Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

05/02/2013

Ina Kutulas, Χαμένος πόντος στο λεξοκέντημα των εσωφρενικών εξωρούχων (Μέρος Α’)

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 11:16 πμ
«Η φενάκη πως θα μπορούσαμε όντως να περιμένουμε απ’ τους άλλους
να μας δείξουν τον αληθινό τους εαυτό έτσι ώστε τελικά να έχουν την ανοχή μας…,
σ’ αυτό βρισκόταν ένας απ’ τους λόγους του αφανισμού μας.»

Pavlos Angelopoulos, 1987

Δεν θα είχε κανένα νόημα να γράψω για τον Matthias Baader-Holst, εάν ήταν να διηγηθώ απλά και μόνο τα παλιά: για ποιο λόγο, πώς και γιατί έπεσε στις ράγες του τραμ, πώς ήταν εμφανισιακά, πώς μιλούσε, τι έλεγε, πόσο πλήρωνε για το γκάζι, εάν ο λογαριασμός του γκαζιού είχε κάποια σχέση με το γεγονός ότι εμφανιζόταν συχνά φορώντας αντιασφυξιογόνα μάσκα. Αναρωτιέμαι, λέω στον εαυτό μου: οι συνεχείς εμφανίσεις του, συχνά φορώντας αντιασφυξιογόνα μάσκα, ΕΧΟΥΝ άραγε κάποια σχέση με όσους φόραγαν αντιασφυξιογόνες μάσκες στις 26 Σεπτεμβρίου ή στις 9 Δεκεμβρίου 2012 στην Αθήνα, με την άοπλη κοπέλα που φόραγε κόκκινη μπλούζα στις 25 Σεπτεμβρίου 2012 στη Μαδρίτη, όταν οι αστυνομικοί τη χτύπησαν με τα γκλομπ, τη γράπωσαν και την έσυραν μακριά; Αν το θέλει, οποιοσδήποτε στον κόσμο μπορεί να τα παρακολουθήσει, κάθε μέρα, και να δει τι σχέση έχουνε όλα αυτά με τον Baader.

Θα ’θελα να γράψω για τη Σοφία στη θεατρική σκηνή Sophiensaele της Αθήνας του Spree1 τη μέρα που η Σάνια ήρθε στο Βερολίνο απ’ τη Σόφια. Θα ’θελα να γράψω για τον Νέλσον Μαντέλα και τη Μαντάλα. Θα ’θελα να καταβροχθίσω ξανά κοτόπουλο μπούτι δίπλα στο μπόιλερ. Θα ’θελα να γράψω για μένα και τον Baader˙ στεκόμασταν μπροστά από μία καστανιά, ανθισμένη, ο Baader κι εγώ τυλιγμένοι με μια κουρτίνα-νυφικό πέπλο, κάτω απ’ το στέμμα που σχημάτιζε το δέντρο της Άννα Φρανκ. Τη μέρα που έγραψα γι’ αυτό, η Άννα Μαρί Φρανκ μπλέχτηκε στο κείμενό μου, τη μέρα που η καστανιά έριξε τους καρπούς της σαν να ήταν ρουκέτες, τη μέρα που πυροβόλησαν τους διαδηλωτές στη Μαδρίτη με πλαστικές σφαίρες, τις μέρες που εμπόδισαν τους διαδηλωτές να φτάσουν στα κοινοβούλια, τις μέρες που τα κοινοβούλια πρόδωσαν τους διαδηλωτές, τις μέρες που ξέσπασε η καταιγίδα, τις μέρες που η Άννα Μαρί Φρανκ έμεινε στο Άουσβιτς, την εποχή της ιουδαϊκής πρωτοχρονιάς, την εποχή του Γιομ Κιπούρ, την εποχή της γιορτής της σκηνοπηγίας, την εποχή που έσκαγαν τα αγκαθωτά τσόφλια των καρπών της καστανιάς, όταν έπεφταν στο έδαφος, την εποχή που η Μήδεια έπρεπε να κάνει μια στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών στη χώρα των μήντια, για ν’ αντικρίσει επιτέλους τα παιδιά της, που είχε σκοτώσει με τα ίδια της τα χέρια. Η Μήδεια φορούσε ένα μακρύ φόρεμα. Η Μήδεια μου κίνησε το ενδιαφέρον. Ο Baader φορούσε μια στολή καμουφλάζ και λόγω αυτής τραβούσε τα βλέμματα, δύο αστυνομικοί τον σταμάτησαν λόγω «εξεζητημένης ένδυσης», τη μέρα που ήταν ελεύθερη η είσοδος στα μουσεία, τόσο ελεύθερη όσο η είσοδος σε μια διαδήλωση, κι ο Baader φοράει πάλι τη στολή καμουφλάζ κι εγώ, για μια ακόμα φορά, το μπαντερονυφικό. Όλ’ αυτά τα κρατώ στο χέρι και δεν έχω τίποτα να χάσω παρά μόνο την αντιασφυξιογόνα μάσκα μου.
(more…)

Advertisements

Ina Kutulas, Χαμένος πόντος στο λεξοκέντημα των εσωφρενικών εξωρούχων (Μέρος Β’)

