Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

21/10/2014

Johannes Jansen, Μικρή λόχμη [απόσπασμα]

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 7:53 μμ

 

Μερικές φορές πηγαίνω στο καπηλειό που συχνάζει ο πατέρας μου, αλλά δεν μιλάω σε κανέναν. Δεν μου είναι καθόλου δύσκολο, γιατί απλά κάθομαι και ακούω. Ο πατέρας μου είναι διοικητικός υπάλληλος της εκκλησίας, της καθολικής. Παλιά ήταν ναυτικός. Μην σφάζετε την αγελάδα όταν χρειάζεστε το γάλα της.

***

Μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, έμοιαζε όμως σαν να ήταν ενενήντα ή νεκρή. Σχεδόν κάθε βράδυ ο πορφυρός ήλιος έδυε στο Κάπρι, και ένα βράδυ με προσκάλεσε μέσα. Καθόμουν για πολύ ώρα στο κλιμακοστάσιο. Ήμουν στη μέση της εφηβείας. Η μοναξιά έμοιαζε ακατανίκητη και το διαμέρισμά της ήταν φθαρμένο με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να πάρω στα σοβαρά τη φθορά του. Την περνούσα για διακόσμηση. Ήταν κόρη ενός ιπποκόμου. Η μητέρα της λεγόταν Ρόζα. Ως κορίτσι τα είχε περάσει μια χαρά στον αφέντη του πατέρα της. Είχε ό,τι ήθελε και τον καιρό εκείνο δεν ήθελε πολλά. Ύστερα, όταν ήρθαν οι Ρώσοι, ο αφέντης έφυγε μαζί με το άλογο και την άμαξα προς άλλη κατεύθυνση. Το φαγητό λιγόστεψε. Τότε πατέρας, μητέρα, παιδί έπρεπε ξαφνικά να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους και δεν κατάφερε ποτέ να συνέλθει από αυτό που τους συνέβη, μου έλεγε τον καιρό εκείνο. Καθόμουν στον μάλλον παμπάλαιο καναπέ της, έπινα το ρακί της μέχρι που άρχισε να με πλησιάζει… Σας είναι σίγουρα οικεία η εικόνα μιας γυναίκας που κάθεται μπροστά από ένα άδειο μπουκάλι. Η γυναίκα τρυπάει το μπουκάλι με μακριές βελόνες. Το μπουκάλι αιμορραγεί και η γυναίκα είναι γυμνή. Φως λούζει το δωμάτιο. Ένα ήσυχο απόγευμα.

***

Μου είπαν ότι καθόταν στην πλαζ και διάβαζε τους αφορισμούς του Σιοράν (Η συμφορά του να έχεις γεννηθεί). Το παιδί ήταν στο νερό και επειδή το παιδί ήταν μόνο του στο νερό έπρεπε να ρίχνει μια ματιά στο παιδί μετά από κάθε αφορισμό. Έτσι το μόνο που μπόρεσε να καταλάβει ήταν ότι ο Νίτσε, σύμφωνα με τον Σιοράν, είχε εγκαινιάσει την εποχή της περιπλοκότητας. Το παιδί εξαφανίσθηκε για λίγο, αλλά για καλή της τύχη ένας μεγαλύτερος σε ηλικία άνδρας τής υπέδειξε έναν κάδο σκουπιδιών όπου το παιδί ίσως να πέρναγε την ώρα του παίζοντας με τα σκουπίδια.

Αποσπάσματα από το βιβλίο Johannes Jansen, Kleines Dickicht, Ritter, 2000.

 

Manchmal gehe ich in die Stammkneipe meines Vaters, und dann sag ich kein Wort. Das fällt mir auch gar nicht schwer, denn ich höre nur zu. Mein Vater ist Verwaltungsbeamter bei der Kirche, der katholischen. Früher war er mal Seemann. Die Kuh, von der Sie die Milch brauchen, die dürfen Sie nicht schlachten.

***

Eine Frau um die sechzig, sah aber aus wie neunzig oder tot. Fast jeden Abend ging bei Capri die rote Sonne unter, und eines Abends bat sie mich zu sich herein. Ich hatte lange im Treppenhaus gesessen. Ich war grad mitten in der Pubertät. Die Einsamkeit schien unüberwindlich und ihre Wohnung war derart verkommen, daß ich diese Verkommenheit gar nicht ernst nehmen konnte. Ich hielt das für Dekoration. Sie war die Tochter eines Stallknechts. Ihre Mutter hieß Rosa. Als Mädchen hat sies gut gehabt, beim Herren ihres Vaters. Sie kriegte alles, was sie wollte und damals wollte sie nicht viel. Als dann die Russen kamen, floh der Herr samt Pferd und Wagen in eine andere Richtung. Die Fütterung blieb aus. Da mußten Vater, Mutter, Kind plötzlich alleine weitersehen und davon hätte sie sich bis heute nicht erholt, meinte sie damals. Ich saß auf ihrem eher ausgedienten Sofa, trank ihren Schnaps, bis sie dann immer näher kam… Sie kennen sicher dieses Bild, wo eine Frau vor einer leeren Flasche sitzt. Die Frau sticht lange Nadeln in die Flasche. Die Flasche blutet und die Frau ist nackt. Im Zimmer ist es hell. Ein stiller Nachmittag.

***

Sie habe in einem Strandbad gesessen und Ciorans Aphorismen gelesen (Vom Nachteil, geboren zu sein). Das Kind sei im Wasser gewesen und da das Kind allein im Wasser gewesen sei, habe sie nach jedem Aphorismus nach dem Kind sehen müssen. So hat sie sich nur merken können, daß Nietzsche, laut Cioran, das Zeitalter der Komplexe eröffnet habe. Kurzzeitig sei das Kind dann ganz verschwunden gewesen, aber ein älterer Mann habe sie zum Glück auf einen Müllcontainer aufmerksam gemacht, wo sich das Kind mit einigen Abfällen die Zeit vertrieben hätte.

ina3

 

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: