Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

24/10/2016

Αθυρολόγιο, Δύο πεζά

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 10:12 μμ
.

Ο Ζαλούρης

Ήταν πριν χρόνια που ανακαλύψαμε στην αυλή ένα βρώμικο περιστέρι που δεν μπορούσε να πετάξει κι όλο γυρνούσε σβούρα γύρω απ’ τον εαυτό του, σκόνταφτε, σωριαζόταν και πάλι σηκωνόταν κι άρχιζε απ’ την αρχή την ίδια ιστορία. Και τ’ ονομάσαμε Ζαλούρη. Κάθε πρωί και βράδυ πριν φύγω για δουλειά του πετούσα ψίχουλα, σπόρια, κόρες ψωμί και το ’βλεπα καθώς γυρνούσε γύρω γύρω προσπαθώντας να ραμφίσει την τροφή και πάλι έπεφτε και βογκούσε. Από την πείνα θα πέθανε, όταν φύγαμε για διακοπές. Το έθαψε είπε ο γείτονας στον λόφο, μα είμαι σίγουρος ότι μου είπε ψέματα γιατί έβλεπε πόσο αγαπούσα τον Ζαλούρη και σκέφτηκε να μη με στεναχωρήσει.

Λοιπόν, προχθές εγώ και ο Ζαλούρης γίναμε ένα. Γύρναγα γύρω γύρω κι έπεφτα, μία στον τοίχο, μία στα σταθμευμένα αυτοκίνητα, σε μια κολόνα της ΔΕΗ, στις πινακίδες της τροχαίας. Με κοίταζαν που λες τα περιστέρια απ’ τα καλώδια απορημένα και με ονόμασαν Ζαλούρη. Έτσι, γινήκαμε φίλοι εγώ και τα περιστέρια. Από αλληλεγγύη. Μας βρίζουν οι περαστικοί, μας κλωτσάνε τα παλιόπαιδα, τρώμε τα ψίχουλα των γέρων και των κουλουρτζήδων, τιτιβίζουμε στις μορφονιές απ’ τα σύρματα και τα περβάζια, κουτσουλάμε πού και πού κάνα διαβάτη έτσι για την πλάκα μας. Άλλοτε πάλι, βουτάμε σαν τους καμικάζι στις αυλές μπας και μας λυπηθεί κάνας χριστιανός και μας ταΐσει. Και μήπως φεύγοντας για τη δουλειά φωνάζει στη δικιά του «Ρίξε και κάνα ψίχουλο πριν φύγεις στον Ζαλούρη».


Ένας φίλος, δεν τον ξέρεις

Πέτυχα έναν γνωστό μου απ’ το χωριό και μου είπε τα εξής: «Γεύτηκα τους χυμούς ενός αδέσποτου Χειμώνα, προσκύνησα βωμούς αγρίων, μελέτησα τις αρχαίες γραφές των ωκεανών, μυήθηκα σε κάθε είδους μυστήριο. Με οδηγεί μια κανιβαλική πείνα στα βάθη μιας παράλογης ζούγκλας όπου πελώριες ρίζες αγκαλιάζουν τα πόδια μου, συζητώ με τα φίδια, έχω για συντρόφους γορίλες, λιοντάρια, πουλιά. Χαράσσουμε ρότα και προχωράμε ιδρωμένοι, καψαλισμένοι από τον παράνομο ήλιο. Ένας τελευταίος βωμός θα δεχτεί τα πολυτιμότερα σφαχτάρια μας: Εμάς. Αλλά δεν έχει βρεθεί ακόμη. Εσύ τι κάνεις;».

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: