είναι οικείο.  Δεν θέλω να το πάω παραπέρα. Μάζεψα ένα υπέροχο φύλλο σήμερα και το έφερα πάνω σε κάθε μου παλάμη (μου δίνει τόση χαρά όταν κάτι ακουμπά το κέντρο της παλάμης μου ‒συμβαίνει τόσο σπάνια!). Αυτό που νιώθω όταν είμαι στην φύση είναι αυτό που προσπαθώ να μεταφέρω στα ποιήματά μου, και, έπειτα, θέλω αυτές οι εικόνες να αποδίδουν αυτό που εγώ αισθάνομαι ή θέλω οι άλλοι να αισθανθούν.

Το ποίημα σου «Άσκιοι» μοιάζει με την άρθρωση ενός εφιάλτη όπου πολλαπλές εικόνες, αισθήσεις και φωνές διασταυρώνονται. Πέρα από το ότι συνιστούνε εκφάνσεις του ασυνειδήτου, πιστεύεις ότι τα όνειρα επηρεάζουν την ψυχή μας; Εάν ναι, τι είδους προειδοποιητικά μηνύματα φέρνουν στην επιφάνεια; Σε επηρεάζουν τα όνειρα ως άτομο, αλλά και ως ποιήτρια; Ποιος ο ρόλος τους στην κατασκευή του ποιητικού σου κόσμου;
Αυτό το ποίημα γράφτηκε στην μνήμη ενός δικού μου ανθρώπου που πέθανε και του  οποίου η οικογένεια συνδέεται επίσης στενά μαζί μου. Ήταν ένας εφιάλτης το άκουσμα της είδησης του θανάτου αυτού του νέου ανθρώπου από τα χείλη και την οπτική των τριών θυγατέρων του και συνδύασα αυτές με τις δικές μου εικόνες. Νομίζω ότι δεν μπορώ να ξεκινήσω να ορίζω την «ψυχή», αλλά ξέρω ότι τα όνειρά μου καθοδηγούν τη ζωή μου. Υποφέρω από αϋπνίες οπότε κάθε όνειρο είναι μια νίκη! Και σχεδόν πάντα τα θυμάμαι. Γενικά, θεωρώ, ότι τα όνειρα επηρεάζουν σημαντικά τη διάθεση, αλλά όχι κάτι περισσότερο. Είχα πολλά υπερβολικά δυσάρεστα όνειρα ως τώρα για να τα πιστέψω, οπότε ελπίζω να μη σημαίνουν και πολλά!

Στο ποίημά σου «Το σανατόριο του Τσουντσόν» ένας άνδρας και μια γυναίκα έρχονται αντιμέτωποι με την αρρώστια και τη θνητότητα. Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν στην αγάπη; Ή κάποιο στιγμή προσπαθούμε να εξολοθρεύσουμε το πρόσωπο που μας συντροφεύει;  
Εγώ, πάντα ήξερα, ότι στην αγάπη υποστηρίζεις τον άλλον. Δεν συνυπογράφω καθόλου στην αντίληψη ότι ανταγωνίζεσαι στην αγάπη. Μπορεί να κάνεις καβγάδες, θα έπρεπε να είσαι ανταγωνιστικός πάντα (με αστείους τρόπους), και θα έπρεπε να σέβεσαι όλα όσα ο σύντροφός σου κάνει κάθε στιγμή. Θεωρώ το ποίημα «Το σανατόριο του Τσουντσόν» ως τυπικό ποίημα για την αγάπη.  Ο άνδρας έχει φέρει την αγάπη του για να τη βοηθήσει να θεραπευτεί, για να τοποθετήσει θεραπευτικό νεφρίτη στο δέρμα της. Ο εξωτερικός αφηγητής το «Εγώ» τον βοηθά και διαμέσου αυτού και την ίδια. Είναι μόνο τρυφερό, στα μάτια μου.

Ως δασκάλα σε σχολείο και από τη γενικότερη εμπειρία σου θα έλεγες ότι η ποίηση μπορεί να είναι μεταδόσιμη σε ένα ευρύτερο κοινό; Και με ποιους τρόπους;
Όχι πάντα. Ξέρω ότι πρέπει να επιλέξω ορισμένα ποιήματα κάθε φορά για ορισμένους ανθρώπους (εφήβους ή ενήλικες για παράδειγμα). Αλλά, επίσης πιστεύω ότι κάποια ποιήματα είναι για να διαβαστούν σιωπηλά και όχι για να ακουστούν. Δυστυχώς, αυτό ισχύει και για το μεγαλύτερο μέρος της ποίησής μου.

Υπάρχει κάτι στην ποίηση ή στο ποίημα που παραμένει ανέφικτο ακόμα και για τον ίδιο το συγγραφέα που το γράφει;
Σίγουρα! Ίσως! Αυτό είναι το καλύτερο με την ποίηση! Πάντοτε μιλάω περί «προθέσεων» με τους μαθητές μου. Ποιος νοιάζεται; Εάν παίρνεις κάτι από ένα ποίημα, αν σε κάνει να αισθάνεσαι κάτι, είναι καλό. Είναι ανούσιο το να ψάχνεις αν αυτή ήταν η πρόθεση του ποιητή όντως, αν νιώθεις κάτι και σε κάνει να σκέφτεσαι/ζεις διαφορετικά. Επίσης αν δεν καταλαβαίνεις «τι θέλει να πει ο ποιητής» δεν χρειάζεται να κατηγορείς τον εαυτό σου ‒μερικές φορές αυτό σημαίνει απλά ότι το ποίημα δεν λειτουργεί.

Εκτός από ποιήτρια, δασκάλα και εκδότρια, μαθαίνω ότι είσαι και dj στο ραδιόφωνο. Πες μερικά τραγούδια των οποίων τους στίχους θεωρείς εξαιρετικά ποιητικούς.
Μου αρέσουν οι  Mountain Goats, Okkervill River (αυτές τις μέρες), και οι Avett Brothers.  Ο Jonathan Richman είναι επίσης αγαπημένος μαζί με τον  Richard Buckner.  Μερικοί αγαπημένοι στίχοι προέρχονται απ’ το “This Year.”  Δεν θα τους γράψω εδώ, γιατί δεν τους βρίσκω πλήρως επιδέξιους. Αλλά αυτές οι μπάντες/ καλλιτέχνες έχουν γενικά καλούς στίχους. Και με το “This Year” έβγαλα μια φριχτή για μένα , πολιτικά, χρονιά στις ΗΠΑ.  Απολαμβάνω επίσης πράγματα από country/folk, όπως τους Paul Burch και Langhorne Slim.

Τι δεν συγχωρείς; Πες από ένα ως τρία πράγματα.
Έλλειψη καλοσύνης. Σκληρότητα. Αυτά είναι το ίδιο; Δεν κατανοώ την παιδική σκληρότητα και κατανοώ την ηθελημένη σκληρότητα.. Και η εκδίκηση ως αντίποινα είναι επίσης απαράδεκτη για μένα.

Είσαι απογοητευμένη από την πολιτική του Ομπάμα;
Απογοητεύομαι πάντα από όσα αποτυγχάνουμε να κάνουμε σε αυτή τη χώρα και συχνά από όσα «εμείς» επιλέγουμε να κάνουμε. Δεν μπορώ να κατηγορήσω τον Ομπάμα για τίποτα. Το κυβερνητικό μας σύστημα είναι τόσο αχανές και ποικιλόμορφο που είναι δύσκολο να κατορθώσει κανείς κάτι. Ομολογώ ότι με έπεισε η εξαίσια ρητορική της προεκλογικής του καμπάνιας, επειδή ήθελα τόσο πολύ μια αλλαγή στη χώρα. Αλλά είναι αφελές να πιστεύει κανείς ότι ένα άτομο θα φέρει την αλλαγή. Αισθάνομαι ότι είμαστε σε καλύτερη ρότα απ’ ότι τέσσερα χρόνια πριν, τουλάχιστον.

[ερωτήσεις, μετάφραση συνέντευξης: Δανάη Σιώζιου, Κυόκο]

 What do you do for a living?

I teach literature to teenagers at a boarding school.  Some of my classes include a writing workshop, a class on utopian and travel literature, and a poetry reading and writing class.

Since when have you been writing poetry?

I wrote my first poem when I was 11, for a school assignment.  My teacher wrote on it: “Promise me you’ll be a writer.”  I did.  Then, I kept a journal until high school, when I began to write for classes again.  It was then that I began to read poetry.  And I began to write on my own.

Your poetic influences; Which american poets of the past and the present do you admire the most or/and feel closer to?  

I have two or three poets in my heart.  One is the american Elizabeth Bishop and another is the chilean Pablo Neruda; both of them got me started writing and were among the first poets I read.  Also, both rely heavily on imagery to convey emotions, or to evoke emotions, I suppose.  That is what I try to do.  George Gordon Lord Byron is another poet I call kin.  I thrive on humor, and I find a good deal of it in the Romantics (sometimes whether they mean it to be there or not!).  As for those writing now, I love to teach the poetry of Mark Doty (who was greatly influenced by Cavafy).  In general, kindness is key in the poetry I like and want to write.  My favorite poem is by Larry Levis, and I carry it with me always.  “The Smell of the Sea” is a poem about a rape, torture, and murders, but the message is that such acts should be unthinkable.  They happen, but they should be unthinkable.  Every time I read it I’m amazed and humbled.  I hope I write a poem that powerful one day.

Are you familiar with greek poetry? Are there any greek poets that you like in particular?

I am.  In college, I took language and literature courses in the Hellenic Studies Program at Princeton University.  Elytis and Ritsos stand out for me.  I know this is sacrilege, but: I have never “gotten” Cavafy.  I like rich images and language play, so I have enjoyed, of late, Katerina Anghelaki-Rooke and Maria Laina, as well as some younger poets who I am interested in translating.

We, among other readers that find your poetry exceptional, wonder: what evil powers postpone the publishing of a collection of your poetry?

Thank you, first of all.  And then, to answer: So very many thwartings!  For one birthday, I asked my family to send me postage stamps so that I could send my poems to magazines in the hopes of publication.  In the US, it is very difficult to publish without putting some money into the process (reading fees!).  As a teacher, I have no money.  Also as a teacher, I have no time.  What time I have goes into my students, my writing, translation, adoring and exercising my dog, and loving my fiancé.  I hope to structure my summers better so that I can send more work out.

Where does poetic inspiration occur? Where do you usually write your poems?

I keep a notebook.  When I hear or read something interesting (a phrase, an idea), I write it down.  I like to do research, so when I consider what the etymology of “carnation” is, I can write with knowledge and thus use every meaning of the word.  I also am obsessed with sound.  All I need is a good work like “moon” or “fracture” to get me going with sound associations.  I like to search for hours for mounds of words that sound appealing, and then I find out how they relate in terms of what they mean.  That becomes a poem.  And I do that wherever and whenever I can.  I prefer a place overlooking the sea, though.

Are your poems that have been published in Teflon all written during the same period?

I think, mostly.  They were written maybe over the space of ten years.  This was not long ago, but it was before I was teaching.  Devoting my time and mind-space to my students has somewhat hampered my ability to create (hence the frequent journal notes).  I write now, but the poems are fewer.  When I get stuck, I try to translate.  The words in front of me make it easier for me to summon my own.  When I translate, I ingest a new vocabulary, and I am thankful for that.

«Making the world before it makes us». We find this phrase in two of your poems published in Teflon. Elaborate please.

I just wish for responsibility.  I think creativity should incite creativity.  And, as you see from my earlier note, I do not at all condone violence.  Violence is the antithesis of creativity, by definition.  One of my friends said once that the best thing that a person can do is to pay attention.  I don’t think this solves everything, but I am a firm believer in it these days.  That idea encompasses empathy on all levels, and it also, I think, requires action.  Check out what is happening, or even what someone around you is feeling, and see how you can help.  That is making the world before it makes us.

I feel that in your poetry you try to articulate a space where the process of artistic creation takes part reenacting with the world of reality but also with an abstract and unknown space of origin of the things and everything that generates creation. Does your intention speak with Plato’s idea about the “Chora”, the place where ideas and things are born and turned into each other before arriving in the world? And do you think of the poetic process as such a place?

I do consider the ineffable (which includes unknown origin), and I try to give it room when I write.  I throw sound against it to see what echoes back.   But I don’t write with intention, really.  I love to see what happens in a poem.  I begin with an idea or an image or a few words, and then I follow my words.  Regarding Plato, I don’t think there is a pre-world of ideas and a world of real; it is all a part of the world.  Semantics, maybe.  To me, there is no difference between ideas and actually living those ideas.   I hope this makes some sense.

 In your poem “The Works” an atmosphere of sterility and failure is constructed, nothing escapes death both in birth and in life. If the eggs that fail to bring life are the poetic works how do you interprete a mortal hand’s wish to write in a sense of “making the world before it makes us?”

Oh, I see this differently.  This poem is about a farm I visited on Crete which was not doing well.  But the potential is what I mean to accentuate.  It’s one of those poems that speaks in negative terms to show what can happen.  I hope, at least!  I meant to celebrate the things that we discover we already have but understanding that there is difficulty with those discoveries.

In your poetry do the images that derive from the natural world, birds, animals, plants etc., serve as a mirror that multiplies and reveals modern man’s gradual paramorphosis?

No.  I am in the world.  And I walk in the woods whenever I can.  This natural world is not an extension; it’s, hopefully, our real experience and part of us.  Everyone should walk in, and listen to, and look at nature more.  I include myself here!

The world of nature in your poems offers a familiar vocabulary to the reader; however nature in your poetry is not an innocent topos of liveliness and hope but a topos that carries a metaphysical darkness and also an immortal organism that mocks the wishes and agonies of the human environment and nature. Where does the poet stand in this battle that merges the everlasting power of light and darkness one into the other simultaneously?

I don’t really feel this way.  I don’t think there is any motive behind nature (beyond what we ascribe to it, in a false way).  One of the things I tell my students is to, for instance, not tell me that the “sky is mad.”  It’s just raining and maybe there’s a bit of thunder.  I do like to use the vocabulary of nature, because, as you note, it is familiar.  I don’t want to use it more than that.  I picked up an amazing leaf today, and I drew it up against each palm (I love anything that touches the center of my palm— what a rare occurrence!).  What I feel in nature is what I want to put in my poems, and then I want those images to give understanding to what I’m feeling or what I want others to feel.

Your poem “Ascian” seems like the articulation of a nightmare where multiple images, senses and voices are crossed. Beyond being an expression of our unconscious do you believe dreams affect our psyche? If yes what kinds of warning do they bring to the surface? Do dreams affect you as a human being and a poet? What is their role in the construction of your poetic universe?

This poem was written in memory of a close person who died, whose family was/is even closer.  It was a nightmare to hear about this young person’s death from his three daughters’  perspectives, and I combined those with my imaginings.  I think I can’t begin to define “psyche,” but I know my dreams guide my days.  I’m an insomniac, so when I have a dream, it’s a victory!  And I nearly always remember them.  In general, I think that dreams basically affect someone’s mood, but not much more than that.  I have had too many disturbing dreams to put much faith in them, so I hope they don’t mean much!

In you poem “The Sanitarium of Chunchon” a man and a woman deal with sickness and mortality. Do you believe people can meet in love? Or do we at some point always want to exterminate the other that strives to accompany us?

I have always known that, in love, you support your other.  I don’t at all subscribe to the idea that you compete with your love.  You can have fights, you should always be competing (in fun ways!), and you should respect everything your person does the entire time.  I seem “The Sanitarium of Chunchon” as a standard love poem.  The man has taken his love to help her heal, to place healing jade on her skin.  The outsider, the “I”, helps him and thus her.  It is only tender, in my eyes.

As a teacher of poetry in a school and from your general experience do you believe poetry or a poem can be communicated to a large audience? And in what ways?

Not always.  I know that I have to choose certain poems to read for certain people (teens versus adults, for example).  But I also believe that some poems are meant to be read, not heard.  Sadly, that is most of my poetry.

 Is there something in poetry or in a poem that remains unapproachable even by the poet who writes it?

Sure!  Maybe!  That’s the best thing about poetry!  I always talk about “intention” with my students.  Who cares?  If you get something from the poem, if it makes you feel something, it’s good.  It is meaningless if the poet intended it a certain way ‒if you feel something and it makes you think/live differently.   That said, if you don’t “get” a poem, don’t always blame it on yourself ‒sometimes that means the poem just doesn’t work.

Apart from a poet, a teacher and an editor I hear you ‘re also a radio dj. Can you name a few songs the lyrics of which you find extremely poetical?

I love the Mountain Goats, Okkervill River (these days), and the Avett Brothers.  Jonathan Richman is also a favorite, along with Richard Buckner.  Some favorite lyrics are from “This Year.”  I won’t post them here, because I don’t find them entirely deft.  But these bands/artists generally have good lyrics.  And “This Year” got me through a terrible year, politically, in the US.  I’m also enjoying some country/folk stuff, such as Paul Burch and Langhorne Slim.

 What is unforgivable for you as a person. Name from one to three things.

Lack of kindness.  Cruelty.  Are those the same?  I don’t understand childish cruelty, and I don’t understand wanton cruelty.  And retaliation in kind is also unacceptable to me.

Are you disappointed by Obama politics?

I am always disappointed by what we fail to get done in this country and often by what “we” choose to do.  I can’t blame anything on Obama; our governmental system is so vast and varied that it’s hard to get anything accomplished.  I admit I bought into the gorgeous rhetoric of his campaign, because I so wanted change in the country.  But it is also foolish for anyone to think that one person can effect that change.  I do feel that we are on some better track than we were four years ago, at least.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: