Γεωργία Διάκου, Δύο ποιήματα

 .
Σκέψη λέξη
.
όταν σκέφτομαι ότι
ο τοίχος γράφει
για ποντίκια
που πετάνε
γελάω κ΄
λέω δεν είμαστε
ρατσιστές μωρό μου
μπορούμε να φοράμε
φορέματα κ΄ να βγαίνουμε
για τσιγάρα
ο περιπτεράς δεν θα σε κοιτάει
μπορώ όμως να δείξω λίγο
από τα χλωριούχα μου σκέλια
κ΄ να πάρεις το πακέτο σου
Ύστερα να τριγυρνάμε με πλαγκτόν
στις μασχάλες
τρώγοντας κρακεράκια
με κατσαρίδες
συζητώντας δυνατά
για τους πολέμους
κ΄ τις μαύρες τρύπες
–Ο Αϊνστάιν θα ήταν περήφανος
που δύο θεωρητικοί
παίζουν το σύμπαν στα δάχτυλα– Continue reading «Γεωργία Διάκου, Δύο ποιήματα»
Advertisements

Ευάγγελος Παπαποστόλου, Δύο ποιήματα

.
evpap
ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΒΑΔΙΣΜΑ…
 .
απαλή μουσική στο βάθος
κι εγώ τυλιγμένος σε μυρωδιά γλυκιά
οσμίζομαι αστραπές στο φόντο
πρόστυχα πουλιά ραμφίζουν τα σύννεφα
το πέταγμά τους χαμηλώνει
κι ο ουρανός μαζί…
ο άνεμος νευρικός τα πετάει κάτω.
οι πρώτες ψιχάλες γαζώνουν το χώμα
οι στρατιώτες προσοχή αλληθωρίζουν
ο ένας μετά τον άλλο ξεκινάνε
χαρούμενο βάδισμα…
ο ουρανός μωσαϊκό
τα σύννεφα βαριανασαίνουν στο σβέρκο μου
σταθερή πορεία νοτιοδυτικά
τσέπες γεμάτες νερό
γαλέτα μουλιασμένη
χαρούμενο βάδισμα…
παιχνίδι ο ήχος της βροχής στα κράνη.
σκουριασμένες επιθυμίες
όλοι στη σειρά με το δάχτυλο στη σκανδάλη
χαρούμενο βάδισμα…
η ανάσα του νοτιά στεγνώνει στα πρόσωπα
όπλο αλεξικέραυνο κρατάω
πέσε χαμηλά πέσε κάτω…
λευκό πανί κρεμασμένο
χαρούμενο βάδισμα του γυρισμού…

Andie-Andie, Είκοσι χιλιάδες έτη κάτω απ’ τη θάλασσα

.
Οι ανθρακωρύχοι κοραλλιών
πεθαίνουν νέοι
πιο νέοι απ’ τα κοράλλια
(μυστικά του βυθού)
Αγκαλιάζουν τις σκιές των αγαπημένων τους
που δημιουργούν οι πυγολαμπίδες
στα φύκια που ξεβράζονται στη Σουμάτρα
κι εκείνες
ανυπόμονα τα βράζουν
πίνουν το ζωμό τους
και συγκολλούν τις απουσίες
όλοι αναρωτιούνται γιατί εκείνες μένουν
κανείς δε ρωτά
γιατί εκείνοι φεύγουν
 .
Περισσότερα ποιήματα της Andie-Andie μπορείτε να διαβάσετε στο ενδέκατο τεύχος του Τεφλόν.