Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

20/05/2015

Κώστας Παντιώρας, Χαμένα κορμιά

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 3:23 μμ

«Είμαι ένα κορμί χαμένο, ένας άσωτος υιός
Απ’ το σπίτι μου φευγάτος, κι απ’ τον τόπο μου μακριά.»

Κ. Βίρβος

Υπάρχουν άνδρες που χάνουν τα υλικά τους. Πάνε μέρες τώρα που οι μπουλντόζες του δήμου γκρεμίζουν τα μέσα μου. Κοντά μια δεκαετία κατειλημμένος από ηδονές και καημούς αυτόνομους. Τώρα με γρονθοκοπούν τα κομπρεσέρ. Κρατούν ανέπαφο το κέλυφος, έτσι προστάζουν οι τάσεις της σύγχρονης αρχιτεκτονικής κι η χοντροκώλα πανομοιότυπη αισθητική. Κρατούν το παλιό, όμορφο, νεοκλασικό παρουσιαστικό μου. Δέρας ολόσωμο, γιομάτο ελιές και μελανώματα, αυτό είμαι όλος κι όλος, ένα τομάρι! Απαγορεύεται η ρίψις μπάζων. Βγάζουν τα κομμάτια μου φορτωμένα σ’ ασήκωτα οικοδομικά καροτσάκια. Με μεταφέρουν έξω απ’ την πόλη. Τα μέσα μου μπαζώνουν χείμαρρους με γάργαρα νερά, να σταματά η ταραχοποιός ροή, να εμποδίζεται η σεσημασμένη κίνηση.

Υπάρχουν άνδρες που χάνουν τη ζωή τους. Χθες το πρωί κηδέψαμε το γερο-σύντροφο. Ο ουρανός πάνω απ’ το Σχιστό σταχτής, καθώς αρμόζει σε τέτοιες περιστάσεις. Εμείς λιγοστοί. Τα ρούχα μας παρακατιανά. Άσπρο πουκάμισο δικό μας, παντελόνι μαύρο δανεικό, κοντό μπατζάκι να φαίνεται ο αστράγαλος με τη φθαρμένη κάλτσα, παπούτσι πολύχρωμο, αθλητικό. Ήταν όλα στην εντέλεια κι ετοιμασμένα αποβραδίς. Τα στεφάνια, τα γαρούφαλλα, τα τεθλιμμένα εγγόνια που ψηφίζουν σταθερότητα. Μια στελεχάρα της οργάνωσης, τραυλός, χοντρός, με πατομπούκαλα, εκφώνησε τον επικήδειο. Μετά από λίγο μια πρέζα χώμα, ράντισμα με λάδι και κρασί κι αμέσως πάπαλα. Αυτό ήταν! Στην αίθουσα δεξιώσεων οι νεότεροι χίμηξαν αμέσως στο κονιάκ.

Υπάρχουν άνδρες που χάνουν τα νιάτα τους. Συνταξιούχος πριν καν δουλέψω, τριάντα χρονώ στην όψη, εβδομήντα από μέσα. Είμαι ένα στομωμένο πέος! Τούτη την ώρα μια παρέα εργένισσες με καλές δουλειές κι ευάερα διαμερίσματα κάθονται σ’ ένα μπιστρό και συζητάν για την ψωλή μου με κάθε λεπτομέρεια. Με χλευάζουν! Το ’χω δει να συμβαίνει στο σινεμά, στον υπερρεαλισμό των αισθηματικών κομεντί. Είναι σαν να τις ακούω καθώς κυλιέμαι από έπιπλο σε έπιπλο μέσα στο μικροσκοπικό δωμάτιο που μεγαλόψυχα αποκαλώ γκαρσονιέρα.

Υπάρχουν άνδρες που χάνουν τον προσανατολισμό τους. Αποκοιμήθηκα στη Θράκη με τσίπουρο και μοσχαρίσιες γλώσσες. Ξύπνησα στη Βουλγαρία με κακό καιρό. Ψωνίζω τζιν ευρωπαϊκά, τσιγάρα αμερικάνικα, ποτά της κάθε φάρας. Άλλοι γύρω μου ψωνίζουν κορίτσια, 50 ευρώ η βραδιά μαζί με τη σουίτα, ακάποτο πήδημα, τζακούζι. Χιόνια στο Μπάνσκο, χιόνια και στις καρδιές των κοριτσών –ΚΟΡΙΤΣΩΝ, χωρίς το ιώτα– γιατί έχουν κάτι το θλιμμένο απ’ τα κορίτσα του ελληνικού κινηματογράφου του ’60. Κρατώ σημειώσεις στο κυριλλικό αλφάβητο, κορόιδο φουκαρά Μεθόδιε σ’ αφήσαν στην απέξω, ούτε ένα τιμής ένεκεν της τσιγγουνιάς, ήρωα συ αφανή, άγιε καταραμένε! Κι ύστερα πάλι βρίσκομαι στην Ιερά Πόλη, στο πανηγύρι του Αϊ-Συμιού. Μπουζούκια και κλαρίνα, ντοπιολαλιά με ηχώ και μικροφωνισμοί. Βλέπω τον Γκόρπα να καπνίζει Κιρέτσιλερ, πομάκικο χαρμάνι, σαν μυδραλιοβόλο. Σέρνουν το χορό ψαράδες της λιμνοθάλασσας και καφετζήδες της πλατείας. Και κάπου εκεί δίπλα βαρούν τα ντέφια ο Μότζο Ράισιν και ο Σαλόκιν Σόμισα. Κι είναι όμορφα πολύ…

 

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Reblogged στις kospanti.

    Σχόλιο από kospanti — 16/06/2015 @ 1:33 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: