Τεφλόν #25: Ντμίτρι Κουζμίν, Άτιτλο

Αποτελέσματα πρόσφατης κοινωνιολογικής έρευνας:
Το 88% του πληθυσμού της χώρας μου είναι φασίστες.
Φριχτή είδηση, σκέφτομαι στο ασφυκτικά γεμάτο βαγόνι του μετρό.
Είναι αλήθεια ότι στην έρευνα δεν συμμετείχαν ανήλικοι, όμως με τέτοιους
γονείς, δασκάλους, συνεπιβάτες δεν υπάρχει ελπίδα.
88, έξυπνος αριθμός, δεν χρειάζεται πια
να κρύβεσαι πίσω απ’ την πλάτη του 14.
Φυσικά, πρόκειται μόνο για έναν μέσο όρο, σκέφτομαι,
στη βουλή της χώρας μου το ποσοστό μάλλον φτάνει στο 100%,
ενώ στη χθεσινή ποιητική βραδιά πιθανόν να μην ξεπερνούσε το μηδέν.
Μου φαίνεται ότι στον σταθμό «Οκτιάμπρσκαγια» οι άνθρωποι βρωμάνε περισσότερο
απ’ ό,τι στον σταθμό «Κομσομόλσκαγια», μιας και μαζεύτηκαν εδώ τυχαία.

Σκέφτομαι, στο βαγόνι υπάρχουν πάνω κάτω εκατό άτομα,
όμως δεν είναι εύκολο να μαντέψεις ποιος απ’ όλους αυτούς είναι μέσα στους 12.
Εκτός από κείνον τον μιγά που φορά μια άσπρη μπλούζα με μαύρα ρώσικα γράμματα:
«Να συμπεριφέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις οι άλλοι να συμπεριφέρονται σε σένα»
‒δεν είναι δύσκολο να φανταστείς τι εμπειρίες κρύβονται πίσω απ’ αυτή τη στάμπα.

Αλλά και κείνος ο πιτσιρικάς, γύρω στα είκοσι, με τα μοβ μαλλιά,
είναι σχεδόν σίγουρα μέσα, στις κακόφημες γειτονιές την πέφτουν συνέχεια σε άτομα σαν κι αυτόν.
Εκείνος όμως ο συνομήλικός του, με το πρασινοκόκκινο τατουάζ στη γάμπα,
δεν είναι
καθόλου σίγουρα μέσα, παραείναι φουσκωτός. Πιο πέρα ένας γέρος
με γένια τριών ημερών και παράσημα
διαβάζει την Κομσομόλσκαγια Πράβντα ‒με τίποτα,
ένας άλλος, με περιποιημένη γενειάδα, τη Νέα εφημερίδα
‒παίζεται, δεν είναι σίγουρο‒ η ηλικιωμένη άβαφη κυρία
με το λεπτό βιβλιαράκι στα χέρια ‒δεν βλέπω καλά, αν είναι
συνταγές, τότε υπάρχουν πιθανότητες, αν είναι προσευχές ‒καμία.
Πιο πέρα, στο βάθος του βαγονιού, δεν διακρίνω τίποτα.
Όμως κάποια, βεβαίως, θα μπορούσε να μεταμφιεστεί,
για να μην την προδίδουν το ντύσιμο, το χτένισμα ή οι τρόποι της.
Είναι μια χρήσιμη ικανότητα. Κι εσύ, Ζαζί,
έφηβη, που όμως δεν αποχωρίστηκες την ίσια σου αφέλεια,
που αντάλλαξες το πορτοκαλί σου πουλόβερ για ένα κόκκινο παντελόνι,
που φοράς ένα κρικάκι στο δεξί αυτί, το νου σου,
μη νομίζεις ότι μες στο πλήθος δεν βλέπουμε πως αγκαλιάζεις τη φιλενάδα σου,
μη νομίζεις ότι επειδή είσαι ανήλικη οι άλλοι θα ’ναι επιεικείς μαζί σου,
κι αν ένας απ’ τους 88 φτάσει μέχρι το μηχάνημα της ενδοεπικοινωνίας,
τότε ο μηχανοδηγός θα καλέσει κατ’ ευθείαν το απόσπασμα της γκεστάπο
στις πόρτες του βαγονιού, στον σταθμό «Λεωφόρος Λένιν».

Μετάφραση από τα ρωσικά: Νίκη Κ.

Το ποίημα περιλαμβάνεται στο αφιέρωμα στη σύγχρονη ρωσόφωνη φεμινιστική και κουίρ ποίηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s