Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

16/10/2014

Johannes Jansen, Μισοκοιμισμένος [απόσπασμα]

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 9:44 πμ

Ina2

Προχωρώ κατά μήκος του δρόμου σαν να πήγαινα κατά μήκος ενός δρόμου χωρίς τίποτα στο μυαλό, εκτός απ’ το να σκέφτομαι τον εαυτό μου σ’ αυτόν τον δρόμο. Κι όμως υπάρχει ένα σταυροδρόμι που με απασχολεί. Αυτό το συναίσθημα της ίδιας μου της γύμνιας απέναντι σε όλους και πάνω απ’ όλα απέναντι στην ίδια μου την άβυσσο, μέχρι που μια δίνη καταπίνει την αναζήτησή μου για σχήματα. Ούτε βρίσκω ούτε ορίζω εγώ το σχήμα. Γεννιέται από τη φθορά της ύπαρξής μου. Ό,τι με συναντά είναι ικανό να με βυθίσει. Έτσι βρίσκομαι σε ανοιχτό πέλαγος. Το μόνο που με κρατάει είναι η ανάμνηση της πορείας που ακολούθησα ως εδώ: Το παιδί που χαίρεται για θλιβερές ιστορίες. Από τότε στέκομαι εγκλωβισμένος σ’ αυτό το παιχνίδι, σ’ αυτό το θλιβερό τσίρκο. Όταν δεν μένουν και πολλά να περιμένεις και ήταν σκληρό, με άλλα λόγια, όταν έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη, τότε είναι καλό. Δεν μεγαλώνετε μαζί, θα μπορούσε κάποιος να πει.

***

Όταν κάποιος σταματάει να τρέχει στον αγώνα δρόμου και δεν έχει πια κανέναν αντίπαλο, γιατί δεν πιστεύει πλέον στις τρέχουσες αξίες, πλην του καχύποπτα εντελή χρόνου… Ύστερα ο ατελής χρόνος. Ουσιαστικός χρόνος, όταν το περιεχόμενο ανεβαίνει στο κεφάλι σαν καπνός. Από απόσταση μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τις συνεχείς εναλλαγές της μιμητικής. Πρόκειται για κωμωδία ή τραγωδία; Η οπτική ανάλογα με την ψυχική κατάσταση, που αλλάζει τη διάθεση, παρόλο που πρόκειται για το ίδιο και το αυτό. Η ευκαιρία μιας βιογραφίας…

***

Η ενοχή μου θέλει να παραμείνει λευκή. Αδύνατον να την κοιτάξω στα μάτια. Είναι απότοκος της γνώσης ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα αν και γνωρίζεις ότι κάτι τέτοιο δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση το γεγονός ότι είσαι παθητικά προσηλωμένος στην εκδίκηση, η οποία προηγείται του ικριώματος. Ίσως η εκτέλεση ξεκινήσει χωρίς εμάς.

***

Ανίκανοι να υποχωρήσουμε, η άφιξη προπορεύεται. Θέλετε λοιπόν να φτάσετε ή να βρίσκεστε καθ’ οδόν, ρωτά η αδιέξοδη κατάσταση χωρίς να αποφύγει ένα μειδίαμα. Το τελευταίο, λέμε, γιατί δεν θέλουμε να αναλωθούμε πριν έρθει το πλήρωμα του χρόνου με τη μεταβλητή ροή του. Τα πάντα είναι πιθανά. Τίποτα δεν είναι πιθανό. Ένα παιχνίδι με την αναχώρηση και την αποστροφή. Για να δώσουμε στην ύπαρξή μας κάτι να ασχολείται, δοκιμάζουμε όλους τους τρόπους. Όλοι τους καταλήγουν στο περιθώριο, μερικοί νικηφόρα, κι όμως η νίκη πρέπει να αποφευχθεί.

Αποσπάσματα από το βιβλίο Johannes Jansen, Halbschlaf: Tag Nacht Gedanken, Suhrkamp, 2004.

Ich gehe die Straße entlang als ginge ich eine Straße entlang mit nichts im Kopf, außer mich auf dieser Straße zu denken. Und doch ist es ein Kreuzweg, der mich beschäftigt. Dieses Gefühl der eigenen Nacktheit gegenüber allen und vor allem gegenüber dem eigenen Abgrund, so daß meine Suche nach Formen in einen Strudel gerät. Nicht ich finde oder bestimme die Form. Sie wächst heraus aus dem Verschleiß meiner Existenz. Alles, was mir begegnet, ist dazu angetan, mich versunken zu machen. So bin ich auf offenem Meer. Das einzige, das mich hält, ist die Erinnerung an jene Richtung, aus der ich gekommen bin: Das Kind mit der Freude an traurigen Geschichten. Seit damals befangen in diesem Spiel, einer traurigen Jonglage. Wenn wenig zu sehen ist und wenn es schwer war, das heißt, wenn es viel Trauer gebracht hat, dann ist es gut. Man kann sagen, daß man nicht mitwächst.

***

Wenn man aus dem Wettlauf heraustritt und keinen Rivalen mehr hat, weil man sich außerhalb der geläufigen Werte befindet, außerhalb der mißtrauisch gefüllten Zeit… Dann die ungefüllte Zeit. Wesenszeit, wenn der Inhalt wie Rauch in den Kopf steigt. Mit Abstand kann man die wechselnde Mimik erkennen. Ist es eine Komödie oder ist es eine Tragödie? Der Standpunkt je nach Befinden, der die Stimmung verändert, obwohl es doch ein und derselbe Tatbestand ist. Die Chance einer Biographie…

***

Meine Schuld will weiß bleiben. Unmöglich, ihr in die Augen zu sehen. Sie kommt aus dem Wissen, daß man nichts dafür kann, obwohl man doch weiß, daß das gar nichts entschuldigt, daß man dumpf auf die Rache fixiert ist, die dem Schafott vorausgeht. Vielleicht fängt die Hinrichtung ohne uns an.

***

Unfähig zum Rückzug geht uns die Ankunft voraus. Wollen Sie nun ankommen oder unterwegs sein, fragt die verfahrene Situation, ohne ein Lächeln zu vermeiden. Letzteres, heißt es, denn wir wollen nicht fertig sein, bevor sich die wechselnde Zeit nicht erfüllt hat. Alles ist möglich. Nichts ist möglich. Ein Spiel mit Aufbruch und Abscheu. Um unserer Existenz einen Zeitvertreib zu bereiten, spielen wir die Wege durch. Sie enden alle im Abseits, manche siegreich, doch der Sieg ist zu umgehen.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: