Salt-N-Pepa, Κούνα τον απαυτό σου

Απόσπασμα από το κείμενο «Μην εμπιστεύεσαι ποτέ έναν μεγάλο πισινό κι ένα χαμόγελο» της Tricia Rose, το οποίο περιλαμβάνεται στην έκδοση Bring the Noise: Δεκαπέντε κείμενα για το χιπ χοπ.

Οι μαύρες ράπερ αμφισβητούν τις αντιλήψεις των αντρών για τη γυναικεία σεξουαλικότητα και ευχαρίστηση εκφράζοντας δημόσια τη σωματική και σεξουαλική ελευθερία τους. Το βιντεοκλίπ του «Shake Your Thang» («Κούνα τον απαυτό σου») των Salt-N-Pepa, το οποίο ερμηνεύουν με τη συνοδεία της χορευτικής ομάδας των E.U., είναι μια εξαιρετική λεκτική και οπτική απεικόνιση της έμφυλης αντίστασης των μαύρων γυναικών. Τόσο οι στίχοι όσο και το βίντεο έχουν ως θέμα τον σεξουαλικό χορό των Salt-N-Pepa και τις αντιδράσεις που προκαλεί. Στην πρώτη στροφή τις βρίσκουμε σε ένα κλαμπ να κουνάνε «τον απαυτό [τους] σε ένα φάνκι μπιτ» σοκάροντας τους θαμώνες του μαγαζιού. Με περίσσιο ύφος, οι Salt-N-Pepa τραγουδούν: «Είναι ο δικός μου απαυτός, θα τον κουνώ όπως θέλω εγώ, προκλητικά λιγάκι και με σεξαπίλ». Το ρεφρέν, το οποίο τραγουδά ένας άντρας μέλος των E.U., πάει ως εξής: «Κούνα τον απαυτό σου, κάνε ό,τι θες, ποιος είμαι εγώ για να σου πω πώς να χορέψεις στον ρυθμό. Είν’ ο δικός σου απαυτός, κάνε ό,τι θες, δεν θα σου πω εγώ πώς να χορέψεις στον ρυθμό».

Συνέχεια ανάγνωσης «Salt-N-Pepa, Κούνα τον απαυτό σου»

Advertisements

Γκραφίτι: Το στιλ ως ανυπακοή

stayhigh

Απόσπασμα από το κείμενο «Γκραφίτι: Το στιλ ως ανυπακοή» του Jeff Chang, το οποίο περιλαμβάνεται στην έκδοση Bring the Noise: Δεκαπέντε κείμενα για το χιπ χοπ.

Ύστερα από το άρθρο των New York Times για τον Taki 183 το 1971, το γκραφίτι απογειώθηκε. «Με κάθε νέα σχολική χρονιά ξεκινούσε και μια νέα σεζόν για το γκραφίτι», λέει ο Iz the Wiz.

Ο Hugo Martinez, φοιτητής κοινωνιολογίας και υπερασπιστής των συμμοριών ανηλίκων, ο οποίος το 1972 ίδρυσε τον πρώτο σύλλογο γκραφιτάδων, την Ένωση Καλλιτεχνών Γκραφίτι (United Graffiti Artists), υποστήριζε ότι «Το γκραφίτι είναι ένας τρόπος απόκτησης κύρους σε μια κοινωνία όπου έχεις ταυτότητα μόνο όταν έχεις ιδιοκτησία». Το όνομά σου ήταν το νόμισμά σου˙ δημιουργούσες αξία είτε αφήνοντας το σημάδι σου στις πιο εξειδικευμένες αγορές είτε μπαίνοντας στη μαζική παραγωγή. Ήταν η λογική του αντίστροφου αποικισμού, ένας ιός που εξαπλωνόταν από τους απρόσωπους συνταξιδιώτες των κατσαρίδων και των αρουραίων. «Ξεκινούσες απ’ τον δρόμο σου και συνέχιζες στα λεωφορεία. Κατακτάς τη γειτονιά σου, ύστερα κατακτάς το λεωφορείο σου, ύστερα κατακτάς τον δήμο σου, ύστερα κατακτάς όλη την πόλη», λέει ο Luke «Spar One» Felisberto.

Συνέχεια ανάγνωσης «Γκραφίτι: Το στιλ ως ανυπακοή»

Αλεξάνδρας Πλαστήρα Ανθολόγημα

Και τι θα πούμε όταν γυρίσουμε, σκέφτηκα.
Πρέπει να ετοιμάσουμε ψέματα.
Πόσο ξέγνοιαστα περάσαμε.
Τι εύκολη που ήταν η φύση.
———————[][]
Η φύση ήταν όπως τη φαντάστηκα, θα τους έλεγα.
Τακτική, καθαρή και υπάκουη.
Να βλέπατε πως άνοιγαν με υπόκλιση τα κλαδιά. Θα έβαζα και σκίουρους.
Όχι έναν και δύο, αλλά εφτά σκίουρους.
Ίσως βάλω και νάνους, σκέφτηκα.
Θα τους βάλω με τρόπο.
———————[][]
Πότε ήταν που έπεφτα και μου άρεσε να πέφτω;
Στάθηκα να θυμηθώ. Μάλλον σε κήπο ήταν.
Μάλλον από δέντρο. Σε ινδιάνικη μάχη.
Και πληγώθηκα θανάσιμα. Έπεσα γενναία.
Και δεν ήθελα να σηκωθώ. Όταν έπεφτα με παιδικό σώμα.
———————[][]
Να σας δείξουμε τις φωτογραφίες, είπα.
Εδώ που γελάω, έτρεμα απ’το φόβο μου.
———————[][]
Τι ψέματα που γράφουν τα βιβλία.
Ήμαστε μόνοι μας.
Και ούτε ένας σκίουρος.


Συνέχεια ανάγνωσης «Αλεξάνδρας Πλαστήρα Ανθολόγημα»

Κουίρ πσκ

Όλοι σε αυτή τη χώρα γεννήθηκαν λεβέντες
πρόσχαροι με μεγάλες καρδιές που αγαπάν
όλοι καμώθηκαν με μάρμαρο και ήλιο
όλοι καμώθηκαν τίμιοι και γενναίοι.
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ’ αυτούς
που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα.
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ’ αυτούς
που συντηρούν τους σχολικούς μας μύθους.
Όλες εδώ γεννήθηκαν με τιμημένους κόρφους
όλες περήφανες καλόκαρδες μανάδες
ακούραστες εργάτριες της σπιτικής μας ευτυχίας.
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ’ αυτούς
που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα.
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ’ αυτούς
που συντηρούν τους σχολικούς μας μύθους.

Συνέχεια ανάγνωσης «Κουίρ πσκ»

Ερνέστος Μπαβάς, Πέντε ορεκτικά

ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ

για τα παιδιά που πνίγηκαν μέσα στο κλάμα τους
——————που τρόμαξαν ως τον ουρανό
——————και βιάστηκαν γυμνά να φύγουν
για τους τρελούς, τους φωτοπεινασμένους
και για κείνη που δεν υπήρξε,
μη γίνεσαι συμφοιτητής συνοδευτής
————–κορασίδων στα σινεμά
μη γίνεσαι πράος, συνετός και περιττά ευγενικός
————–και κουραφέξαλα

———————————————άσε τα μάτια σου να καίνε
———————————————κι άστους να λένε

 

Συνέχεια ανάγνωσης «Ερνέστος Μπαβάς, Πέντε ορεκτικά»

Παναγιώτης Αρβανίτης, Δύο δημοσιευμένα και δύο αδημοσίευτα ποιήματα

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΥ


Εις τους απανταχού της γης
Μουτζαχεντίν της ποιήσεως

Πάροδος

1

Είμαστε τα παιδιά του δεκαπεντασύλλαβου
Ωραίοι σαν τον Ρωτόκριτο
Περήφανοι Δον Κιχώτες του εικοστού πρώτου αιώνα

2

Είμαστε οι Χατζατζάρηδες της νέας εποχής
Σταυροκοπιόμαστε μονάχα όταν βρέχει
Δίχως να θυμόμαστε τα παραμύθια της γιαγιάς

3

Είμαστε τα παιδιά του δεκαπεντασύλλαβου
Ξέφρενοι ληστές κι ατίθασοι Ινδιάνοι των πόλεων
Που δε δίνουν δεκάρα στα φανάρια και στους τροχονόμους

4

Είμαστε τα παιδιά του μέλλοντος
Γιατί όλοι θα κάνουμε το μεταπτυχιακό μας
Και φυσικά τις ξένες γλώσσες μας

5

Είμαστε τα παιδιά του δεκαπεντασύλλαβου
Οι Τριστάνοι Κορμπιέρ των σύγχρονων θαλασσών
Υπνοβάτες της μέρας και μυημένοι στη μακρινή Ελευσίνα

6

Είμαστε οι κάμπιες του Μεσαίωνα
Χωρίς το Θεό πάνω από το κεφάλι μας αυτή τη φορά
Με την Ιερά Εξέταση πάντοτε στο πλευρό μας

7

Είμαστε τα παιδιά του δεκαπεντασύλλαβου
Παλιάτσοι βλάχοι ιθαγενείς
Τσιγγάνοι ειδωλολάτρεις

8

Είμαστε τα παιδιά του ψηφιακού ύπνου
Υπάλληλοι της επιτυχίας και θεματοφύλακες
όλων των υποχρεώσεων του κόσμου

Συνέχεια ανάγνωσης «Παναγιώτης Αρβανίτης, Δύο δημοσιευμένα και δύο αδημοσίευτα ποιήματα»

Μιράντα Παπαδοπούλου, Σχεδόν Δέκα

ΜΙΑ ΚΑΙ OΜΟΟΥΣΙΟΣ
Λένε πως είναι δυο λογιών·
µια του µυαλού
µια του κορµιού.
Μα εγώ νοµίζω
πως η καύλα είναι µία.
Μία και οµοούσιος.
Η καθ’ ολοκληρίαν.
ΧΑΪΚΟΥ
Όσο κι αν σε κοιτάζω
βλέπω το ίδιο πάντα.
Πως είσαι όµορφος
σα γιαπωνέζικο τραγούδι.
Τώρα βέβαια,
το τι λεν οι στίχοι
είναι άλλο ζήτηµα.
ΑΦΙΕΡΩΣΗ
Νοµίζετε παλιές µου αγάπες
ότι για σας τα γράφω τα ποιήµατα.
Πολύ θα το ’θελα κι εγώ.
Έλα όµως, που τα γράφω για ένα Τέρας
που ’χει τα ωραία σας κεφάλια
στον αειθαλή του το λαιµό.
(Και µεταξύ µας, ούτε ποιήµατα τα λες.
Κάτι σαν εσωτερική αποµαγνητοφώνηση,
µ’ ένα στυλό που θα ’θελε πολύ να ’ναι διαρκείας)

Συνέχεια ανάγνωσης «Μιράντα Παπαδοπούλου, Σχεδόν Δέκα»