Δάφνη Ξανθοπούλου, Άνα

«Η φίλη μου είναι μήλο κι εγώ είμαι μήλο.
Κι είχαμε έναν τσακωμό σχετικά με το ότι εγώ ήμουν…
Εεε…
Πιο εκτεθειμένος στο κενό από ό,τι εκείνη.
Και πήγε στην κρεβατοκάμαρα, κι εγώ την ακολούθησα.
Και έπεσε από το παράθυρο, κι εγώ δεν τη σταμάτησα.
Δεν έκανα καμία κίνηση για να την αποτρέψω.
Nα πέσει.
Να βυθιστεί.
Δεν την κράτησα πίσω.»

Από τα Πώς έχουν επηρεάσει οι κοινωνικές συμπεριφορές των ανδρών καλλιτεχνών τις γυναικείες καλλιτεχνικές πρακτικές; Καρλ Αντρέ, 1982 και Σώσε το πορτοκάλι, Ελέν Σιξού 1977.

άνα

Η εκδοχή του πειράματος που εκτέλεσε η Άνα προϋποθέτει πως ένας
παρατηρητής βρίσκεται μέσα στο σώμα της καθώς εκείνη διανύει την
απόσταση μεταξύ του 34ου ορόφου και του σημείου της πρόσκρουσης, ενώ
ένας άλλος στέκεται στην κορυφή του κτιρίου από το οποίο πέφτει και
καταγράφει τις διακυμάνσεις στην ταχύτητα της πτώσης.

Η Άνα είναι το τρένο και το τρένο πλήττεται ταυτόχρονα από δύο
Κεραυνούς:

Ο ένας είναι το χέρι του εραστή της που τη σπρώχνει στο κενό.
Ο άλλος είναι η άσφαλτος που συνθλίβει το σώμα της όπως ένα κύμα
συνθλίβεται στην επιφάνεια ενός βράχου.

Η Άνα μπαίνει στο δωμάτιο
Μπαίνω στο δωμάτιο
Η Άνα χτενίζεται
Χτενίζομαι
Η Άνα βγάζει τα ρούχα της
Βγάζω τα ρούχα μου
Η Άνα κοιτάει το ποτήρι πάνω στο τραπέζι
που είναι πολύ κοντά στη γωνία
και το σπρώχνει προς τα μέσα
Εγώ κοιτάω το ποτήρι πάνω στο τραπέζι
που είναι πολύ κοντά στη γωνία
και σπρώχνω τη γωνία πιο κοντά στο ποτήρι
Η Άνα πίνει νερό
Πίνω νερό
Η Άνα βγαίνει στο μπαλκόνι
Την ακολουθώ
Η Άνα πέφτει
Η Άνα πέφτει
Η Άνα πέφτει
Απαλά
Σαν ύπνος
Σα φωνή που ραγίζει
Η Άνα πέφτει
Σα βλέφαρο
Σα νιφάδα χιονιού μέσα σε μια κούπα γιασεμί
Σα γάλα μέσα σε δόντια παιδικά
Σαν αχτίδα φωτός
Μέσα σ’ ένα όστρακο
Σαν γκιλοτίνα
Πάνω σ’ ένα χρωματιστό τόξο
Η Άνα πέφτει
Απαρατήρητη
Σαν πυρετός
Σαν πούπουλο
Σαν τόνος του Σέπαρντ
Σα χέρι κοιμισμένου
Σαν τη νύχτα
Σα σπόρος από τίλιο
Σα χέρι μέσα από άλλο χέρι
Σαν τα πουλιά Γκαλά
Απ’ τον ουρανό της Αδελαΐδας
Η Άνα πέφτει
Ατελείωτα
Σαν έρημος που αδειάζει
Σα χτύπημα σε πόρτα ανοιχτή
Σαν προσευχή σε ανηχοϊκή αίθουσα
Σαν κυανιούχο κάλιο στο κενό
Σα σεροτονίνη σ’ ένα ποτάμι αίμα
Η Άνα πέφτει
Μαλακά
Σ’ ένα μαξιλάρι από κύτταρα
Σ’ ένα στρώμα από πούπουλα
Στην κοιλιά ενός στρειδιού
Η Άνα προσγειώνεται
Αθόρυβα
Σα λυκόπερδο που γίνεται σκόνη
Στα πόδια μιας σκάλας από κατεργασμένο τσόφλι αυγού
Που την οδηγεί πίσω στον 34o όροφο
Απ’ όπου μια νοητή καμπύλη την τραβάει πίσω στο κενό
Η Άνα προσγειώνεται αλλεπάλληλα
Σα μηχανή που γαζώνει
Το άνω χείλος με το κάτω
Με αστραπιαία ταχύτητα
Τα σώματα της Άνας γίνονται πτυχές βεντάλιας ή φούστας

Κάθε χιλιοστό και καρέ
Κάθε καρέ και Άνα
Η Άνα είναι ο κεραυνός που χτυπάει το μπροστινό και το πίσω βαγόνι
Το σώμα της σα βελόνα ανεβοκατεβαίνει
Από την ταράτσα στον κήπο και από τον κήπο στην ταράτσα
Χωρίς να αγγίξει ποτέ αρχή ή τέλος

Ο θάνατός της δε χωράει στο ποίημα
Είναι αυτό που περισσεύει
Το εκτός μέτρου
Το κεκέδισμα
Τα δόντια του λαγού
Δυο πόδια που εξέχουν κάτω από ένα λευκό σεντόνι
Ένα σημείωμα στην παλάμη της:
«Βολβοί ματιού τυλιγμένοι σε φύλλα μανόλιας.
Φυτέψτε με τον Ιανουάριο».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s