Μαρλένο, Τσίχλα

Έχω πατήσει με το παπούτσι μου μια τσίχλα
και εχεικολλησει
το έχω
……….τρίψει
σε πλακάκια, στο γρασίδι, στο άλλο μου καθαρό παπούτσι
αλλά χωρίς αποτέλεσμα,
ητσιχλαδενλεειναξεκολλησει
(ακαδημαϊκό γέλιο)

Και στον δρόμο
ένας κύριος με γαμψή μύτη
με είπε σοδομίτη
(γέλια)

Μύτη, σπίτι, Κρήτη,
ο κύριος με είπε σοδομίτη!

Κι έχω πατήσει με το παπούτσι μου (το άλλο)
μια ομοιοκαταληξία
κι ούτε αυτή λέει να ξ-εκολλήσει
(ταχυδακτυλουργικά)

Και μόλις δεις τον
ρατσισμό
ως
υλικό
συμφέρον
πίσω από τον ρατσισμό που κρύβεται στη μύτη
ή και μέσα στη μύτη
(ιγμορίτδα ρατσισμού)

Συνέχεια ανάγνωσης «Μαρλένο, Τσίχλα»

Στέλλα Μπαρακλιανού, Άγνωστες λέξεις

Και ήρθαν κάπως έτσι, όλο και πιο πολλές
Σκοντάφτοντας
Δεν ήταν πολύ ευλύγιστες
Αλλά ούτε έγχρωμες
Μάλλον κάτι σε ασπρόμαυρες μπαλαρίνες
Αιωρούνταν
Με τα κουπέ τους τεντωμένα προς τα κάτω
Οι καμπύλες τους
Λίγο αδέξιες οι κινήσεις τους στην μπάρα

Πάντως ήρθαν

Σημείωσε:

………Πλούσιος, νοστιμότατος
………Πλούσια, νοστιμότατη

Υπογράμμισε:

………Ανακαλύπτω, ξαναβλέπω

Διάβασε τώρα δυνατά:

………Εξερευνώ

Ό,τι δεν καταλαβαίνεις, ψάξε στο λεξικό
Μόνο μη χαθείς

Συνέχεια ανάγνωσης «Στέλλα Μπαρακλιανού, Άγνωστες λέξεις»

ένα έτσι, τέσσερα ποιήματα

Ο χρόνος είναι ο πόλεμος, λέει ο σοφός.
Ο χρόνος είναι η ευλογία, λέει ο πιστός.
Ο χρόνος είναι η προσευχή, λέει ο κανένας.
Ο χρόνος είναι το φως, λέει μια όμορφη, νεαρή κοπέλα.
Ο χρόνος είναι ο επόμενος στίχος, λέει ο ποιητής.
Ο χρόνος είναι ένας ξένος, λέει ο άντρας πριν γίνει παιδί.
Ο χρόνος είναι η χρήση του, λέει ένα ζώο πριν αποκοιμηθεί.
Ο χρόνος είναι το οξυγόνο, λέει ο φυλακισμένος.
Ο χρόνος είναι η σιωπή, λέει ο ερωτευμένος.
Ο χρόνος είναι μια ευχή, λέει ο πεθαμένος.
Ο χρόνος είναι ο Θεός, λέει ο διάολος.
Ο χρόνος είναι μια βλακεία, λέει ο χώρος.
Ο χρόνος είμαι γω, λέω εγώ.
Ο χρόνος είσαι εσύ, λες εσύ όταν είσαι εγώ.
Ο χρόνος, ο χρόνος, ο χρόνος, επαναλαμβάνει ο χρόνος.


Ήταν ένας άνθρωπος
που πλέον ήταν ένας άνθρωπος που πλέον ήταν δεν ήταν
άνθρωπος που πλέον δεν ήταν κι ούτε θα γινόταν ποτέ
ξανά ένας άνθρωπος που πλέον ούτε άνθρωπος
ούτε κανένας πλέον κανείς άνθρωπος πλέον
κανείς ένας άνθρωπος που δεν ήταν κανείς
πλέον άνθρωπος ήταν δεν ήταν
κανένας ούτε πλέον ούτε πλέον
που άνθρωπος ένας ήταν
δεν ήταν κανείς ούτε
άνθρωπος
ούτε κανένας πλέον
δεν ήταν κι ούτε θα γινόταν
ποτέ ξανά πλέον άνθρωπος ένας
πλέον κανείς ούτε πλέον ούτε κανένας
ούτε ένας ποτέ ξανά δεν ήταν ένας άνθρωπος
ούτε κανένας πλέον ούτε πλέον ούτε άνθρωπος
πλέον κανείς ήταν δεν ήταν ούτε πλέον ποτέ πλέον
κανείς ούτε ένας ούτε κανένας κανείς κι ούτε θα γινόταν
ξανά άνθρωπος πλέον κανείς κι ούτε πλέον ούτε ένας ήταν
δεν ήταν κανείς άνθρωπος.

Διαβστε περισσότερα

Μανίνα Μπομιόκη, Πέντε ποιήματα

τα δέοντα

αν ήσουν εδώ
θα σου ’λεγα για τον καιρό
θα μου ’λεγες τι να προσέχω στην οδήγηση
τώρα με το κρύο και τα χιόνια.
αν ήσουν εδώ
θα ’ρχόσουν με το τρένο εδώ που μένω,
κι ας κάνει χίλιες ώρες,
για να το απολαύσεις μέσα στον χειμώνα.
αν ήσουν εδώ
θα ’στελνες τα δέοντα
θα σου τα ’στελνα και γω.
βασικά μέσω Κάθριν.

κατανόηση

τώρα καταλαβαίνω
τ’ άδεια βλέμματα που συναντώ στον δρόμο
τα σκυθρωπά, τα απομακρυσμένα,
παρόλο που ’χει λιακάδα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Μανίνα Μπομιόκη, Πέντε ποιήματα»

Ισικάουα Τακουμπόκου, Χτίζοντας μια νέα μητρόπολη

Σύντομα θα ξεσπάσει παγκόσμιος πόλεμος. Τα θωρηκτά του αέρα θα συρρεύσουν στον ουρανό σαν φοίνικες, οι πόλεις από κάτω τους ερείπια. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί για πολύ καιρό. Και η μισή ανθρωπότητα δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά κόκαλα. Και μετά δυστυχία, μετά πού θα χτίσουμε τη νέα μας μητρόπολη; Στα ερείπια της ιστορίας; Στον νου ή στην αγάπη; Όχι, όχι. Στη γη. Ναι, στη γη. Στον αέρα, χωρίς κανόνες και συζυγικές δεσμεύσεις. Κάτω από έναν ατελείωτο γαλανό, γαλανό ουρανό.

13 Απριλίου 1909

Μετάφραση από τα ιαπωνικά: Peter Constantine
Διαβάστε περισσότερα για τον Ισικάουα Τακουμπόκου εδώ κι εδώ.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ισικάουα Τακουμπόκου, Χτίζοντας μια νέα μητρόπολη»