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:23 πμ

Η εγκυμοσύνη μου πήγε περίφημα. Πιθανώς επειδή ο Baader ενθάρρυνε να ντύνομαι εξεζητημένα, επειδή με άγγιξε με το νύχι του μικρού δαχτύλου του, πιθανώς λόγω της ιστορίας μας κάτω απ’ τη σκηνή που είχαμε φτιάξει από κουρέλια, λόγω του κουτιού με τα ραπτικά, με τα οποία ράβαμε τα λόγια που έβγαιναν απ’ τα στόματά μας, τον Σεπτέμβριο του 1985, όταν η μπανιέρα στην Prenzlauer Allee έγινε μπαανιέρα κι ύστερα δεν επέστρεψε ποτέ στην προηγούμενη χρήση της, λόγω της πόρτας ασφαλείας στο κλιμακοστάσιο που ο σκουριασμένος μεντεσές της άφησε χρώμα στα δάχτυλα του Baader. Τρώγαμε κοτόπουλο μπούτι στα όρθια δίπλα στο μπόιλερ και κάθε νύχτα ακούγαμε τραγούδια της Γιάννα Μπιτσέφσκαγια, είχαμε κρύα μανταρίνια στο ψυγείο, αρακά με παστράμι, δεν υπήρχε νιπτήρας αλλά δύο νεροχύτες κι ένα μονό κρεβάτι. Είχαμε γαλακτοκομικά κι αόρατη γραφή από γάλα κι ένα μπλάνκο. Ξαπλώναμε στις αχτίδες φωτός που έριχνε πάνω μας απ’ απέναντι το Πλανητάριο, απ’ το εσωτερικό του ανατιναγμένου αεριοφυλάκιου όπου θάβαμε τα έγγραφα, τα χέρια μας ο ένας στην τσέπη του άλλου. Ψηλαφούσαμε τις τρύπες, τις κακοραμμένες ραφές, τις λωρίδες από χαρτί βελουτέ, κρεπ και περιτυλίγματος. Σφραγίσαμε τη σιωπηλή συμφωνία μας με λίγο χρώμα απ’ το μπουρί της σόμπας.

Δεν συνάντησα ποτέ άλλον άνθρωπο που να μην ακολουθεί κανέναν κανόνα ένδυσης με τέτοιο βαθμό συνέπειας, κάποιον που να χορεύει με τέτοιον τρόπο εκτός ρυθμού, κάποιον που να ακυρώνει κάθε ματαιοδοξία, κάποιον που να βάζει και να βγάζει ρούχα με τέτοιον τρόπο –στην πραγματικότητα δεν είχε ρούχα αλλά τα φρόντιζε για λίγο καιρό, αυτά εμφανίζονταν κάποια στιγμή μαζί του κι ύστερα εξαφανίζονταν και πάλι. Βασικά ήταν πάντα απλώς γυμνός και ο δημοκρατικότερος όλων σ’ αυτή τη δημοκρατία. Υπονόμευε σταθερά και διαρκώς τις υπαγορεύσεις της βιομηχανίας ένδυσης. Για μια βδομάδα σχεδόν ήταν ο προσωπικός μου οίκος μόδας, ο στιλίστας μου, το ρουχάδικό μου3. Έφτιαξε για μένα μια ινδιάνικη σκηνή. Μου φώναζε «Σκουάου!» Έλεγε: «Χόουχ!» Ψαλίδιζε τα δείγματα ψεύτικης γούνας που είχα στη βαλίτσα μου. Χρησιμοποιούσε ξηλωτήρι, δακτυλήθρες, ρουλέτα μοδιστρών. Μουντζούρωνε τα σκίτσα μου. Προσπαθούσε να μιμηθεί τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ. Έγλειφε το καρμπόν και το λαδόχαρτο και το χαρτί μιλιμετρέ και το χαρτί ζωγραφικής και τα επετειακά γραμματόσημα απ’ το παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων. Σχεδίαζε το πατρόν ενός παλτό με βάση το φιλί του Κλιμτ. Χρησιμοποιούσε με λάθος τρόπο το ανοιχτήρι. Έδειχνε πώς είναι αδύνατο ν’ αυτοκτονήσει κανείς με πινέζες, φυσοκάλαμα και στερεωτικό. Ζητούσε ψαρόκολλα και κόλλα κουνελιού, την Ειρήνη, ρητίνη και χολή βοδιού. Άφηνε ξανά και ξανά τη λέξη Sprelecart4 να λιώνει στη γλώσσα του. Μου συνέβαινε. Έκανε τατουάζ στις πλαστελίνες μου με τη βελόνα χάραξης. Έβγαινε απ’ τα ρούχα του, μου πρόσφερε τις υπηρεσίες του σαν φωτιστικό τραπεζιού, ξεπατίκωνε σχέδια, έραβε στο διαβατήριό μου το άρωμα της ζωής του με σταυροβελονιά και κομποβελονιά. Εξαφανιζόταν. Άφηνε το νερό να τρέχει. Εμφανιζόταν και πάλι. (more…)

Ina Kutulas, Στο σπίτι του »Μatthias« BAADER Holst

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:18 πμ

KutulasInaP1030126

Φωτογραφίες της Ina Kutulas από το εξωτερικό της τελευταίας κατοικίας του »Μatthias« BAADER Holst
στη γειτονιά Prenzlauer Berg του Βερολίνου.

(more…)

Blog στο WordPress.com.