Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

02/05/2018

Elife Krasniqi, Το σπίτι μου με τις ρίζες

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δεκαοχτώ — kyokokishida @ 10:14 πμ

Μια μέρα θα ’χω ένα σπίτι
Ένα σπίτι με βαθιές ρίζες στη γη θα ’χω
Μικρό, ζεστό και με πολύ φως
Με κόκκινη σκεπή, χωρίς κορφή
Μέσα στο σπίτι η ευχή του πατέρα θ’ αντηχεί
Είχε συνήθειο στο κεφάλι να μας φιλά κι ύστερα
«Ο Θεός μαζί σου» έλεγε
Όλες τις αναμνήσεις θα τις κρεμάσω κορνίζες στον τοίχο

Όταν θα ξυπνάω το πρωί στο σπίτι με τις ρίζες
Θα μυρίζω τη μάνα μου στο σβέρκο
Κάθε μήνα θα της βάφω τα μαλλιά καστανά
Κάθε μέρα στον κήπο θα περπατάμε
Και κάτω απ’ τη σκεπή των δέντρων που γλυκά στάζουν
Ώρα πολλή θα ξαποσταίνουμε

Στο σπίτι εκείνος δεν θα είναι
Δεν πειράζει, θα προσποιούμαι πως είναι
Η γλυκιά γκρίνια για το ποιος θα πιάσει πρώτος τη γωνιά του γραψίματος
Το παιχνίδι με τα παιδιά. Οι εποχές του χρόνου στο μέτωπό του
Όσες σκέψεις απώθησα
Όλες με αναμνήσεις θα τις ανταλλάξω

Στο πατάρι του σπιτιού με τις ρίζες
Βαλίτσες σε διάφορα μεγέθη ασάλευτες θα μένουν
Δεν θα φτερουγίζουν, ούτε θα σέρνονται στον κόσμο
Η σκόνη ήσυχα θα τις σκεπάσει
Και πάνω τους θα γράψω τα ονόματα των πόλεων
Που δεν έχω νοσταλγήσει

Το σπίτι μου
Στάσεις λεωφορείων κοντά δεν θα ’χει
Ούτε φιδίσιους σιδηρόδρομους, ούτε αεροδρόμια
Μόνο τη γη από κάτω και τον ουρανό από πάνω
Σπίτι είναι όπου είναι η μάνα
Κι οι ρίζες εκεί θα φυτρώσουν

[μτφρ: Ελένη Ντούξη, Χρήστος Αρμάντο Γκέζος]

Περισσότερα ποιήματα της Ελίφε Κρασνίκι
μπορείτε να διαβάσετε στο δέκατο όγδοο τεύχος.

SHPIA JEM ME RRANJË

Njiditëkamme e pasënjishpi
Njishpiqërranjëtthellënëtokëka me ipasë
Njitëvockël, tëngrohtë e me shumdritë

Me kulm të kuq, pa maje
Mbrenda shpisë, ekoja e bekimit të babës ka me u ndi
E kapasëshprehinëkrye me naputhë e mandej
‘Zotin e paç me vete’ me nathanë
Tana kujtimet me te, kornizanëmurkam me ivarë

Kur tëzgjohemnëmëngjesnëshpinë me rranjë
Nanëskam me imarrëerënëqafë
Çdomuejkam me iangjyrosëflokëtngjyrëgështenje
Çdoditënëpërkopshtkemi me ecë
E nënstrehëtëpemëveqëambëlpikojnë
Gjatëkemi me pushu

Nëshpiainukka me qenë
S’kagja, bahemkinseparëskaqenë
Grindjet e ambla se kush i pari kandin e shkrimit me zaptu
Lojën me fëmijë. Stinët në ballin e tij
Idealet e mbetuna peng
Tana në kujtime kam me i shndërru

Nëtavanin e shpisëteme me rranjë
Koferamadhësishtëndryshme, paluetkanë me ndejtë
Nukkanë me u fërfllu e zvarritënëpërdynja
Pluhniqetësishtka me imbulu
E në kapakë kam me ua shkrujtë emnat e qyteteve
përtëcilatmallinukka me mëmarrë

Shpiajeme
Stacioneautobusëshafërnukka me pasë
As hekurudhagjarpnore, as aeroporte
Veç tokën përfundi e qiellin përmbi
Shpia asht ku asht nana
E rranjët aty kanë me mbi.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: