μκχ, άτιτλο

έχω φίλες
που είναι μυρμήγκια
οργανωτικές
καθαρές
πάντα προετοιμασμένες για τα επόμενα

και έχω φίλες
που είναι τζιτζίκια
πάντα ορεξάτες
για το παρόν
αφαιρούν
τα τραύματά τους
όπως τα παιδιά
αφαιρούν τα φτερά τους
μα εκείνες δεν παύουν
ποτέ να πετάνε

και φίλες
πεταλούδες
αξιαγάπητες
στολίζουν
τον κόσμο
και ας μην τους αξίζει

άλλες
που χρόνια τώρα
νιώθουν κατσαρίδες
κρύβονται
και μόνο
η αγάπη
τις βγάζει
απ’ τους υπονόμους

αρέσει σε όλες μας
να βουτάμε
τις κεραίες μας
στο βρεγμένο χώμα
και φοβόμαστε
τα μεγάλα ζώα
κυρίως τους ανθρώπους
κυρίως όταν εκείνοι
συμφωνούν με τις ταξινομήσεις
και τους ρόλους
χωρίς να καταλαβαίνουν
πως εύκολα
αλλάζουμε τη μορφή μας

και καμία δεν χάνεται
τους χειμώνες
και συ
μαλάκα αίσωπε
ξέχασες να πεις
πως ο τζίτζικας
τραγούδαγε
για τις νύχτες
που πέρασε
με τον μέρμηγκα
παρέα
κρυμμένοι
κοντά δεκαεφτά χρόνια
απ’ το βλέμμα σου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην έκδοση μκχ, βουκαμβίλια ποπ, μια έκδοση του περιοδικού Τεφλόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s