Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

13/03/2014

Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Πέντε ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 3:43 μμ
.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ
.
ξυπνώ και φοβάμαι
κοιμάμαι και μόλις που αναπνέω
τρώω απ’ τα σκουπίδια
και περιμένω·
διασχίσαμε βουνά και θάλασσες
.
δεν μπορώ να φύγω
δεν μπορώ να μείνω
θέλαμε να μην χάσουμε κανέναν
και χάσαμε πολλούς
τρεις οικογένειες σε ένα δωμάτιο
τρεις οικογένειες σε ένα δωμάτιο
.
ελπίζαμε σε μια καλύτερη ζωή
σαν άνθρωποι
με την ηρεμία ενός σπιτιού
με ηρεμία·
.
δεν έχω κοιμηθεί ούτε μια φορά
εδώ και οχτώ χρόνια
χωρίς να με τρώει κάτι
ο φόβος για τους δικούς μου
η αγωνία για το ξημέρωμα, αν έρθει
η αγωνία για το ψωμί
η αγωνία για
.
όταν όλα έχουν καταστραφεί
δεν υπάρχει άλλη λύση
παρά φυγή·
.
να μπορώ να επιβιώνω
όχι μόνο εγώ
.
να ’μαστε όλοι το ίδιο
χαμένοι
πίσω από 3.000 κάλυκες δακρυγόνων
.
(ποίημα-εύρημα, γυναίκα από το Αφγανιστάν, άνδρας από την Ελλάδα, Αθήνα 2012)ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

η ιδέα γίνεται
ιδεολογία
και αποκτά υπόβαθρο
η ιστορία έχει
προεκτάσεις
η ελιά μεταβολίζει
καυσαέρια και δακρυγόνα
για δεκαετίες
ενώ σ’ ένα αθηναϊκό σοκάκι
ακούγεται Καβάφης
και Βάρναλης
και ανοίγει
ο ασκός
του Αιόλου

ΨΥΧΟΣΥΝΘΕΣΗ

παράξενη επαφή έχω με την άλλη άκρη του καλωδίου

δεν υπάρχει σήμα, δε δίνεται αρχή, μπας και κόπηκε το νήμα;

αμόλα λίγο, τράνταξε, άφησε λίγο χάρη

πώς θα μπορέσω να σε δω εκεί μακριά που είσαι;

ας είναι,

η καρδιά μου δε θα πονέσει τόσο

όταν αφήσω το σκοινί και χάσω κάθε λέξη

μονάχα λίγο ας αφεθεί η λέξη να προσέξει

ο καθείς το κάτι

ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ

Μας περίμενε και πάλι
να σκορπίσουμε μαζί
τα φύλλα του χειμώνα·
πάνω στη στεγνή ροδιά
δυο ώριμα ρόδια·

κι εγώ γίνηκα Περσεφόνη
αιχμάλωτη για πάντα
σε αυτή την εικόνα
θρέμμα μιας μνήμης
στιγμιαίας και αδυσώπητης –
κόκκινη και κίτρινη
σαν τα χρώματα του ροδιού
και του χειμώνα
που θέριεψαν τη γη μου
σαν ολοκαύτωμα

ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ

Ο ποιητής θα στιχουργήσει
ο συνθέτης θα μελοποιήσει
και εσύ;

ο ψάλτης θα ψάλλει
ο πολιτικός θα ρητορεύσει
και εσύ;

θα ρίξεις αλάτι στον κόρφο
θα προχωρήσεις πιο ψηλά
κι από μια πέτρα
ως τον ουρανό θα φτάσεις
ώσπου κρύσταλλα να πέσουν
συντρίβοντας τον παγωμένο θόλο
της απρέπειάς σου
να σε μεταμορφώσουν
σε τέρας
δικέφαλο
της οργής.

Περισσότερα ποιήματα της Κωνσταντίνας Γεωργαντά μπορείτε να διαβάσετε στο τεύχος δέκα του Τεφλόν.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: