Σάκης Σερέφας, Γάτες τρεις, κότα μία, πολλές μύγες, ένα κύμα / μέρος β΄

ΩΣΠΟΥ ΛΥΣΣΑΞΕ Ο ΣΑΡΓΟΣ

Λίγο πριν αρχίσει το ποίημα
ακούω μια φωνή
όχι φωνή ακριβώς ένα ψιθύρισμα
τι ψιθύρισμα δηλαδή
σαν βήχας ήταν
πώς βήχει το κόλλυβο στο πιάτο του ο πνιγμός
άμα κουμπώσει κοκορίκου ο λυγμός
κι έλεγε η φωνίτσα
«σεξ σεξ σεξ μόνο σεξ»
εγώ στο πεζοδρόμιο κι αυτός
μα ποιος αυτός πέντε στίχοι προσεχώς
λιακάδα Σάββατο σιγά τα κέφια
μπαρμπούνια και σαργοί μες στα κασόνια
με περιμένανε στην αγορά
μύδια, γυαλιστερές, κυδώνια
γυρνάω τι να δω
συνταξιούχος με τη βούλα
μαύρη καμπαρντίνα μαύρο γυαλί
πράσινο φλέμα παρελθόν κρεατί
«σεξ σεξ σεξ μόνο σεξ» Continue reading «Σάκης Σερέφας, Γάτες τρεις, κότα μία, πολλές μύγες, ένα κύμα / μέρος β΄»

Advertisements

Ossip Mandelstam, Δύο μεταφράσεις

Δίκην Γέφυρας

Υπήρξε στα πρώτα χρόνια της ζωής μου μια ρωσογερμανίδα κυρία, η οποία επέμενε να μου διαβάζει ρωσικά παραμύθια. Δεν ξέρω αν το έκανε συνειδητά ή αν απλώς την ανακούφιζε το γεγονός ότι το υπερκινητικό πλάσμα που φρόντιζε έμενε ενεό και ήσυχο στο άκουσμα αυτών των κειμένων πάντως, η ίδια γυναίκα μου σύστησε σταδιακά (αγνοώντας το χωροχρονικό και γλωσσικό ρήγμα που έμελε να διανοιχθεί) τους σημαντικότερους ρώσους ποιητές. Εκείνη αγαπούσε ιδιαιτέρως τον Ossip Mandelstam, μία από τις σπουδαιότερες ποιητικές φωνές του 20ου αιώνα, μία αυθεντική ρωσική ψυχή, η τραγική μοίρα της οποίας υπήρξε δεμένη με την ιστορία του τόπου του. Τα χρόνια κύλησαν και δεν ήταν παρά αφού είχα ψηλώσει πάρα πολύ και ζούσα σε μια άλλη χώρα πια όταν αναζήτησα ξανά τις φωνές αυτών των ανθρώπων. Μην μπορώντας να βρω ικανοποιητικές μεταφράσεις στα ελληνικά και μη έχοντας ούτε τις βασικές γνώσεις της ρωσικής στράφηκα στην παλιά μου πατρίδα. Και να που ένα βιβλιαράκι με μεταφράσεις ποιημάτων του Mandelstam από τον έτερο μεγάλο γερμανό ποιητή και συνοδοιπόρο του Paul Celan, έφτασε στα χέρια μου λειτουργώντας ως γέφυρα στο γλωσσικό κενό. Continue reading «Ossip Mandelstam, Δύο μεταφράσεις»

Timothy Jennings, Δύο από το Τρομερό έπος του Τζέιμς Τ. Μπούκι*

Ο επιτάφιος του Τζιμ Μπούκι

Ω, ξέρω δεν ήταν παρά μόνο ένα πράγμα,
Ένα πράγμα που έκανα κι έκανα, κι έγινα

Αρκετά καλός σ’ αυτό, που με τρέλανε,
Και μ’ άφησε γέρο και χλευασμένο και ντροπιασμένο,

Αλλά, περαστικέ, ποιο το κακό; Ποτέ δεν σκότωσα
Ούτε ζητιάνεψα από κανέναν, ούτε ποτέ είπα ψέματα.

Περαστικέ, μερικοί είναι πλασμένοι για την τρέλα,
Προσευχήσου για σένα, για την υγεία του νου σου: και

Αν μπορέσεις, πάνω σ’ αυτόν τον τάφο ξινισμένης γης,
Σε παρακαλώ, άφησε λίγο από το γλυκό νεανικό σου σπέρμα

Σε ανάμνηση των
Εργατικών και
Ροζιασμένων
Γονάτων μου.

Continue reading «Timothy Jennings, Δύο από το Τρομερό έπος του Τζέιμς Τ. Μπούκι*»

Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος β’

εϊ κοπελιά

περνώντας μέσα από την πόλη
με το λεωφορείο της φυλακής
καλοκαίρι
τα παράθυρα κατεβασμένα

μια έφηβη
στο πεζοδρόμιο

ένας μπροστινός μου μεξικάνος
έσκυψε έξω
και κοίταξε λάγνα

«Έι κοπελιά! Σε θέλω πολύ!»

το χέρι της τινάχτηκε
γρήγορα
περιφρονητικά
χωρίς καν να κοιτάξει

τον ξεφορτώθηκε
πολύ όμορφα στ’ αλήθεια

χτυπιόμασταν
απ’ τα γέλια

μέχρι που φτάσαμε στη φυλακή

Continue reading «Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος β’»