Emily Graham, Το ψηφιακό γαλλικό μου καλοκαίρι: Συναντήσεις με Γάλλους ποιητές και ποιήτριες του μιλένιουμ

Είχα πάρει από πολύ νωρίς την απόφασή μου. Μετά το τέλος του πρώτου έτους στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ θα περνούσα το φθινόπωρο στη Γαλλία. Όμως ο κορονοϊός έδειξε το αποκρουστικό του πρόσωπο και η γαλλική μου περιπέτεια τελείωσε πριν καν ξεκινήσει. Πέρασα τα πέντε στάδια του πένθους, συμπεριλαμβανομένου αυτού της άρνησης, καθώς δεν ήθελα να πιστέψω ότι το ταξίδι μου είχε ακυρωθεί. Ηττημένη, ετοίμασα τις βαλίτσες μου και πήρα τον δρόμο για το σπίτι μου στο Οχάιο.

Με το που έφτασα σπίτι, το μυαλό μου άρχισε να σαπίζει. Λόγω του κορονοϊού δεν μπορούσα να δουλέψω, να ταξιδέψω ή να συναντήσω τις φίλες μου, έτσι λοιπόν οι πρώτες βδομάδες στο Οχάιο ήταν μουντές, ανθυγιεινές και βαρετές. Όταν δεν κοιμόμουν, έτρωγα ή έπαιζα σουντόκου στο ίντερνετ. Δεν μπορούσα να μείνω ξύπνια πάνω από δύο ώρες.

Συνειδητοποιώντας ότι έπρεπε να κάνω κάτι για να κρατήσω το μυαλό μου σε εγρήγορση, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα να γραφτώ σε κάποιο διαδικτυακό μάθημα. Αφού ζύγισα τις επιλογές μου, αποφάσισα να παρακολουθήσω μια σειρά μαθημάτων λογοτεχνικής μετάφρασης, κυρίως επειδή η εν λόγω σειρά συνδύαζε δύο πάθη μου: τη γλώσσα και τη λογοτεχνία. Έπρεπε να κρατήσω τα γαλλικά μου σε καλό επίπεδο καθώς είχα συνειδητοποιήσει –με μεγάλη πικρία– ότι δεν θα μπορούσα να τα εξασκήσω όσο είχα σχεδιάσει. Ήδη από τις πρώτες μέρες της διάρκειας πέντε βδομάδων σειράς μαθημάτων ενθουσιάστηκα με τη διαδικασία της μετάφρασης.

Όταν τελείωσαν τα μαθήματα, συνέχισα τη λίστα με τις ανερχόμενες και τους ανερχόμενους συγγραφείς –ποιήτριες και ποιητές που έχουν ξεχωριστή φωνή και τολμούν να πειραματιστούν στο αφηγηματικό, μορφολογικό και οπτικό επίπεδο. Θα ήθελα να σας παρουσιάσω κάποιους/ες από αυτούς/ές, μιας και θεωρώ ότι το ταλέντο τους αξίζει να αναγνωριστεί. Διάβασα τα ποιήματά τους στο Instagram και σε πρωτοποριακά διαδικτυακά γαλλόφωνα ποιητικά περιοδικά, όπως τα Levure Littéraire και Recours au poème. Δεν κατάφερα να επισκεφτώ τη Γαλλία, όμως διάβασα και ρούφηξα τόση πολλή λογοτεχνία αυτό το καλοκαίρι που ήταν σαν να βρισκόμουν εκεί. Θέλω να πιστεύω ότι το ίδιο θα νιώσετε κι εσείς όταν διαβάσετε τις ποιήτριες και τους ποιητές που σας προτείνω.

Adeline Duong

Όσο εξελίσσονται τα μίντια, τόσο αλλάζει και η διανομή της ποίησης. Με την άνοδο των κοινωνικών δικτύων, οι ποιήτριες και οι ποιητές βρήκαν ένα νέο μέσο για να μοιράζονται τη δουλειά τους, να λαμβάνουν σχόλια, ακόμα και να αποκτήσουν νέους αναγνώστες και αναγνώστριες. Η «ποίηση του Instagram» (Instapoetry), όπως αποκαλείται, παίρνει δύο μορφές: είτε αυτή της σύνθετης πεζοποίησης είτε αυτή της λιτής, ειλικρινούς ποίησης. Η Duong καταπιάνεται με την πρώτη.

