Αλεξάνδρα Τσιμπούλια, Δύο ποιήματα

Απ’ τη ρόδα του λούνα παρκ μπορείς να δεις ότι έχει φτάσει το φθινόπωρο:
κόκκινα και κίτρινα δέντρα, άνθρωποι
πετάνε σε πυραύλους διασχίζοντας τη θλίψη. Άστεγοι,
σαν αστροναύτες στο διάστημα: δεν θα
κηδευτούν ποτέ, θα πλέουν ή θα καούν
ανάμεσα στ’ άστρα. Σιωπηλά ζώα γλείφουν απαλά
δέρμα και μαλλί στη Γη.

***

Βρήκε ένα πτώμα στα λάχανα, με τον λαιμό κομμένο.
Βρήκε έναν πνιγμένο και ένα φωτογραφικό άλμπουμ.
Τις φωτογραφίες τις έχει φυλάξει.

Μια χτένα βρήκε από κεφάλι ξένο.
Τα χέρια της έκαιγαν τρεις μέρες.

Βρήκα μια ανάμνηση ξαναφορεμένη.
Τ’ αυτιά μου έκαιγαν λες και γιόρταζα.
Και δεν κατάφερα να την ξεφορτωθώ.

Περισσότερα ποιήματα της Ρωσίδας ποιήτριας μπορείτε να διαβάσετε στο εικοστό τεύχος του Τεφλόν.

[Μετάφραση: Peter Constantine]

С колеса обозрения видно, что наступила осень:
красные и желтые деревья, люди
летают на ракете посреди грусти. Бездомные,
как космонавты в космосе: никогда не будут
похоронены, так и будут дрейфовать или сгорят
среди звезд. Тихие животные нежно лижут
кожу и шерсть, на Земле.

***

Нашла мертвеца в капусте, с перерезанной глоткой.
Нашла утопленника и фотоальбом.
Фотографии бережет.

Гребень нашла с чужой головы.
Руки жгло три дня.

Память нашла с чужого плеча.
Уши горели как в именины.
И не отнять.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s