Τάσος Λυμπεράκης, Δύο ποιήματα

ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ

Όλοι φέρουν τον σταυρό τους
ένα ξύλο τεράστιο βαρύ
σα μολύβι στην ψυχή
ο πόνος είναι εξουθενωτικός
μια συνεχής πληγή

μόνη λύση είναι η προσευχή
να ψελλίζεις μες απ’ τα δόντια
ξανά και ξανά
το ίδιο μάντρα
να εύχεσαι όσοι στέκονται
στους δρόμους που περνάς
να πάψουν επιτέλους
να επευφημούν.

ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΟΥΓΚΩ

Τι σκληρή που είναι η ζωή.
Kαλύτερα πεθαίνεις πολεμώντας,
παρά δεμένος ανάσκελα
σ’ ένα φορείο,
ήδη χωμάτινος στην όψη
δίχως ανάσα, δίχως νου
με μόνη έγνοια το αν υπάρχει
οτιδήποτε μετά

με μόνη έγνοια το να υπάρχει
οτιδήποτε μετά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s