Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

06/11/2011

Σοφία Αποστολίδου, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 9:18 μμ

Cassandra Domita

[τ ί τ η λ ο ς]
« Ένας χορός κυκλικός, μα τι ανόητη πρόφασι, κύριε»
[υ π ο τ ί τ η λ ο ς]
ξεκινήσαμε ένα πρωί με μια σαφή αίσθηση κατεύθυνσης
παρ’ όλο που κανείς μας δεν ήξερε πού πηγαίναμε.
προσπεράσαμε σπασμένα ξύλινα
πέτρινα άσπρα
κάτι είχε συμβεί στη μνήμη μας
τα πράγματα δεν είχαν πια όνομα
τα ονόματα δεν είχαν πια σημασία
υπέρτατη αξία στις καρδιές και τις τσέπες μας
είχε απομείνει μoνάχα ο προσανατολισμός
ήταν στ’ αλήθεια μια εποχή ευτυχίας
αν και εμείς ο καθένας μας ήμασταν μάλλον
κι ήταν καλό που δεν του ᾽χαμε λέξη να το ονοματίσουμε
είχαμε μόνο μάτια
που ξεχείλιζαν σε φιλιά και σε άναρθρα τραγούδια (ψέμματα).

[τ ί τ η λ ο ς  κ΄ υ π ό τ ι τ η λ ο ς]
«στη δεύτερη πράξη,
ντρεςς κόουντ: Κακός Χαμός»

μετά το Οριστικό τέλος, θα υπάρχει ένα κουδούνι που θα χτυπάει κάθε δέκα

για διάλειμμα, αλλά δεν θα υπάρχει κανείς να πει τι δέκα.

Τα κενά θα είναι σαφώς μεγαλύτερα και ίσως και να μεγαλώνουν ανά

τακτά
κι οι μόνοι άνθρωποι που θα υπάρχουν θα ᾽ναι οι περαστικοί
κι αν δεν περνούν δεν θα ᾽ναι
και θα μπορείς να σκοτώνεις όσους θέλεις όπως τώρα την

Κάποιος Έτσι Για Πλάκα, Έγραψε Έξω Από την Πόρτα μας ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟ με Μεγάλα Γράμματα

περίεργοι καιροί
παράξενα πράγματα συμβαίνουν στα σώματα
κολεόπτερα ανθίζουν στη βρωμιά κάτω απ’ τα νύχια μας
κι άλλα που διστάζουμε να ομολογήσουμε
σαν την πράσινη μούχλα στον καθρέφτη του μπάνιου μας
στο σημείο ακριβώς που συναντά ο καθένας το βλέμμα του
‒κάθε πρωί χαιρετώ το πράσινο του προηγούμενου καθώς
βουρτσίζω τα δόντια μου‒,
σαν τις νεροκολοκύθες που ξεφυτρώνουν κάτω απ’ τα κρεββάτια μας
τη μυρωδιά από γράσο στα μαλλιά μας.

κι οι φριχτές καμπύλες στην κουρτίνα του ντους κάνουν πια ώρες ολόκληρες να ξεθωριάσουν
κάθε φορά που λούζεσαι
εσύ

κι όλοι, μα όλοι ανησυχούμε για τον Ερνστ

γιατί ο Ερνστ τη νύχτα
αναπολεί τα κομμάτια της νύχτας
που πριν λίγες ώρες λαχταρούσε
‒σπάσε, αχ λαιμουδάκι μου‒
καθώς αυτά καμάρωναν και κορδώνονταν
στα κενά ανάμεσα στα σύννεφα

δεν ήθελε να πειράξει τις αράχνες

ο πονοκέφαλος ειναι αποδημητικός αποδημητικός αποδημητικός ούρλιαζε μια φωνή μέσα στο κτήριο κι εσύ χόρευες βαλς με τα μάτια κλειστά και μ’ αυτό το μισογαμόγελο που πάντα αγαπούσα. τη θυμάμαι ακόμα την τελευταία σου παράσταση όχι να ένα ψέμα. δεν τη θυμάμαι δεν σε θυμάμαι μόνο κάπου κάπου σε μυρίζω ξανά δίπλα μου. μέσα στο κτήριο χορεύω τώρα εγώ τους άγριους χορούς μου με κάθε κίνηση σε διώχνω όλο και πιο μακριά στις γωνιές κάτω απ’ τα ξεχαρβαλωμένα κασόνια πίσω απ’ τις σκαλωσιές κάτω απ τη σκόνη σε παίζω το καταλαβαίνεις; σε παίζω  σε πετάω σαν μπάλα και σαν κατάρα και περιμένω τη στιγμή που θα ξαναγυρίσεις για να σε ξαναπετάξω. τον τελευταίο καιρό αργείς.
βαριέμαι λίγο. όταν πια δεν θα διασκεδάζω ούτε με την απουσία σου  ίσως τότε να έρθει ο αληθινός πόνος γιατί μέχρι τώρα μα την αλήθεια
το μόνο που κάνω είναι να διασκεδάζω σαν τρελή  τρελή τρελή ναι
μα καθαρή.

Την παρακολουθούσα κάθε μέρα να χορεύει γυμνή και να τραγουδά, προσέχοντας πάντα να μην πειράξει τις αράχνες. Δεν ήθελε να πειράξει τις αράχνες.
‘Ωσπου μια μέρα δεν ξαναφάνηκε. Στεναχωρέθηκα, μα της ευχήθηκα το καλύτερο. Κι άρχισα να χορεύω. Γιατί ο πονοκέφαλος είναι αποδημητικός  αποδημητικός αποδημητικός τ’ ακούς; αποδημητικός.

-pic

[pic Γιώργος Τσιόγγας,
περισσότερα στο τχ.5]
Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: