Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

25/10/2012

Nanni Balestrini, De Cultu Virginis

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 11:58 μμ

Προτού στρωθείς στον περίβολο της εκκλησίας ισορροπείς με ανοιγμένα φτερά
σε καθρέφτες μουσκεμένου φωτός, από ένα πράσινο πόδι σπασμένους·
στο Μπαρ της Δυσαρέσκειας πλήγωσε θανάσιμα έναν άγνωστο,
νομίζοντας πως προσπαθούσε να την αποπλανήσει.

Άλλα παραδείγματα: πύργοι στο πηγάδι του Σαν Τζιμινιάνο, το αγκίστρι
στο ψάρι, το κόκκινο στο στόμα. Γι’ αυτό, αν ο δύτης του Καρτέσιου
(ξαναζούμε το απότομο προσγείωμα που μας άφησε το Σάββατο όλους
χαμένους στις σκιές μας

με το ένα πόδι στο γύψο, η πένα που λέκιασε στον αέρα το σακάκι)
έσκισε τη μεμβράνη στο τελικό παιχνίδι ‒στο Παλάτι της Λογικής
κυλάει ξανά, μόνο όταν άρπαξε το μοναδικό σώο μπαστούνι
ξανακέρδισα την εξωμοσία στον δούκα

της Σέσσα. Συχνά προσευχόμαστε να μας δώσει ο Θεός ένα χέρι
(ένας κύλινδρος από περιτύλιγμα μπισκότων, βάζεις φωτιά στην κορυφή,
πρόσεχε! η στάχτη ανεβαίνει, σχεδόν μέχρι την οροφή!)
και τα παιδιά μαθαίνουν πως

να ανθίζουν ακίνητα τις μέρες που δεν δέχονται δώρα,
να μην ποδοπατούν τα λουλούδια, να ξεκολλούν φτερά από κίτρινες πεταλούδες
ή να εμπιστεύονται τους ανθρώπους που κρύβουν πολλά κλειδιά στις τσέπες
και γίνονται πηγές. Ένα λευκό

πουλί κάθε τόσο σκίζει μεγάλους χαρταετούς κάτω απ’ τον ήλιο. ΘΕΩΡΗΜΑ:
Άραγε θα ήταν δυστυχής ο Πετράρχης αν δεν είχε καφέ;

[μτφρ. σταύρος μπουκουβαλέας, κυόκο κισίντα,
κολάζ: jar moff]

DE CULTU VIRGINIS
(1955)

Prima di posare sul sagrato si libra ad ali tese
negli specchi di luce bagnata, rotti da un piede verde;
al Malcontento Bar ferisce mortalmente uno sconosciuto
scambiandolo per il suo seduttore.

Altri esempi: torri nel pozzo di San Giminiano, l’amo
al luccio, la rossa in buca. Perciò se al diavolo di Cartesio
(riviviamo il brusco atterraggio che ci lasciò sabato tutti
confusi nelle nostre tenebre

con una gamba ingessata, la penna che macchiò in volo la giacca)
all’ ultimo gioco si strappò la membrana – sul Palazzo della Ragione
rivola, proprio quando impugnando l’unica stecca buona
rivinsi al Duca di Sessa

l’ abiura. Spesso preghiamo che Dio ci dia una mano
(un cilindro di carta d’amaretto, dateci fuoco in cima,
attenti ! la cenere sale, su quasi fino al soffitto!)
e i bambini imparano che
            
sbocciano immobili giorni in cui non ricevono doni,
a non calpestare i fiori, strappare ali a gialle farfalle
o fidarsi di uomini che in tasca nascondono molte chiavi
e mutano in una fonte. Un uccello

bianco ogni tanto lacera aquiloni nel sole. TEOREMA:
Francesco Petrarca era forse infelice di non avere il caffè?

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: