Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

20/10/2011

Παύλος Αστέρης, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 2:15 μμ

Στο Θησείο

Βρώμισαν την ελευθερία που τους δόθηκε
Την έκαναν χόμπυ
Ένα από τα πολλά που έχουν
στο λιγοστό τους ελεύθερο χρόνο
Πώς το κατάφεραν αυτόαναρωτιέμαι
Μήπως δεν έχουν χόμπυ ή μήπως έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο;
Μήπως εντέλει δεν έχουν εαυτούς;

Μαζευτήκαν να συζητήσουν
κι έκαναν έναν κύκλο στα γρασίδια
Στο Θησείο, Παρασκευή βράδυ
Χαμόγελα στόλισαν τη πλατεία
Θύμησε Χριστούγεννα στην Ερμού
σε περίοδο κρίσης
Κοιτάτε αλλά μην αγγίζεται
Έτσι και στο Θησείο, Παρασκευή βράδυ
Μην αγγίζετε παρακαλώ
Επιτρέπονται οι οικειότητες μόνο μέσω φιλοφρονήσεων και πλαστικών χαμόγελων

Γρήγορα όμως έσβησαν κι αυτά
Το φεγγάρι έλαμψε λαμπρό
Έμειναν τα στόματα ανοιχτά
Η γλώσσα διπλωμένη στον ουρανίσκο
Τα δόντια τους έλαμψαν βουβά
Κι ας τα χρυσοπλήρωσαν στον ορθοδοντικό
«Κάντε τα να μιλάνε από μόνα τους!»
παρέγγελναν στον σπουδαγμένο στο εξωτερικό μάγο
Και τα χαμόγελα πάγωσαν στο πρόσωπό τους
κρύφτηκαν κάτω από τα ψωροπερήφανα Εγώ τους

Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ
Να βαδίσω από κάτω σου
Να χαθώ από τη ματιά τους
Τη λιγωμένη, τη διψασμένη για ηδονή και new age αφασία
Ταυτόχρονα, ναι!
Όλα ταυτόχρονα, όλοι μαζί, όλα ένα, όλοι παραδομένοι σ’ ένα κυρίαρχο: Ήττα.

Μάης

Έζησα τα δικά μου Sixties
Έτσι όπως το ονειρεύτηκα μικρός
Γεύτηκα jouissance, της ήπια όλα τα υγρά λίγο λίγο
Ήμουν ένας μικρός Θεός

Jouissance, καλή μου jouissance
Μου έδωσες ότι επιθύμησα πιο πολύ
όταν δεν κοιμόμουν τον ύπνο του μαλάκα

Death
Possession
Orgasm
Play
Pleasure

Jouissance, καλή μου jouissance
Έρχεσαι από τη χώρα που μου έκλεψε τη νιότη
Του Εστάς η πουτάνα,
ο κώλος της Μπαρντό, το βλέμμα του Ντελόν,
με έκαναν πουτάνα
Το πορνό του Γκοντάρ, το μηδέν του Σαρτρ
Θέλω να τα κάνω πουτάνα
Κι όσο πάει

Jouissance, καλή μου jouissance
Με ξέρασες στην ερημιά
Η ασχήμια πάντως δεν με τρομάζει
Μου άρεσε από τότε που πήγαινα σχολείο
και κοιτούσα τις φάτσες των άλλων μικρών ανθρώπων της τάξης
Όλοι τους Άραβες και εγώ ο Ξένος
Δεν γινόταν να τους φάω όλους μαζί
Κι έναν έναν βαριόμουν
Δεν ένιωθα
Κοιμόμουν άλλωστε τον ύπνο του μαλάκα
Ο μαλάκας

Δεν γνώριζα όμως πολλά για την ερημιά
και τώρα τα μαθαίνω

Ευτυχώς δεν είμαι απ’ αυτούς που γράφουν τα απομνημονεύματά τους
Αν ήμουν, θα μου χάριζα από δυο ξυραφιές στα λεπτά μου άκρα
Να γαμήσω αυτό που λένε τσάκρα
Ξέρω μονάχα να ζω στα άκρα
Κι όσο πάει

Jouissance, καλή μου jouissance
Θα σε κάνω ναό
Θα τον χτίσω δίπλα από ένα μπουρδέλo
Θα πηγαίνω δυο φορές το χρόνο
Πότε θα κλαίω με αναφιλητά
Πότε θα χύνω
Πότε θα ρίχνω κατάρες
Πότε θα λέω προσευχές

Ποτέ όμως δεν θα γονατίσω μπροστά σου
Θα γονάτιζα μόνο μπροστά από έναν όμορφο πούτσο
Αν ήμουν πούστης

Jouissance, καλή μου jouissnce
Εσύ είσαι όμως γένους θηλυκού
Ήσουν εσύ που γονάτισες μπροστά μου
Μόνο που δεν ήξερα ότι δαγκώνεις τόσο δυνατά

Κι αν όμως ήξερα
Πάλι μπροστά στα μάτια σου θα όρθωνα την ανδρική μου περηφάνεια

Αυτή τη φορά όμως θα έκλεινα τα αυτιά μου
Να μην ακούω άλλο τις κραυγές μου
Να μην ακούω τίποτα

[Ο Ξυπόλητος Πρίγκηψ]
Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: