Γαγιάθ Αλ Μαντχούν, Ο ποιητής μπορεί να μεταμορφωθεί σε λύκο

Εκείνη τους είπε: για να με δείτε, κοιτάξτε το βουνό
Εκείνοι την κοίταξαν για να δούνε το βουνό
Η Δαμασκός έμοιαζε πιο κοντά όποτε σου μιλούσα γι’ αυτή
Γιατί τα σώματα όταν τα κοιτάμε στον καθρέφτη μοιάζουν πιο κοντά απ’ ό,τι είναι στ’ αλήθεια
Κι εκείνοι που κουβαλούν τις ψυχές μας έχουν απομακρυνθεί τόσο
Που πλέον πρέπει να πάρουν το πιο κοντινό μέσο συγκοινωνίας για να επιστρέψουν
Και ούτω καθεξής…
Ο ποιητής μπορεί να μεταμορφωθεί σε λύκο
Αν σκέφτεται συχνά τη γυναίκα που αγαπά
Μπορεί να μεταμορφωθεί σε παγκάκι στο πάρκο αν μολυνθεί απ’ την πρόζα
Χωρίς κάποιον πειστικό λόγο η πόλη μπορεί να μεταμορφωθεί σε καμαρίνι στα παρασκήνια ενός μικρού θεάτρου, μπορεί να μεταμορφωθεί σε κωμόπολη που κανείς δεν έχει ακουστά
Θα μπορούσα να σ’ αγαπήσω
Ή θα μπορούσα να σ’ είχα συναντήσει πέντε λεπτά πριν από τον άντρα που σου ‘κλεψε την καρδιά, αν εκείνο τον καιρό είχα αναγνωρισμένο διαβατήριο
Και ίσως εσύ να είσαι η μόνη δικαιολογία που μπορώ να χρησιμοποιήσω όταν ο σεκιουριτάς στο αεροδρόμιο διαπιστώσει ότι είμαι πολύ πιο αδύνατος απ’ ό,τι στη φωτογραφία του διαβατηρίου μου
Οι λέξεις που ψιθύρισα στ’ αυτί σου θα μπορούσαν να γίνουν ερωτικό ποίημα αν κάποιος τις μάζευε και τις ανακύκλωνε στ’ αυτί μιας άλλη γυναίκας
Νομίζω πως υπάρχει ελπίδα ότι θα υπάρξει μια κάποια ελπίδα
Μιας και μέχρι σήμερα που γράφω αυτό εδώ το ποίημα η φυσική δεν έχει βρει ακόμα –παρά τη χρήση αισθητήρων– κάποια πειστική απάντηση για την επιρροή που έχουν στην ποίηση της Μέσης Ανατολής των λέξεών σου τα ηχητικά κύματα που φτάνουν στ’ αυτιά μου
Θα μπορούσα να σ’ ερωτευτώ ξανά
Μιας και η ιστορία επαναλαμβάνεται, όπως είπε ο Μαρξ
Και θα μπορούσαμε να καλέσουμε φίλους στο σπίτι
Ή το παιδί μας να έχει τα δικά σου χαρακτηριστικά και τα δικά μου μάτια
Θα μπορούσα να μην είχα φύγει απ’ τη Δαμασκό ένα φθινοπωρινό απόγευμα του 2008
Οπότε δεν θα γνωριζόμασταν ποτέ
Και έτσι δεν θα μπορούσα να σου πω ότι μοιάζεις πιο κοντά μου όποτε σου μιλώ για τη Δαμασκό
Ή όποτε μιλώ στη Δαμασκό για σένα
Γιατί τα σώματα όταν τα κοιτάμε στον καθρέφτη μοιάζουν πιο κοντά απ’ ό,τι είναι στ’ αλήθεια
Κι εκείνους που κουβαλούν τις ψυχές μας τους κατασπάραξε το αρπακτικό που ονομάζεται Μεσόγειος Θάλασσα.

Μετάφραση από τα αραβικά: Jazra Khaleed
Τίτλος πρωτότυπου: يمكنُ للشاعرِ أنْ يتحوَّلَ إلى ذئب

Περισσότερα ποιήματα του Γαγιάθ Αλ Μαντχούν (غياث المدهون) μπορείτε να διαβάσετε στο εικοστό πρώτο τεύχος του Τεφλόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s