Γνωστή στο Instagram ως @lanuitenvitrine, η Adeline Duong είναι ποιήτρια του μιλένιουμ, γεννήθηκε στις Κάννες το 1990. Οι «παράγραφοί» της και οι γεμάτες ποίηση «σελίδες» της είναι στην ουσία εγγραφές στο ημερολόγιό της, στις οποίες χρησιμοποιεί ασυνήθιστες γραμματικές δομές –όπως ασύνδετες προτάσεις, κομματιασμένες φράσεις και απουσία στίξης– που δημιουργούν μια αίσθηση στροβιλισμού. Τα έργα της διαβάζονται ως εσωτερικοί μονόλογοι όπου συχνά το κοινότοπο συναντά το μεταφυσικό. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι το πεζοποίημα «Boire du café pour se souvenir» («Πιες καφέ για να θυμηθείς»):

Je bois du café colombien un mardi soir avec ce goût de vouloir renverser des tables… C’est facile d’oublier quand l’amour reste définitivement souterrain, hors du champ des grands éclats, des pancartes et des regards accusateurs… Il devient difficile d’écrire les poèmes que je souhaite, ceux qui n’accablent que moi-même… Je bois du café colombien, j’enrage et j’écris.[1]

Μια Τρίτη απόγευμα πίνω κολομβιανό καφέ έχοντας την όρεξη ν’ αναποδογυρίσω τραπέζια… Είναι εύκολο να ξεχάσεις όταν η αγάπη μένει οριστικά λαθραία, μακριά από εκτυφλωτικές λάμψεις, προειδοποιήσεις, επικριτικά βλέμματα… Είναι όλο και πιο δύσκολο να γράψω τα ποιήματα που θέλω, τα ποιήματα που με κατακλύζουν… Πίνω κολομβιανό καφέ, εξοργίζομαι και γράφω.

Οι εικόνες της είναι ασυνήθιστες και έντονες, η Duong βρίσκει βάθος και ομορφιά στα πιο απλά πράγματα. Τετριμμένα αντικείμενα και θέματα εξελίσσονται σε συζητήσεις με την εαυτή της και για το περιβάλλον της. Αράδα με την αράδα, εξοικειωνόμαστε με την ξεχωριστή φωνή της, αρχίζουμε να συνδέουμε την ποιήτρια με τις σκέψεις της. Ξεκινά πίνοντας χαλαρά έναν κολομβιανό καφέ και καταλήγει σε μια παθιασμένη έκρηξη οργής.

Arthur Fousse

Όταν πρωτοδιάβασα για τον 25χρονο ποιητή Arthur Fousse, το πρώτο που έμαθα ήταν ότι υποφέρει από μια ανίατη ασθένεια του εγκεφάλου, έχει ποσοστό αναπηρίας 80% και μπαινοβγαίνει σε ψυχιατρικές κλινικές απ’ όταν ήταν οχτώ ετών. Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, φαίνεται ότι η ποίηση τού προσφέρει ένα είδος κάθαρσης μέσω της οποίας μπορεί να μετριάσει τον πόνο.

Στα ποιήματά του περιγράφει τρομακτικές εμπειρίες με αιχμηρότητα, χιούμορ και, αρκετές φορές, κυνικότητα. Αυτή η κυνικότητα είναι πιθανώς ο κύριος λόγος που ασχολήθηκα με το έργο του. Ο Fousse μιλά για την καθημερινή ρουτίνα, την οικογένεια και τη θνητότητα με ένα στεγνό ύφος απογοήτευσης, ο μηδενισμός του είναι κάποιες φορές συντριπτικός, επιβεβαιώνει όμως πόσο πολύ μοιάζουμε οι άνθρωποι στα βασικά της ύπαρξής μας:

non,
nous ne sommes pas heureux.

nous pleurons,
nous pissons,
nous chions,
nous saignons.[2]

όχι,
δεν είμαστε ευτυχισμένοι.

κλαίμε,
κατουράμε,
χέζουμε,
ματώνουμε.

