Μανίνα Μπομιόκη, Πέντε ποιήματα

τα δέοντα

αν ήσουν εδώ
θα σου ’λεγα για τον καιρό
θα μου ’λεγες τι να προσέχω στην οδήγηση
τώρα με το κρύο και τα χιόνια.
αν ήσουν εδώ
θα ’ρχόσουν με το τρένο εδώ που μένω,
κι ας κάνει χίλιες ώρες,
για να το απολαύσεις μέσα στον χειμώνα.
αν ήσουν εδώ
θα ’στελνες τα δέοντα
θα σου τα ’στελνα και γω.
βασικά μέσω Κάθριν.

κατανόηση

τώρα καταλαβαίνω
τ’ άδεια βλέμματα που συναντώ στον δρόμο
τα σκυθρωπά, τα απομακρυσμένα,
παρόλο που ’χει λιακάδα.

γράμματα στην ψ μου

1.

Σ’ έχω βοηθήσει
το primary σου εγώ το έχω κατακτήσει
μάτι να κλείσω δε μπορώ
το secondary σου αν δε βρω
συνέχεια πέφτω σε φραγμό!

Σ’ έχω αναλύσει
απ’ τα διπλά σινιάλα σου έχω επιζήσει
το high dream μου προσπαθώ
να σου βάλω στο μυαλό
μα πάλι! πέφτω σε φραγμό.

Κι ακούω τη φωνή
τη μέσα μου φωνή:
Είσαι ο εσώ κριτής
δε πας να γαμηθείς!

2.

Σφίγγω τα δόντια
και κάνω γκριμάτσες
μα δε σου μιλάω.
Δε θα σου κάνω εγώ τη χάρη
να βρούμε πάλι secondary.

Μου σπάει τα νεύρα
που όλο κολλάει
μα εγώ δε μασάω:
Διπλά σινιάλα λες πως στέλνω
και τότε εγώ χαμογελάω.

Σιγά! Μη σου μιλήσω
Σιγά! Μην αναλύσω
Τις προβολές που κάνω
Εγώ στην πάρτη σου
Σιγά! Μη σου μιλήσω
Και να σου εξηγήσω
Πως σπάω τους φραγμούς μου
Με το σημάδι σου.

για την πρόκνη

σε είδα ξανά
ήσουν στα κίτρινα ντυμένη
πλατεία στο γκάζι, 12 παρά
πήγαινες στο σχολείο
στο ποδήλατο ανεβασμένη
έτρωγα σάντουιτς
θολή ματιά.
τότε
σε είδα να περνάς σαν ανάμνηση
κι ένιωσα να παραλύω
ένιωσα τον κόσμο
κάτω απ’ τα πόδια μου να χάνεται
σα να πηγαίνω πρώτη μέρα στο σχολείο.
αύγουστος
και στην καρδιά μου το θερμόμετρο
να δείχνει μείον δύο
ένιωσα να παραλύω
τα φρένα να τρίζουν
η κόρνα να ουρλιάζει
δίπλα μου πέρασε ξυστά το λεωφορείο
και μέσα στην παραζάλη του dreamland μου
σε ξαναείδα
να περνάς σαν ανάμνηση

καύλωση

Οκτώβριος του ’17, πάρτι strapon unicorns. Μου την έπεφτε ίσως στο πιο ωραίο πέσιμο που μου ’χουν κάνει. Xορεύαμε, είχα(με) καυλώσει…

Ξαφνικά σταματά η μουσική και βγαίνεις εσύ για την περφόρμανς. Δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσεις, να ξαναρχίσει η μουσική. Είχα καυλώσει! Συγγνώμη Zackie…

Κάποιες μέρες μετά χορέψαμε στo beaver τσιφτετέλι θανατηφόρο. Βασικά εσύ θανατηφόρο, εγώ συνόδευα ως γνήσιος μπομιόκος. Στο ξεπλήρωσα κάπως, ε; Όχι;

Συγγνώμη Ζακ…

Περισσότερα ποιήματα της Μανίνας Μπομιόκη μπορείτε να διαβάσετε στο εικοστό τρίτο τεύχος του Τεφλόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s