23 Φεβρουαρίου: Δύο μηπερφορμάνς του «Τεφλόν» στο Αρχείο 71

Tην Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου το περιοδικό Τεφλόν θα παρουσιάσει δύο αντικολλητικές μηπερφορμάνς στο Αρχείο 71 (Καλλιδρομίου & Ζωσιμαδών, Εξάρχεια). Συγκεκριμένα:

> Σύγχρονη αλβανόφωνη ποίηση: Τρώγεται η πατρίδα;
Σύγχρονοι αλβανόφωνοι ποιητές και ποιήτριες γράφουν για την πατρίδα που «της έχουν ξύσει τα βουνά και τους γκρεμούς», για την ελπίδα που «τσιμεντώθηκε», για το κτήνος που «κοιτάζει πάντα στα κρυφά». Με εκφραστική αμεσότητα, στηλιτεύουν τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό, περιγράφουν την κόλαση του πολέμου και αφουγκράζονται τον αντίλαλο στο δάσος της πραγματικότητας.

> Η ελπίδα έχει πάντοτε πλαν μπι
Ένα ποιητικό παραλήρημα για την ελπίδα ως επιχειρηματικό σχέδιο με εγγυημένη απόδοση επένδυσης.

Advertisements

Νάνσυ Αγγελή, Οι πέτρες

.
Τους κουβάλαω μέσα μου. Τη μαμά και τον μπαμπά, αλλά όχι μόνο αυτούς. Πόδια και χέρια και γέλια συνωστίζονται μέσα μου κάθε μέρα. Έτσι δεν είμαι μόνη μου ποτέ. Όταν κοιτάζω ένα δέντρο ή διασχίζω έναν δρόμο κάποιος απ’ όλους θα πεταχτεί να πει κάτι. Ότι στον τόπο μας δεν έχουμε τέτοια δέντρα, ή για κοίτα κάτι δρόμους. Οι συγκρίσεις είναι, άλλωστε, το αγαπημένο μας θέμα συζήτησης. Οι συγκρίσεις δεν τελειώνουν ποτέ, αφού τα πάντα μπορούν να γίνουν μέτρο σύγκρισης ή όλα να εξαρτώνται από το με τι ή ποιον τα συγκρίνεις. Με τις συγκρίσεις πράγματα που βρίσκονται μακριά γίνονται αυτοστιγμεί κοντινά. Εγώ συνήθως χαμογελάω και απαντώ διάφορα. Συχνά γίνεται ολόκληρη κουβέντα καθώς περπατώ ή κάθομαι να πιω έναν καφέ φαινομενικά χωρίς παρέα, φαινομενικά σε άλλη χώρα. Τα καφέ είναι επίσης τα αγαπημένα όλων μας. Επιλέγουμε με τρομερή προσοχή και αυστηρό κριτήριο. Το κατάλληλο μέρος είναι κάποιο ήσυχο, αλλά όχι απόμερο, και συνήθως καθόμαστε αναπαυτικά στο πιο σκιερό τραπέζι. Αφήνω προσεκτικά το απαρχαιωμένο κινητό τηλέφωνο και το παλιοκαιρισμένο βιβλίο που έχω στην τσάντα μου για τέτοιες περιπτώσεις. Πρόκειται για δυο αντικείμενα-πρόσχημα, γιατί στην πραγματικότητα δεν τα χρειάζομαι˙ τους διαφορετικούς κόσμους τους κουβαλώ μέσα μου. Αλλά το βιβλίο, όπως και το τηλέφωνο, καταλάμβανουν τον σωστό χώρο στο τραπέζι, δημιουργούν μια αίσθηση παρουσίας και ένα κοινώς αποδεκτό παραπέτασμα καπνού: Είθισται κανείς να καμουφλάρει τη μοναξιά που προέρχεται από την έλλειψη φυσικής παρουσίας.
.
Κι έτσι καθόμαστε εκεί και παρατηρούμε τον κόσμο, καμιά φορά για ώρες ολόκληρες. Καθετί που συμβαίνει, κάθε μικρή ή μεγάλη παρατήρηση, περνάει από την αξιολογική τους κρίση κι η άποψή μου δεν καθορίζεται μόνο από το τι πιστεύω εγώ, αλλά από τι θα πίστευαν, θα ένιωθαν ή θα έκαναν εκείνοι αν ήταν στη θέση μου και έβλεπαν με τα μάτια μου. Continue reading «Νάνσυ Αγγελή, Οι πέτρες»