Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

30/10/2012

τεφλονοβραδιά με τον Νάννι Μπαλεστρίνι

Filed under: Μαντάτα — kyokokishida @ 1:14 πμ

(more…)

26/10/2012

Nanni Balestrini, Ηλέκτρα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 1:00 πμ

Χορικό πρώτο

εδώ μιλάει η Ηλέκτρα
σάρκα και αίμα κυματιστά
Ηλέκτρα οι φωνές της
που βάφουν κόκκινη
οι κυματιστές φωνές της
τη θάλασσα και γράφουν
σάρκα και αίμα που βάφουν
την ιστορία χτυπάνε
κόκκινη τη θάλασσα
καρδιά στομάχι εγκέφαλο
και γράφουν την ιστορία
η αποπλάνηση γλυκά
χτυπάνε καρδιά στομάχι
αγνοώντας όποιον ζει
εγκέφαλο η αποπλάνηση
σ’ ένα παράξενο παρόν
γλυκά αγνοώντας
χωρίς να κάνει προφανώς
το ποιος ζει σε ένα παράξενο
πολλές ερωτήσεις ακόμα και αν μετά
παρόν χωρίς να κάνει
η σχέση του με τη ζωή
προφανώς πολλές ερωτήσεις
φαίνεται ιδιαίτερη συνεχής
ακόμα και αν μετά η σχέση του
αλλά όχι οριστική ένας τρόπος
με τη ζωή φαίνεται ιδιαίτερη
ίσως ακραίο να συζεί
συνεχής αλλά όχι οριστική
με την ευθραυστότητά της και αυτή τη διαταραγμένη
ένας τρόπος ίσως ακραίος
ανησυχία που είναι η γοητεία της
να συζεί με την ευθραυστότητά της
είναι όλα αυτά τα πράγματα μαζί
με αυτή τη διαταραγμένη ανησυχία
σε τόσα άλλα είναι μια όμορφη
που είναι η γοητεία της είναι όλα αυτά τα πράγματα
συναισθηματική παρτίδα
μαζί με τόσα άλλα
φτιαγμένη από μικρά και βαθιά
είναι μία όμορφη συναισθηματική
ολισθήματα του συναισθήματος
παρτίδα φτιαγμένη από μικρά
που τα κορμιά τα κάνει να χορεύουν
και βαθιά ολισθήματα
τα γεμίζει νευρικά
του συναισθήματος που τα κορμιά
τικ τρυφερότητα
τα κάνει να χορεύουν τα γεμίζει
που τα κορμιά ανακαλύπτει
νευρικά τικ
από τι είναι φτιαγμένα που δεν γνωρίζουν
τρυφερότητα που τα κορμιά
πως να μη χάσουν την επιθυμία (more…)

25/10/2012

Nanni Balestrini, De Cultu Virginis

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 11:58 μμ

Προτού στρωθείς στον περίβολο της εκκλησίας ισορροπείς με ανοιγμένα φτερά
σε καθρέφτες μουσκεμένου φωτός, από ένα πράσινο πόδι σπασμένους·
στο Μπαρ της Δυσαρέσκειας πλήγωσε θανάσιμα έναν άγνωστο,
νομίζοντας πως προσπαθούσε να την αποπλανήσει.

Άλλα παραδείγματα: πύργοι στο πηγάδι του Σαν Τζιμινιάνο, το αγκίστρι
στο ψάρι, το κόκκινο στο στόμα. Γι’ αυτό, αν ο δύτης του Καρτέσιου
(ξαναζούμε το απότομο προσγείωμα που μας άφησε το Σάββατο όλους
χαμένους στις σκιές μας

με το ένα πόδι στο γύψο, η πένα που λέκιασε στον αέρα το σακάκι)
έσκισε τη μεμβράνη στο τελικό παιχνίδι ‒στο Παλάτι της Λογικής
κυλάει ξανά, μόνο όταν άρπαξε το μοναδικό σώο μπαστούνι
ξανακέρδισα την εξωμοσία στον δούκα

της Σέσσα. Συχνά προσευχόμαστε να μας δώσει ο Θεός ένα χέρι
(ένας κύλινδρος από περιτύλιγμα μπισκότων, βάζεις φωτιά στην κορυφή,
πρόσεχε! η στάχτη ανεβαίνει, σχεδόν μέχρι την οροφή!)
και τα παιδιά μαθαίνουν πως

να ανθίζουν ακίνητα τις μέρες που δεν δέχονται δώρα,
να μην ποδοπατούν τα λουλούδια, να ξεκολλούν φτερά από κίτρινες πεταλούδες
ή να εμπιστεύονται τους ανθρώπους που κρύβουν πολλά κλειδιά στις τσέπες
και γίνονται πηγές. Ένα λευκό

πουλί κάθε τόσο σκίζει μεγάλους χαρταετούς κάτω απ’ τον ήλιο. ΘΕΩΡΗΜΑ:
Άραγε θα ήταν δυστυχής ο Πετράρχης αν δεν είχε καφέ;

(more…)

18/10/2012

Bert Papenfuß, πείνα, δίψα & ντρόγκα

Filed under: Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 11:42 πμ

στην οδό mulackritze λιανίζουν πουτάνες
μαζί με ανθρώπινο κρέας, φρέσκες λουτσιές
σε αλεύρι βουτάνε μοναχούς και μοναχές
προλετάριοι ηδονιστές πιπιλάνε γλυκόριζες
είμαστε λίπος & φωτιά, ισοφαρίζουμε τη ζημιά
η μπάκα πρησμένη από δυτικοτζανκιές & τυμπανισμό
μόνο ρωσίδες στο μυαλό, σταφίδες στο κατσαρολικό
η χολή στάζει˙ εντόσθια γουρουνιού & όχι άλλες ερωτήσεις
γιατί ο πλούτος του κόσμου μάς ανήκει ήδη
πείνα, δίψα & ντρόγκα είναι τα φρούτα του φόβου

———κόπροι τρώνε γάτες
——————–τα μουνιά αρχίδια, & σναπς
———–ψυχές ανοιχτές˙πιες

————-θύελλα, πόθος & ορμή
———————η ντρόγκα ψάχνει διαφυγή
—————όπως οι γάτες κόπρους

(more…)

16/10/2012

Clemens Setz, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 10:03 πμ

ΕΞΗΓΗΣΙΣ

Ρώτησε εκείνος το βουνό:
Τι θα απομείνει μετά την τελευταία
αίτηση χάριτος της ανθρωπότητας στον χρόνο;

Βράχος, είπε το βουνό,
γρανίτης και ασβεστόλιθος.

Εκείνος ρώτησε το βουνό:
Πόσο ψηλός ή χαμηλός είναι ο κίνδυνος
να πεθάνουμε από μέρα σε μέρα;

Ψηλός, είπε το βουνό,
2196 μέτρα.

Εκείνος ρώτησε το βουνό:
Τι θα απομείνει από τη χλωρίδα
σε ένα τόσο ζοφερό μέλλον;

Δρυμός, είπε το βουνό,
και μεμονωμένοι λειμώνες, βρύα και θάμνοι.

Εκείνος ρώτησε το βουνό:
Όμως τι θα μπορούσαμε να αφήσουμε πίσω μας
ως μαρτυρία ή δικαιολόγηση του πολιτισμού μας;

Πίστες σκι, είπε το βουνό, πολύχρωμες, κουνιστές γόνδολες,
και, αν είναι απαραίτητο, σε βουνοκορφές σταυρούς με σύντομα ρητά.

Τι πιστεύεις, ρώτησε εκείνος το βουνό,
με αγαπάει;
Θα γίνει γυναίκα μου;

Γκρίζο, είπε το βουνό, βράχια και λειμώνες,
τουρισμός το καλοκαίρι και κάθε λογής ζαρκάδια.

(more…)

Blog στο WordPress.com.