Λίντια Ντίμκοφσκα, Καμπούρα

Μπροστά μου ένας άντρας σπρώχνει
ένα καρότσι γεμάτο άδεια πλαστικά μπουκάλια.
Το μονοπάτι είναι στενό, δεν μπορώ να τον προσπεράσω.
Τον ακολουθώ, τον παρακολουθώ.
Φθαρμένα παντελόνια,
χέρια αυλακωμένα,
σε κάθε πόδι διαφορετική παντόφλα,
και κάτω απ’ τη σκισμένη μπλούζα
καμπούρα, σημαδεμένη από πόνο
σαν απ’ το αστέρι του Δαβίδ.
Συνομήλικός μου είναι
από περασμένους καιρούς.
Μάταια αποστήθιζε
τα τραγουδάκια για την πατρίδα
άχρηστα σαν έωλη θεωρία
χωρίς πρακτική εφαρμογή σ’ έναν κόσμο
όπου δεν υπάρχει πια ούτε πατέρας, ούτε πατρίδα.
Άραγε υπέγραψε κάποιος κάτω απ’ τη ζωή του
φαρδιά πλατιά,
ή μονάχα τα μπουκάλια τον θεωρούνε ζωντανό;
Τα μπουκάλια αναπηδούν,
εκείνος ταλαντεύεται στον ρυθμό του καροτσιού,
ακούω το στομάχι του να γουργουρίζει,
έναν αναστεναγμό να βγαίνει απ’ το στόμα του.
Το μονοπάτι είναι μακρύ, προχωράμε η μία πίσω από τον άλλο,
εγώ συντονισμένη με το βήμα του,
εκείνος με το κύλισμα των τριών τροχών.
Απ’ τα βάσανά μου,
απ’ την ταραχή των αισθήσεών μου νιώθω
να εξατμίζονται η ελπίδα, το μέλλον, ο σκοπός,
απ’ τα όργανά μου χύνονται υγρά,
ο αέρας μέσα μου πιέζεται να βγει, το βάρος μου εξανεμίζεται,
δεν έχω πια περιεχόμενο,
μεταμορφώνομαι σε άδειο πλαστικό μπουκάλι
που ολοένα και μικραίνει και μόνο του πάει και χώνεται
ανάμεσα στα υπόλοιπα μπουκάλια,
στο καρότσι πιάνω τον λιγότερο χώρο,
και ο άντρας βυθισμένος στον ίδιο του τον βυθό,
αρχίζει να ιδρώνει,
σκουπίζει το πρόσωπο πότε με τη μία, πότε με την άλλη παλάμη
μέχρι που το καρότσι αναποδογυρίζει
κι εκείνος σταματάει, βγάζει την μπλούζα του,
ρουφάει τις σταγόνες του ιδρώτα που κυλάνε στον λαιμό του,
πίσω του δεν βλέπει κανέναν,
μόνο την άκρη απ’ την καμπούρα του,
σημαδεμένη από πόνο σαν απ’ το αστέρι του Δαβίδ.

Περισσότερα ποιήματα της Μακεδόνισσας ποιήτριας μπορείτε να διαβάσετε στο εικοστό τεύχος του Τεφλόν.

[Μετάφραση: Γιώργος Μιχαηλίδης]

ГРПКА

Пред мене човек турка
количка со празни пластични шишиња.
Патеката е тесна, не можам да го претекнам.
Го следам, го гледам.
Излитени панталони,
избраздени раце,
пар различни влечки,
а под маицата распарталена
грпка, обележана со болка
како со еврејска ѕвезда.
Врсник ми е,
од предминато време.
Залудно ги учел наизуст
песничките за родината
непотребни како набубана теорија
без практика во светот
во кој денес нема
ни татко ни татковина.
Дали под неговиот живот
некој се потпишал црно на бело,
или само овие шишиња го сметаат за жив?
Шишињата потскокнуваат,
тој се ведне во ритамот на количката,
му ги слушам цревата како му кркорат
и една воздишка што му излетува низ устата.
Патеката е долга, чекориме еден зад друг,
јас вкалапена во неговиот ôд,
тој во одот на трите тркалца.
И чувствувам како од мојата мачнина,
од саклетот на сетилата
испаруваат надежта, иднината, целта,
од органите ми се цеди течноста,
ми се истиснува воздухот, ми ја снемува тежата,
немам повеќе содржина,
се претворам во празно пластично шише
што сѐ повеќе се смалува и самото се фрла
меѓу шишињата,
заземам најмал простор во количката,
а човекот потонат во сопственото дно,
дури сега почнува да се поти,
се брише те со едната те со другата дланка
додека количката губи рамнотежа
и тој запира, ја слекува маицата
и ги впива шурките пот што му се слеваат низ вратот,
вртејќи ја главата налево-надесно,
но зад себе никого не гледа,
само крајчето од сопствената грпка,
обележана со болка како со еврејска ѕвезда.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s