Όλγα Βερελή, Κολωνός

κρύα είσοδος πολυκατοικίας
φώτα σβηστά
Μυρίζει βραστό λάχανο και τσιγαρισμένο κρεμμύδι
Ένας καθρέφτης καλύπτει τον τοίχο
Η αντανάκλασή σου σε χαιρετά
Χαμογελάει ειρωνικά
σε παρέσυρε

Οι σκάλες στο σκοτάδι
Οδηγούν στο ημίφως μιας ζεστής σπηλιάς
τα μάτια σου προσαρμόζονται

Στο χολ
Οι παναγίες με κοιτούν επιτιμητικά
Δεν τηλεφωνώ ποτέ
άχρονες αλυσίδες αγάπης
Σφυρηλατημένες σε τραπεζαρία
σοβαρό σκούρο ξύλο οξιάς

Τα πρόσωπα καλύπτονται εντελώς
πίσω από τον καπνό των τσιγάρων

Προσφέρουν αγάπη
Μαγειρεμένη σε φαγητό
Δεν τους χρωστάς τίποτα
Μόνο την παρουσία σου
στη δική τους ζωή

Λόγια απερίσκεπτα πέφτουν
Σαν ψιλόβροχο
Ανοίγεις την ομπρέλα σου
Και μπαίνεις στην κρεβατοκάμαρα

Η ναφθαλίνη
– απωθητική και οικεία –
κάθεται πάνω σε υπομονετικά ταγιέρ με βάτες
μακριές καφέ φούστες κρύβουν
…………….σώματα
δεν είχαν ποτέ σημασία
γέρασαν νωρίς

Βαριές μυρωδιές ληγμένων αρωμάτων
στο μπουντουάρ
Τα βλέφαρα βαραίνουν απότομα
Συνεχίζεις να κινείσαι
τοποθετείς μαχαιροπίρουνα στο τραπέζι
μισόκλειστα μάτια
Θα μείνεις για λίγο εκεί

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s