Οι σκέψεις του Fousse δεν είναι όμορφες, όμως μοιάζει, κατά κάποιο τρόπο, παρηγορητικό να γνωρίζουμε ότι η σκληρή, άσχημη, άβολη αλήθεια του μας αφορά όλους.

Marie Allègre

Διδακτορική φοιτήτρια αγγλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμινχαμ, η Marie Allègre συνδυάζει τα αγγλικά και τα γαλλικά για να γράψει πανέμορφα ποιήματα που ερεθίζουν τις αισθήσεις. Η φύση και η γη αποτελούν συνήθη θέματα στο έργο της, ίσως επειδή βρίσκονται συνεχώς γύρω μας, υπενθυμίζοντάς μας διαρκώς την πανταχού παρουσία και το θάμβος τους.

Η Allègre μοιράζεται με τους αναγνώστες και τις αναγνώστριές της συναισθήματα ηδονής, απώλειας και ευδαιμονίας. Καθώς διαβάζουμε τα ποιήματά της, οι εμπειρίες και τα συναισθήματά της άξαφνα εναρμονίζονται με τα δικά μας. Μπορούμε σχεδόν να μυρίσουμε την υγρασία και τον πετριχώρο στο ποίημα «Tempête» («Καταιγίδα»):

Deux iris de lumière grise
Nectar de nuage guerrier
Éclair abrasive et dardé
Tombent
Sur la terre mouillée des miennes
Qui te boivent et s’abîmen [3]

Δυο ίριδες γκρίζου φωτός
Νέκταρ από ένα πολεμοχαρές σύννεφο
Μια τραχιά, κοφτερή λάμψη κεραυνού
Πέφτει
Στην υγρή μου γη
Που σε καταπίνει και καταστρέφεται

Στο ποίημα «Éden» («Εδέμ») μπορούμε σχεδόν ν’ αγγίξουμε τα λουλούδια που ανθίζουν καθώς τρέχουμε στο πλούσιο γρασίδι:

L’Éden de tes bras et de tes mains
Ton corps est mon jardin

Je m’abreuve à ta voix
Me nourris de ta peau [4]

Η Εδέμ των χεριών σου
Το σώμα σου είναι ο κήπος μου

Πίνω απ’ τη φωνή σου
Θρέφομαι στο δέρμα σου

Η διαρκής επιστροφή της στον φυσικό κόσμο είναι αναζωογονητική, λες και μια ανεξέλεγκτη δύναμη αρνείται να την ελευθερώσει από τη βασανιστική λαβή της.

Κάποιες φορές, τα ποιήματά της μοιάζουν με συζητήσεις –ή εξομολογήσεις τις οποίες πρέπει να κρατήσει για την εαυτή της όμως λαχταρά να εκμυστηρευτεί σε κάποιον– και μάλλον αυτή η πτυχή του έργου της είναι η αγαπημένη μου. Νιώθω σαν να βρίσκεται μπροστά μου, ότι οι εκρηκτικές σκέψεις της είναι μυστικά που μοιράζεται με μένα και μόνο με μένα.

Kenny Ozier-Lafontaine

Με καταγωγή από το υπό γαλλική κυριαρχία νησί της Μαρτινίκας στην Καραϊβική, ο Ozier-Lafontaine γράφει ποίηση στα γαλλικά και στη συνέχεια, με τη βοήθεια της αδερφής του, τη μεταφράζει στα κρεολικά, αποκαλύπτοντας αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «το πέρα δώθε, την ένταση που προκαλεί η σύγκρουση των δύο αυτών γλωσσών».

Ο Lafontaine γοητεύεται από τη βία των κρεολικών: «Ακόμα και σήμερα, υπάρχει σ’ αυτά μια οδύνη, σαν κλαυθμός, μια δύναμη που κάποτε θα ανέκαμπτε. […] Οι λέξεις, επομένως, και το συντακτικό είναι συχνά τραχιά και ξερά σαν βέργες […] πολλές φορές μοιάζουν με βίαιη λάβα που ξεχύνεται απ’ το όρος Πελέ». Γοητεύεται επίσης από την απαγορευμένη φύση τους: «Μέχρι πρόσφατα, τα κρεολικά ήταν προφορική γλώσσα, μια γλώσσα βλάσφημη». Συμπληρώνει ότι νιώθει μεγάλη οικειότητα με τα κρεολικά γιατί ήταν «η γλώσσα των παραμυθιών όταν ήμουνα μικρός, η γλώσσα των παιδικών μου χρόνων, των πρώτων εμπειριών μου με την περιοχή των μαγισσών, το Kimbwasè».[5]

Διαβάστε, για παράδειγμα, το ακόλουθο απόσπασμα από το ποίημα «Pluie Noire» («Μαύρη βροχή») και τη μετάφρασή του στα κρεολικά με τίτλο «LAPLI MOFWAZéc»:

je veux pas, j’aime pas,
je veux bien, mais avec
des si et des si il vous plaît
et des si seulement et des si jamais
je veux pas n’aime pas
mourir [6]

an pa vlé, an pa enmé
an byen vlé, men èvè on ti gou sikré
on ti gou si a dou manman
évè bay koko pou savon
an vé pa, pa enmé-y
lanmò lasa

δεν θέλω, δεν θα μ’ άρεσε
θα ’θελα, όμως με
μερικά εάν και αν έχετε την ευχαρίστηση
και μερικά μόνο εφόσον και αν ποτέ
δεν θέλω, δεν θα μ’ άρεσε
να πεθάνω

Προσεγμένες και προσεκτικές, οι διατυπώσεις εκφράζουν με ειλικρίνεια και ακρίβεια την απελπισία του ποιητή. Αν και η μετάφραση στα κρεολικά ακολουθεί το πρωτότυπο, δεν πρόκειται για το ίδιο ποίημα. Όπως λέει ο Lafontaine, τα κρεολικά μπορούν να είναι τραχιά, έτσι λοιπόν το «LAPLI MOFWAZéc» είναι μια τραχιά απόδοση του πρωτότυπου ποιήματος. Δεν μιλώ κρεολικά και έτσι δεν μπορώ να συγκρίνω το γαλλικό πρωτότυπο με τη μετάφραση. Ωστόσο, πραγματικά απολαμβάνω να παρατηρώ πώς το ίδιο ποίημα μπορεί να διαφοροποιείται τόσο πολύ όταν τοποθετείται δίπλα στη μετάφρασή του. Απλά και μόνο κοιτώντας τη σελίδα, μπορώ να ακούσω το κέντρισμα των κρεολικών και τη μελωδικότητα των γαλλικών. Θέλω να ακούσω περισσότερα.

Ada Mondès

Η Ada Mondès γράφει στα γαλλικά και τα ισπανικά και στο βιογραφικό της περιγράφει την εαυτή της ως «δίγλωσση ποιήτρια και περιπλανώμενη μεταφράστρια».[7] Αν και έχει καταπιαστεί με διάφορες τέχνες, από κινηματογράφο μέχρι μουσική, η λογοτεχνία αποτελεί την κύρια ενασχόλησή της. Όπως δηλώνει, «ήθελα να είναι δίγλωσση προκειμένου να βελτιώσω τη σχέση μου με τη γλώσσα, με το Άλλο και με την ποίηση».[8]

Αν και δεν φοβάται να πειραματιστεί με τη δομή των έργων της, τα πιο μακροσκελή ποιήματά της είναι λίγο πιο παραδοσιακά. Το ποίημά της «Des errances» («Περιπλανώμενοι») ξεκινά με τους ακόλουθους στίχους:

Là où les Hommes oublient d’aller
les montagnes sont criblées de fleurs et de trous de serrures
orbites creuses de géants
bouche de la fée pétrifiée dans le sel [9]

Εκεί όπου οι Άνθρωποι λησμόνησαν να πάνε
τα βουνά είναι διάτρητα από λουλούδια και κλειδαρότρυπες
κούφιες τροχιές γιγάντιων
χειλιών νεράιδων απολιθωμένων στο αλάτι

Μια ιστορία περιπλάνησης και ανακαλύψεων, τρυφερή, έντονη, απόκοσμη˙ θα ήθελα να εξερευνήσω αυτόν τον κόσμο, να δω τι υπάρχει εκεί.

Η Mondès γράφει όμως και ζωηρή πρόζα. Αφήνει στην άκρη την ποίηση και τη στοχαστική της φύση για να στραφεί στη συγγραφή κειμένων τα οποία χαρακτηρίζονται από μακροπερίοδες προτάσεις χωρίς στίξη:

Je pense à toi dans la planche de bois traversée chaque matin comme un pont sur l’exil dans la jungle où il pleut comme pour la toute dernière fois à fermer les yeux dans l’odeur de rhum vieux et de poussière [10]

Σε σκέφτομαι πάνω σε μια ξύλινη σανίδα να σε διασχίζω κάθε πρωί σαν γέφυρα πάνω από την εξορία στη ζούγκλα εκεί όπου βρέχει σαν να είναι η τελευταία φορά που κλείνω τα μάτια μυρωδιά από παλιό ρούμι και σκόνη

Ξαφνικά, ενώ με έχει συνεπάρει με το «Περιπλανώμενοι», η Mondès με ταρακουνά με μια αλλαγή τοπίου, με παρατηρήσεις που η μία διαδέχεται την άλλη με ρυθμό πολυβόλου. Δεν χρειάζεται στίξη, κεφαλαία γράμματα ή κάποιου είδους παύση, η χειμαρρώδης πρόζα της κατακλύζει τον αναγνώστη. Το ύφος της Mondès αλλάζει σε κάθε κείμενο και βλέπουμε τα συναισθήματά της να μεταβάλλονται κάθε φορά που σκρολάρουμε.

Θαυμάζω αυτές τις διακυμάνσεις στη φωνή της. Το έργο της –ανεξαρτήτως αν πρόκειται για ποίηση σε ελεύθερο στίχο ή για εκρηκτική πρόζα– χαρακτηρίζεται από μια ορμή. Η ποιότητα της γραφής της με ενθουσιάζει. Καθρεφτίζει τον δικό μου τρόπο σκέψης και (πιθανώς) και τον δικό σας.

Thibault Marthouret

Γεννημένος στο Βισί, ο Marthouret είναι ποιητής και καθηγητής αγγλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό. Τα ποιήματά του είναι οπτικά συναρπαστικά: μερικές φορές οι στίχοι απέχουν αρκετά εκατοστά ο ένας από τον άλλον, ή ένας στίχος μπορεί να έχει αριστερή εσοχή και ο επόμενος δεξιά. Τα στοιχεία αυτά κάποιες φορές λειτουργούν αποπροσανατολιστικά ωστόσο με έναν ενδιαφέροντα τρόπο για το αναγνωστικό κοινό: σε ένα ποίημα η μετάβαση από τον ένα στίχο στον άλλον είναι ομαλή, ενώ σε ένα άλλο γινόμαστε συμμέτοχοι σε ένα παιχνίδι διακοπής και επαναξεκινήματος της ανάγνωσης, καθώς προσπαθούμε να βρούμε το βάδισμά μας στον αντισυμβατικό διασκελισμό των ποιημάτων.

Ωστόσο, η πιο αντισυμβατική ποιότητα στο έργο του Marthouret πηγάζει από τη δουλειά του ως καθηγητής αγγλικής φιλολογίας. Η ποίησή του είναι ξεχωριστή διότι συνδυάζει τα γραμμένα στα γαλλικά ποιήματα με αστραπιαία, σύντομα σχόλια στα αγγλικά. Στην αρχή, το πέρα δώθε μεταξύ των δύο γλωσσών μπορεί να είναι ενοχλητικό, ωστόσο τα αγγλικά ευφυολογήματα λειτουργούν ως αποστασιοποιημένα σχόλια, λες και κάποιος βρίσκεται πίσω από τον Marthouret, δίνοντας πού και πού μια άλλη οπτική γωνία στα λεγόμενά του. Στο ποίημα «Nous sommes faits» («Είμαστε φτιαγμένοι») γράφει:

nous sommes faits d’ombre et d’écrans
nos bouches ne réchauffent rien de vivant

we look like modern day ghosts
ghastly, gone
[11]

είμαστε φτιαγμένοι από σκιές και οθόνες
τα στόματά μας δεν ζεσταίνουν τίποτα το ζωντανό

we look like modern day ghosts
ghastly, gone

Το συνοδευτικό, εν είδει σχολίου, δίστιχο στα αγγλικά μπορεί να διαβαστεί ως ποιητική μετάφραση του γαλλικού. Το γαλλικό πρωτότυπο αποκρύπτει το υποκείμενο (το φάντασμα). Εστιάζει περισσότερο στην αύρα του υποκειμένου, το οποίο παρουσιάζεται ως ασαφώς ψυχρό και κενό. Ωστόσο, το δίστιχο στα αγγλικά αποκαλύπτει απερίφραστα το υποκείμενο. Σε αντίθεση με το γαλλικό, αρνείται να ωραιοποιήσει τα φαντάσματα που όλοι μας έχουμε γίνει.

Συνήθως, οι στίχοι-σχόλια στα αγγλικά είναι σύντομοι και, κάποιες φορές, επαναλαμβανόμενοι. Κυμαίνονται από απλές εντολές –«answer it!» ή «juice them up!»– και χιουμοριστικά ομόφωνα –«eye am knot an eyeball»– μέχρι υβριστικές εκφράσεις –«fuck me fuck you tree / fuck you fuck me tree».[12] Μοιάζει σαν οι επικριτές του Marthouret να είναι κομμάτι του ποιήματος, πάντα παρόντες, έτοιμοι να παρέμβουν οποιαδήποτε στιγμή. Είναι η εσωτερική φωνή του ποιητή, την οποία εκείνος μπορεί να απωθήσει μόνο αν την καταστήσει κομμάτι του ποιήματος ή της σελίδας.

  1. Duong, Adeline. “BOIRE DU CAFÉ POUR SE SOUVENIR.” https://www.instagram.com/p/CBh49sAB2AS/.
  2. Fousse, Arthur. “il n’y a pas de réponses.” Recours au poème, τχ. 200, 5 Ιανουαρίου 2020. https://www.recoursaupoeme.fr/arthur-fousse-le-vieil-homme-parle-et-les-aubes-ont-toutes-coagule-dans-le-sel-et-autres-poemes/.
  3. Allègre, Marie. “Tempête.” Recours au poème, τχ. 201, 6 Μαρτίου 2020. https://www.recoursaupoeme.fr/marie-allegre-le-nom-dit-et-autres-poemes/.
  4. Allègre, Marie. “Éden.” Recours au poème, τχ. 201, 6 Μαρτίου 2020. https://www.recoursaupoeme.fr/marie-allegre-le-nom-dit-et-autres-poemes/.
  5. Bertoncini, Marilyne. “Créolités Et Création Poétique.” Recours Au Poème, τχ. 186, 11 Ιουλίου 2018, http://www.recoursaupoeme.fr/creolites-et-creation-poetique/.
  6. Ozier-Lafontaine, Kenny. “LAPLI MOFWAZéc / PLUIE NOIRE.” Recours au poème, τχ. 186, 5 Ιουλίου 2018. https://www.recoursaupoeme.fr/kenny-ozier-la-fontaine-neg-inedits/.
  7. “Ada Mondès – Sélection De Textes Espagnol/Français.” Terre à Ciel, 2019, http://www.terreaciel.net/Ada-Mondes.
  8. “Ada Mondès – Bio.” Levure Littéraire, levurelitteraire.com/ada-mondes-bio/.
  9. Mondès, Ada. “Des errances.” Recours au poème ,τχ. 184, 5 Μαΐου 2018. https://www.recoursaupoeme.fr/ada-mondes-des-errances/.
  10. Mondès, Ada. “Sans titre.” Recours au poème, τχ. 184, 5 Μαΐου 2018. https://www.recoursaupoeme.fr/ada-mondes-des-errances/.
  11. Marthouret, Thibault. “/nous sommes faits.” Recours au poème, τχ. 181, 24 Ιανουαρίου 2018. https://www.recoursaupoeme.fr/thibault-marthouret-quen-moi-tokyo-sanonyme-extraits/.
  12. Marthouret, Thibault. “Qu’en Moi Tokyo S’anonyme (Extraits).” Recours au poème ,τχ. 181, 24 Ιανουαρίου 2018. https://www.recoursaupoeme.fr/thibault-marthouret-quen-moi-tokyo-sanonyme-extraits/.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s