Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

30/10/2014

Η Πατ Πάρκερ και η Σέριλ Κλαρκ συναντούν την Άντζελα Ντέιβις

Filed under: Μαντάτα — kyokokishida @ 7:22 μμ

Davis-ekdilosiΑΦΙΣΑ-D

Την ερχόμενη Δευτέρα 3/11 στην εκδήλωση των Μιγάδων για την παρουσίαση του βιβλίου της Άντζελα Ντέιβις Γυναίκες Φυλή και Τάξη διαβάζουμε ποιήματα της Σέριλ Κλαρκ και της Πατ Πάρκερ, που σας συστήσαμε στα τελευταία τεύχη μας.

Advertisements

28/10/2014

Cheryl Clarke, Ελεύθερη σάρκα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 8:05 μμ

Assata


εάν δεν είχες επιλέξει την επικίνδυνη ενασχόληση με την
ελευθερία ίσως περπατούσες ξυπόλυτη στους
κόκκινους λόφους της Βόρειας Καρολίνας χέρι χέρι με
την Κακούγια* αντί να αλλάζεις μεταμφιέσεις και ταυτότητες
διασχίζοντας τους σταθμούς του μετρό κατασκηνώνοντας σε
ιερά εδάφη ιθαγενών.
Ίσως να ήσουν αυστηρή δασκάλα
πτυχιούχος
ακτιβίστρια
αντί για οδηγός σκλάβων προς την ελευθερία**
εικόνα σε ταχυδρομείο
ή σε προχειροσχεδιασμένες αφίσες που λανσάρουν
ελευθερία.

ίσως είχες συνεχίσει να μαθαίνεις μόνη
κιθάρα
να γράφεις πολιτικά ποιήματα
ή να ’χες γίνει ρήτορας
αντί για πρώην πολιτική κρατούμενη
παράδοξο ειρωνείας φαινόμενο
σάρκα ελευθερίας.

~

* Kakuya Shakur: Κόρη της μαύρης ακτιβίστριας και μέλους των Μαύρων Πανθήρων Assata Shakur (1947- ), στην οποία απευθύνεται το ποίημα. Τη δεκαετία του ’70 η Assata Shakur κατηγορήθηκε για σειρά εγκλημάτων λόγω της πολιτικής της δράσης, κυνηγήθηκε ανηλεώς από το αμερικανικό κράτος και φυλακίστηκε. Το 1979 απέδρασε και το 1984 βρήκε πολιτικό άσυλο στην Κούβα. Το 2013 έγινε η πρώτη γυναίκα που βρέθηκε στην κορυφή της λίστας καταζητούμενων τρομοκρατών του FBI.
** Αναφορά στους ανθρώπους που βοηθούσαν σκλάβους να δραπετεύσουν οδηγώντας τους στις βόρειες πολιτείες ή στον Καναδά μέσω διαφόρων μυστικών περασμάτων (underground railroad).

(more…)

21/10/2014

Johannes Jansen, Μικρή λόχμη [απόσπασμα]

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 7:53 μμ

 

Μερικές φορές πηγαίνω στο καπηλειό που συχνάζει ο πατέρας μου, αλλά δεν μιλάω σε κανέναν. Δεν μου είναι καθόλου δύσκολο, γιατί απλά κάθομαι και ακούω. Ο πατέρας μου είναι διοικητικός υπάλληλος της εκκλησίας, της καθολικής. Παλιά ήταν ναυτικός. Μην σφάζετε την αγελάδα όταν χρειάζεστε το γάλα της.

***

Μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, έμοιαζε όμως σαν να ήταν ενενήντα ή νεκρή. Σχεδόν κάθε βράδυ ο πορφυρός ήλιος έδυε στο Κάπρι, και ένα βράδυ με προσκάλεσε μέσα. Καθόμουν για πολύ ώρα στο κλιμακοστάσιο. Ήμουν στη μέση της εφηβείας. Η μοναξιά έμοιαζε ακατανίκητη και το διαμέρισμά της ήταν φθαρμένο με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να πάρω στα σοβαρά τη φθορά του. (more…)

16/10/2014

Johannes Jansen, Μισοκοιμισμένος [απόσπασμα]

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 9:44 πμ

Ina2

Προχωρώ κατά μήκος του δρόμου σαν να πήγαινα κατά μήκος ενός δρόμου χωρίς τίποτα στο μυαλό, εκτός απ’ το να σκέφτομαι τον εαυτό μου σ’ αυτόν τον δρόμο. Κι όμως υπάρχει ένα σταυροδρόμι που με απασχολεί. Αυτό το συναίσθημα της ίδιας μου της γύμνιας απέναντι σε όλους και πάνω απ’ όλα απέναντι στην ίδια μου την άβυσσο, μέχρι που μια δίνη καταπίνει την αναζήτησή μου για σχήματα. Ούτε βρίσκω ούτε ορίζω εγώ το σχήμα. Γεννιέται από τη φθορά της ύπαρξής μου. Ό,τι με συναντά είναι ικανό να με βυθίσει. Έτσι βρίσκομαι σε ανοιχτό πέλαγος. Το μόνο που με κρατάει είναι η ανάμνηση της πορείας που ακολούθησα ως εδώ: Το παιδί που χαίρεται για θλιβερές ιστορίες. Από τότε στέκομαι εγκλωβισμένος σ’ αυτό το παιχνίδι, σ’ αυτό το θλιβερό τσίρκο. Όταν δεν μένουν και πολλά να περιμένεις και ήταν σκληρό, με άλλα λόγια, όταν έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη, τότε είναι καλό. Δεν μεγαλώνετε μαζί, θα μπορούσε κάποιος να πει.

***

Όταν κάποιος σταματάει να τρέχει στον αγώνα δρόμου και δεν έχει πια κανέναν αντίπαλο, γιατί δεν πιστεύει πλέον στις τρέχουσες αξίες, πλην του καχύποπτα εντελή χρόνου… Ύστερα ο ατελής χρόνος. Ουσιαστικός χρόνος, όταν το περιεχόμενο ανεβαίνει στο κεφάλι σαν καπνός. Από απόσταση μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τις συνεχείς εναλλαγές της μιμητικής. Πρόκειται για κωμωδία ή τραγωδία; Η οπτική ανάλογα με την ψυχική κατάσταση, που αλλάζει τη διάθεση, παρόλο που πρόκειται για το ίδιο και το αυτό. Η ευκαιρία μιας βιογραφίας… (more…)

13/10/2014

Johannes Jansen, Πορτρέτο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 9:13 πμ
 
Ina4
…αυτός ο εν δυνάμει αυτόχειρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς στις πράξεις του. οριστικά έτοιμος να πεθάνει ρίχνει το μαγεμένο σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. όμως το σχοινί προσπερνά από μόνο του (όμοια μ’ ένα ιπτάμενο αντικείμενο) το κλαδί για να σταματήσει τελικά στον ουρανό λες και είναι γαντζωμένο σ’ ένα σύννεφο. ο αυτόχειρας συγκλονισμένος από τη βούληση του σχοινιού προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω καταβάλλοντας όλες του τις δυνάμεις και μ’ όλη αυτή την κούραση ξεχνάει την ψύχωσή του με τον θάνατο. όταν όμως αυτό βρεθεί και πάλι στα πόδια του σε όλο το μήκος του τον κυριεύει εκ νέου η παλιά γνώριμη απόγνωση και πρόθυμος να πεθάνει δοκιμάζει για ακόμα μια φορά να πετάξει το σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. αυτός ο εν δυνάμει αυτόχειρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς στις πράξεις του. οριστικά έτοιμος να πεθάνει ρίχνει το μαγεμένο σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. όμως το σχοινί προσπερνά από μόνο του (όμοια μ’ ένα ιπτάμενο αντικείμενο) το κλαδί για να σταματήσει τελικά στον ουρανό λες και είναι γαντζωμένο σ’ ένα σύννεφο. ο αυτόχειρας συγκλονισμένος από τη βούληση του σχοινιού προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω καταβάλλοντας όλες του τις δυνάμεις και μ’ όλη αυτή την κούραση ξεχνάει την ψύχωσή του με τον θάνατο. όταν όμως αυτό βρεθεί και πάλι στα πόδια του σε όλο το μήκος του τον κυριεύει εκ νέου η παλιά γνώριμη απόγνωση και πρόθυμος να πεθάνει δοκιμάζει για ακόμα μια φορά να πετάξει το σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. αυτός ο εν δυνάμει αυτόχειρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς στις πράξεις του. οριστικά έτοιμος να πεθάνει ρίχνει το μαγεμένο σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. όμως το σχοινί προσπερνά από μόνο του (όμοια μ’ ένα ιπτάμενο αντικείμενο) το κλαδί για να σταματήσει τελικά στον ουρανό λες και είναι γαντζωμένο σ’ ένα σύννεφο. ο αυτόχειρας συγκλονισμένος από τη βούληση του σχοινιού προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω καταβάλλοντας όλες του τις δυνάμεις και μ’ όλη αυτή την κούραση ξεχνάει την ψύχωσή του με τον θάνατο. όταν όμως αυτό βρεθεί και πάλι στα πόδια του σε όλο το μήκος του τον κυριεύει εκ νέου η παλιά γνώριμη απόγνωση και πρόθυμος να πεθάνει δοκιμάζει για ακόμα μια φορά να πετάξει το σχοινί πάνω απ’ το κλαδί…

(more…)

05/10/2014

Johannes Jansen, Στα μάτια της κυρίας

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 4:55 μμ
Ina5

ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΒΛΕΠΩ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΗ

ας μην πούμε τίποτα συγκεκριμένο για τη σύλληψη μαριάννε σιωπή στο πεζοδρόμιο με πιάσανε έναν κυνηγό καθ’ οδόν προς τα σένα μία απόδραση μακριά ένα εστιατόριο στον σιδηροδρομικό σταθμό στο χέρι μια μαύρη γερμανική μπύρα στα μάτια της κυρίας βρίσκεται η μορφή των αποστάσεων ο ρυθμός χελώνας των υπεραστικών τρένων

μπροστά μου εργάτες είχαν ξηλώσει τον δρόμο για να περάσουν τηλεφωνικές γραμμές

στον ήλιο του μεσημεριού ο δρόμος ήταν μια πλατιά λωρίδα χαρτί

ένα βήμα πριν απ’ την έξοδο μου έκοψαν τον δρόμο μαριάννε εσύ στέκεσαι στην αποβάθρα κοιτάς το ρολόι κοντοστέκεσαι και πηγαίνεις στο διαμέρισμά μου ν’ ανοίξεις το παράθυρο φοράς ένα μαύρο γάντι στο αριστερό το δεξί στην ποδιά σου κάτω απ’ το χορτάρι χαιρετούν τα παιδιά μαριάννε ο αρουραίος είμαι εγώ στη σκιά ενός σπιτιού από χάρτες κοντά στο νερό χτισμένο από μπετόν και κάν’ το με το μυαλό σου στην κυρία που ξέρει για σένα που σε αγαπά και ο ξηλωμένος δρόμος από χαρτί μπροστά απ’ το ανοιχτό παράθυρο είναι μια εικόνα απ’ ό,τι βρίσκεται μεταξύ σας το άλλο κομμάτι του λάθους είμαι εγώ στα μάτια της κυρίας βλέπω ένα κομμάτι γη (more…)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.