Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος


Roger McGough, Άλλα τέσσερα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — raniatef @ 2:48 μμ


εγώ ήθελα μια ζωή
εσύ ήθελες κάτι άλλο
δεν μπορούσαμε να ᾽χουμε την πίτα ολόκληρη
κι έτσι φάγαμε οέναςτονάλλο.

Πρώτη Μέρα στο Σχολείο

Χιλιαδεσμυριαδεσιλιάδες μίλια μακριά από το σπίτι
Περιμένω το κουδόυνι να χτυπήσει. (Να χτυπήσει πού;)
Γιατί όλα είναι τόσο μεγάλα, τ’ άλλα παιδιά;
Τόσο φασαριόζικα; Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι στο σπίτι
Να γεννηθήκαν πρέπει με στολή
Να ζήσαν όλη τη ζωή τους σε παιδικές χαρές
Να ξόδεψαν τα χρόνια τους εφευρίσκοντας παιχνίδια
Που δεν μ’ αφήνουν να παίξω. Παιχνίδια
Σκληρά, που σε καταπίνουν.

Και τα κάγκελα,
Παντού γύρω, κάγκελα.
Είναι για να κρατάνε μακριά τους λύκους και τα τέρατα;
Τα πράματα που σκοτώνουνε και τρώνε παιδιά;
Τα πράματα απ’ τα οποία δεν παίρνεις γλυκά;
Ίσως νάναι για να μας εμποδίζουνε να βγαίνουμε έξω.
Να το σκάμε από τα μασήματα. Μάσημα.
Πώς μοιάζει ένα μάσημα;
Ακούγεται σαν τσίχλα γλιστερό.
Τα φυλάνε μέσα στις αίθουσες δαδασκαλίας.
Αίθουσες γεμάτες δάδες και σκαλιά. Για φαντάσου.

Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ τ’ ονομά μου
Η μαμά είπε ότι θα ήταν χρήσιμο.
Όπως οι γαλότσες. Στις λακκούβες.
Γαλαζογαλότσες. Μακάρι νάταν εκείνη εδώ.
Νομίζω ότι τ’ όνομά μου είναι ραμμένο κάπου
Ίσως η δασκάλα μού το διαβάσει.
Δα-σκάλα. Αυτή που φτιάχνει τις σκάλες.

Το Πρόβλημα με τους Χιονάνθρωπους

«Το πρόβλημα με τους χιονάνθρωπους,»
Είπε ο πατέρας μου μια χρονιά
«Είναι ότι με το που φτιαχτούν
Εξαφανίζονται για τα καλά.

Θα σου χτίσω έναν χιονάνθρωπο
Θα τον χτίσω να κρατά
Θα βάλω άμμο και τσιμέντο
Θα τον καλουπώσω πιο μετά.

Κι έτσι κάθε χειμώνα,»
Άρχισε να εξηγεί
«Θα ᾽χεις έναν χιονάνθρωπο
Είτε με λιακάδα είτε με βροχή.»


Κι ο χιονάνθρωπος ακόμα όρθιος στέκει
Παρόλο που ο πατέρας μου έχει χαθεί
Έξω στον κήπο εκεί
Σαν μια ταφόπλακα άγραφη.

Κοιτάζοντας το σπίτι
Παχουλός και κακοτυχής
Σαν να περιμένει κάτι
Άσχημο να συμβεί.

Καθώς τα χρόνια περνάνε
Κι εγώ μεγαλώνω μαζί
Όταν τα καλοκαίρια δείχνουν μικρά
Κι οι χειμώνες πιο ψυχροί.

Τους χιονάνθρωπους εκείνους φθονώ
‒καθώς βλέπω να παίζουν τα παιδιά‒
Που τους φτιάχνουν πρώτα
Και χάνονται μετά.


σκέφτομαι τον θάνατο.
Τις αρρώστιες, τη λιμοκτονία,
τη βία, την τρομοκρατία, τον πόλεμο,
το τέλος του κόσμου.

Με βοηθάει
απ’ τις σκοτούρες να ξεσκάω.

[μτφρ. Ράνια Καραχάλιου,
περισσότερες μεταφράσεις του Μακ Γκοφ εδώ
και στο τχ. 5 του Τεφλόν]



i wanted one life
you wanted another
we couldn’t have our cake
so we ate eachother.

First Day at School

A millionbillionwillion miles from home
Waiting for the bell to go. (To go where?)
Why are they all so big, other children?
So noisy? So much at home they
Must have been born in uniform
Lived all their lives in playgrounds
Spent the years inventing games
That don’t let me in. Games
That are rough, that swallow you up.

And the railings.
All around, the railings.
Are they to keep out wolves and monsters?
Things that carry off and eat children?
Things you don’t take sweets from?
Perhaps they’re to stop us getting out
Running away from the lessins. Lessin.
What does a lessin look like?
Sounds small and slimy.
They keep them in the glassrooms.
Whole rooms made out of glass. Imagine.

I wish I could remember my name
Mummy said it would come in useful.
Like wellies. When there’s puddles.
Yellowwellies. I wish she was here.
I think my name is sewn on somewhere
Perhaps the teacher will read it for me.
Tea-cher. The one who makes the tea.

The trouble with snowmen

‘The trouble with snowmen,’
Said my father one year
‘They are no sooner made
than they just disappear.

I’ll build you a snowman
And I’ll build it to last
Add sand and cement
And then have it cast.

And so every winter,’
He went on to explain
‘You shall have a snowman
Be it sunshine or rain.’


And that snowman still stands
Though my father is gone
Out there in the garden
Like an unmarked gravestone.

Staring up at the house
Gross and misshapen
As if waiting for something
Bad to happen.

For as the years pass
And I grow older
When summers seem short
And winters colder.

The snowmen I envy
As I watch children play
Are the ones that are made
And then fade away.


I think about dying.
About disease, starvation,
violence, terrorism, war,
the end of the world.

It helps
keep my mind off things.


Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI


Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: