Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

10/12/2015

Flung me, Δύο άτιτλα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δεκατρία — kyokokishida @ 11:16 πμ
.
περπατούσα την ομόνοια με μπαχ στ’ ακουστικά και τσιγάρο στο χέρι. πετάχτηκε μπροστά μου ένας τύπος σαν το μπαμ απ’ το μπαλόνι που κατά λάθος την καύτρα μου βρήκε. άρχισε να φωνάζει «σου είπα να κρατάς το τσιγάρο σαν γυναίκα». με αυτιά κατειλημμένα, έπρεπε ν’ αλλάξω το συντομότερο ντροπή, έδειχνα ιδιαίτερα κόκκινη μ’ αυτή. κοίταξα την αθηνάς κι ερχόταν. ερχόταν τόσο ωραία με μπαχ που νόμιζες θ’ αρχίσουν να πέφτουν μπαλόνια από παντού, την ίδια στιγμή, διάβαζα στα χείλια ενός μαλάκα το «σαν γυναίκα». έβλεπα τη γλώσσα του ν’ αγγίζει τον ουρανίσκο για να σχηματίσει το «ναι» και αμέσως μετά να φράζει το λάρυγγα για το «κα». ανάθεμα αν αυτός ο μυς δούλεψε ποτέ με τέτοιο πείσμα πάνω σε σώμα για να βγάλει ήχους κάποιας γυναίκας στόμα, που κάπνιζε τσιγάρα με τρόπο ουδέτερο, που άλλαζε ντροπές στη μέση του δρόμου.

.
χωρίς λόγια, ήθελα να φτιάξω τέσσερις εικόνες. μία για τη συνύπαρξη, την καλή μου τη γλυκιά μου τη συνύπαρξη και μία για την κοινοχρησία. θα τις τοποθετούσα σε απόσταση και θα την κάλυπτα με τις δύο άλλες στις οποίες ξεκάθαρα θα φαινόταν πόσο απλή, σύνθετη και μοιραία μπορεί να είναι η συνύπαρξη πριν το μεγάλο κοινοχρηστικό καταπάτημα εκείνης της εξαιρετικής ευκολίας να μοιραζόμαστε όσα δεν μας ανήκουν, αφού πρώτα είχα φτιάξει μια πέμπτη για τις δυσκολίες στη μοιρασιά ενός φυσικού περιβάλλοντος όταν αυτό είναι άνθρωπος. έβαλα στο χαρτί το σχήμα ενός δοχείου, γυάλινου, απ’ αυτά με το βιδωτό καπάκι. τράβηξα μία γραμμή για στάθμη και είπα έστω πως αυτό το νερό είναι το φυσικό μου περιβάλλον, είναι ο αγαπημένος μου άνθρωπος και τον βάζω σε δοχείο να μη μου χύνεται. έβαλα μέσα ένα γαρίφαλο να γέρνει προς τα αριστερά και σκέφτηκα πως είναι εντάξει έτσι. κάπου αλλού, μια γυάλα έσπαγε κι ένα ψάρι του γλυκού μεταφερόταν εσπευσμένα στο δοχείο μου. θα έμενε εκεί και θα περιφερόταν στον πάτο ξεχνώντας, μέχρι κάποιος τρίτος να καταλάβαινε πως το τσάι δεν διεγείρει αρκετά το νευρικό του σύστημα, δεν αυξάνει την αντοχή του στην κούραση όσο ο καφές. ως τότε, θα διέλυε κι αυτός τα φακελάκια του τσαγιού στο δοχείο ανακατεύοντας με το κοτσάνι μέχρι το ψάρι να γίνει του βουνού. ποιος θα το έπινε; ποιος θα κατάφερνε να ζήσει μέσα σ’ αυτό, έστω να διατηρηθεί; τις πρώτες τέσσερις εικόνες δεν τις έφτιαξα ποτέ, είχαν όλες χωρέσει στο δοχείο. η δυσκολία στην κοινοχρησία ενός φυσικού προσώπου ήταν μια συμφωνία σταγόνων. απ’ αυτό δε θα χυνόταν ούτε μία, μα θα μπορούσαν όλοι να το χύνουν σαν την πιο δωρεάν διατιθέμενη πουτάνα.

 

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: