Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

16/02/2015

Ευάγγελος Παπαποστόλου, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 5:13 μμ
.
evpap
ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΒΑΔΙΣΜΑ…
 .
απαλή μουσική στο βάθος
κι εγώ τυλιγμένος σε μυρωδιά γλυκιά
οσμίζομαι αστραπές στο φόντο
πρόστυχα πουλιά ραμφίζουν τα σύννεφα
το πέταγμά τους χαμηλώνει
κι ο ουρανός μαζί…
ο άνεμος νευρικός τα πετάει κάτω.
οι πρώτες ψιχάλες γαζώνουν το χώμα
οι στρατιώτες προσοχή αλληθωρίζουν
ο ένας μετά τον άλλο ξεκινάνε
χαρούμενο βάδισμα…
ο ουρανός μωσαϊκό
τα σύννεφα βαριανασαίνουν στο σβέρκο μου
σταθερή πορεία νοτιοδυτικά
τσέπες γεμάτες νερό
γαλέτα μουλιασμένη
χαρούμενο βάδισμα…
παιχνίδι ο ήχος της βροχής στα κράνη.
σκουριασμένες επιθυμίες
όλοι στη σειρά με το δάχτυλο στη σκανδάλη
χαρούμενο βάδισμα…
η ανάσα του νοτιά στεγνώνει στα πρόσωπα
όπλο αλεξικέραυνο κρατάω
πέσε χαμηλά πέσε κάτω…
λευκό πανί κρεμασμένο
χαρούμενο βάδισμα του γυρισμού…
.
.
ΕΧΕΙΣ;
.
δώσε μου αυτό που λείπει…
έχεις …έχεις; Δώσε μου κάτι να έχω
θέλω να έχω…
τρίψε την κοιλιά σου και ρούφα,
κράτα την ανάσα στα χέρια και φτύσε…
φτύσε ψυχή, δώσε μου λίγο…
σκότωσε λίγο…
σκότωσε χώμα,
ερωμένη τίναξε τα δέντρα,
γη κατάπινε φυλακές
μάγος γίνε
περιστέρι γίνε
κλουβί στο μανίκι
τσακισμένο φτερό
τρέξε η παγίδα στέκει δίπλα σου…
για όσο έχω χώμα έχω
ερωμένη τίναξε τον ήλιο από πάνω σου
σκιά το σώμα σου να γίνει
σκιά στο σώμα μου να γίνεις.
Δώσε μου ότι λείπει…
θάλασσα λείπει
κύμα λείπει έχεις; …όσο έχεις…
χρυσό στα δόντια
έλα
ας σκοτώσουμε λίγο …ας αναπνεύσουμε λίγο
φυματικό περιστέρι πεφταστέρι
ζεστό χέρι σφίγγει το λαιμό.
στάξε σκοτάδι ερωμένη
κρύψε της μάνας μου τα χείλη
χρώμα σκουριάς στο μέτωπο –να τα πνίξει όλα.
τα κάγκελα λεπτά κλαδιά
φύσα τα ερωμένη
άχυρα τα σπίτια άχυρα τα μαλλιά της
λέπια στα χέρια της ξεψειρίζει ψάρια
ανάσα στο τζάμι διάφανη
η κρούστα των ματιών σου διάφανη…
λύπη μόνιμη ερωμένη σκύψε να σε πηδήξω
σκύλος στην πρίζα είμαι –βλάβη στην ψυχή
ανορεκτική θάλασσα
Σκόρπισε κύματα
Άμμο σφούγγισε νερό ο χρόνος να σωπάσει
λύσσαξε ερωμένη δάγκωσε τα σίδερα
στάζουν δέρμα
δέρμα όμοιο με το δικό σου…
άσε το σώμα ανοιχτό
μέσα σου σώμα άλλο
ξένη σκιά κράτα με
μπόλιασε με ερωμένη
κίτρινο στάξε στην γλώσσα
μαύρο γεννιέται
φίδι ο δρόμος μακριά τα δάχτυλα
κουλουριασμένα στο λαιμό σου ερωμένη
γάμα με ερωμένη φτύσε με στο στόμα
φόνος γεννιέται
γλώσσα σκίρτησε
απαλά τα μαχαίρια
ας σκοτώσουμε λίγο, χωρίς στοργή
ας αγγίξουμε λίγο
κόκκινο πέπλο τα σύννεφα
ναυτία στις αφίσες
κρατάω σταθερό σημείο
σε σένα φωνάζω ερωμένη
απλή μουσική παίξε
κρεμάστηκε ο κόσμος στα φανάρια
Υπέροχη μέρα σήμερα –άλλη εκδοχή της ίδιας…
Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: