Νέα έκδοση: Γκαλίνα Ρίμπου, «Το σεξ είναι έρημος»

Ως μια από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της σύγχρονης ρωσόφωνης (φεμινιστικής) ποίησης, η Γκαλίνα Ρίμπου εστιάζει στις έμφυλες σχέσεις, στη σεξουαλική και ενδοοικογενειακή βία, στα γυναικεία και κουίρ σώματα, στον πόνο, τα τραύματα αλλά και τον πλούτο που εκείνα κουβαλούν. Μιλάει για την άνοδο του εθνικισμού στη Ρωσία, για τα αδιέξοδα της νεολαίας και την ανεργία, για τη βίαιη υποτίμηση της εργασίας και της ζωής του προλεταριάτου, αλλά και για τους αγώνες ενάντια στο «μαύρο φασισταριό», για την αλληλεγγύη μεταξύ των φιληνάδων, για την ώρα που «η αγάπη και η πολιτική γίνονται ένα και το αυτό». Με την ποίησή της ρίχνει «τους σπόρους της διχόνοιας στη νεκρή γλώσσα», επιχειρεί να συνδέσει τη φεμινιστική κριτική με την ποιητική έκφραση, να παράγει γλωσσικούς κόσμους όπου δεν έχουν χώρο η βία και ο τρόμος, πρεσβεύοντας μια ποίηση που «πρώτη της δουλειά [είναι] η προσβολή εξουσίας και η υπονόμευση των θεμελίων της».

Μετάφραση από τα ρώσικα: Νίκη Καραγεώργου

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

Συνέχεια ανάγνωσης «Νέα έκδοση: Γκαλίνα Ρίμπου, «Το σεξ είναι έρημος»»

Νέα έκδοση: μκχ, «βουκαμβίλια ποπ»

Στην πρώτη ποιητική της συλλογή, η μκχ αφηγείται αστικές ιστορίες για τη μητρόπολη ως εμπόλεμη ζώνη, για τα κορίτσια των μισών ενσήμων, των τσάμπα πτυχίων και των απλήρωτων υπερωριών, για όλες εκείνες «που κλαίνε με μάτια μελανιασμένα σε φυσικό μπλε», για όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν χωράνε στο google maps. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, διακηρύσσει «πως ποίηση θα γράφουμε μόνο με λέξεις/ καθημερινές», βουτάει στο βίωμα για να μιλήσει για την έμφυλη βία και την άρνηση των έμφυλων ρόλων, για την ανεργία και την επισφάλεια, αλλά και για τις φίλες, που άλλες είναι μυρμήγκια, άλλες τζιτζίκια, άλλες πεταλούδες και άλλες κατσαρίδες που «μόνο/ η αγάπη/ τις βγάζει/ απ’ τους υπονόμους». Στην ποίηση της μκχ το προσωπικό είναι πάντοτε πολιτικό και «το κενό που αφήνουν/ οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν/ ισούται με στάχτη/ δική τους/ ή άλλων πραγμάτων».

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

Συνέχεια ανάγνωσης «Νέα έκδοση: μκχ, «βουκαμβίλια ποπ»»

Νέα τεφλονοέκδοση: Grzegorz Kwiatkowski, «Θέρισμα»

Grzegorz Kwiatkowski
ΘΕΡΙΣΜΑ
Μετάφραση από τα πολωνικά: Peter Constantine
Δίγλωσση έκδοση
Σελ. 64

Στο Θέρισμα ο Grzegorz Kwiatkowski συγκεντρώνει φωνές θυμάτων και θυτών των ναζιστικών εγκλημάτων, φωνές που ανήκουν σε ανθρώπους οι οποίοι υπήρξαν μάρτυρες πογκρόμ, βιαιοτήτων και δολοφονιών. Τα ποιήματά του αποτελούν ανατριχιαστικές μαρτυρίες: σύντομες, ψύχραιμες και ψυχρές. Ο Πολωνός ποιητής δεν επιδιώκει να προκαλέσει συναισθήματα συμπάθειας, συμπόνιας και οίκτου για τα θύματα ή οργής για τους θύτες. Μέσω της αποστασιοποίησης μάς καλεί να κατανοήσουμε και να αξιολογήσουμε το παρελθόν δίχως συναισθηματισμούς, από τη θέση που βρισκόμαστε σήμερα ζώντας σε κοινωνίες που παραμένουν βαθιά αντισημιτικές και ρατσιστικές.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

Αθήνα:
Αρχείο 71, Καλλιδρομίου & Ζωσιμαδών
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Καλλιδρομίου 30
Βιβλιοκαφέ Red n’ Noir, Δροσοπούλου 52
Βιβλιοπωλείο Μετεωρίτης, Φωκίωνος Νέγρη 68
Βιβλιοπωλείο Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22
Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28

Θεσσαλονίκη:
Βιβλιοπωλείο Ακυβέρνητες Πολιτείες, Αλ. Σβώλου 28
Βιβλιοπωλείο Κεντρί, Δημ. Γούναρη 22

Τεφλόν #26 | Νέο ποιητικό σκεύος

Τεύχος 26
Χειμώνας-Άνοιξη 2022

ΘΕΜΑΤΑ

Christophe Tarkos: Όταν η γλώσσα σού πέφτει στο κεφάλι
Ο Κριστόφ Ταρκός, ο πιο συζητημένος Γάλλος ποιητής των τελευταίων τριάντα ετών, άφησε πίσω του ένα έργο υπερβολικό, αντιφατικό, στρυφνό, παράλογο και βαθιά ανθρώπινο, ένα έργο που κινείται διαρκώς στα ρευστά όρια μεταξύ πραγματικότητας και (αυτο)μυθοποίησης. Με γλώσσα προφορική, συχνά ασύντακτη και αδόκιμη, δημιούργησε μια ποίηση η οποία μοιάζει με το καθημερινό οργανικό σώμα που τρώει, χέζει, κοιμάται, μιλάει, φιλάει, γαμιέται, δουλεύει, πεθαίνει. Κείμενo: Γιάννης Χονδρός, Μετάφραση: Ελένη Γιώτη

Amelia Rosselli: Πολεμικές παραλλαγές
«Tο μόνο που μπορώ να γράψω σήμερα είναι μια ποίηση πολεμική, ή μια παραλλαγή στο ίδιο θέμα»: Αντιφασίστρια και μια από τις σημαντικότερες φωνές της ιταλικής ποίησης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, η Αμέλια Ροσέλι θεωρεί πως «η ομορφιά έχει ηττηθεί» και ως εκ τούτου νέες γλώσσες πρέπει να επινοηθούν, ενώ η ποίηση δεν μπορεί παρά να συνιστά πολεμική πρακτική. Το έργο της, κρυπτικό, ιδιοσυγκρασιακό, σχεδόν μυστικιστικό, αποτελεί πράξη σημειωτικού σαμποτάζ. Κείμενα-Μετάφραση: Azzurro Adamo, Kyoko Kishida

Marwa Helal: Η μετανάστευση ως δεύτερη γλώσσα
Με συγκρατημένη οργή και μεγάλες δόσεις χολής, η Αραβο-αμερικανίδα ποιήτρια αναμετράται με το ρατσιστικό, καφκικό «βιομηχανικό σύμπλεγμα μετανάστευσης», τις πολιτικές και τη γλώσσα του. Το έργο της –ένα είδος ποίησης ντοκουμέντο– συνδυάζει πρόζα, ποίηση, δοκίμιο, ημερολόγιο και δημοσιογραφική έρευνα, αποτελεί στοχασμό πάνω στην έννοια της πατρίδας, πάνω στη μετανάστευση και την εξορία, την αποικιοκρατία και την ισλαμοφοβία. Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed

Σύγχρονη αλβανόφωνη ποίηση: Εμείς που δεν γευτήκαμε ούτε βορρά ούτε νότο
Σε αυτό το αφιέρωμα στη νέα γενιά της αλβανόφωνης ποίησης –μια γενιά που «πασχίζει να κολλήσει τα θρύψαλα του χάους»– η ανθολόγος, ποιήτρια Ελίφε Κρασνίκι, επιλέγει ποιήματα που συνομιλούν με τα κοινωνικά κινήματα στο Κόσοβο, την Αλβανία και τη Β. Μακεδονία. Πρόκειται για μια ποίηση έντιμη, βιωματική και αντισυμβατική όπου κυριαρχεί η ανάγκη για έκφραση και ελευθερία. Μια ποίηση που πραγματεύεται με θάρρος πολιτικά ζητήματα και προσεγγίζει με τόλμη την αλβανική γλώσσα. Ανθολόγηση-Κείμενο: Elife Krasniqi, Μετάφραση: Ελεάνα Ζιάκου, Βίκτωρας Ηλιόπουλος

Σύγχρονη βραζιλιάνικη ποίηση: Γυναίκες της φωτιάς
Τρεις εκπρόσωποι της νέας γενιάς της βραζιλιάνικης ποίησης ανθολογούν δεκατέσσερις σύγχρονες ποιήτριες από τα βόρεια και βορειοανατολικά της χώρας, ποιήτριες οι οποίες τολμούν να πειραματιστούν με τη γλώσσα χωρίς να ανησυχούν για τους ακαδημαϊκούς φορμαλισμούς. Ποιήτριες που «τροχίζουν μέσα τους σάρκα αιχμηρή», που δηλώνουν πίστη «προς των αρχέγονων πνευμάτων τη σοφία», που κουβαλούν μέσα τους τις «γυναίκες της φωτιάς απ’ το χτες κι απ’ το τώρα». Ανθολόγηση-Κείμενο: Eleazar Venancio Carrias, Adelaide Ivánova, Douglas Laurindo, Μετάφραση: Σπύρος Πρατίλας

Ποιήματα: Θανάσης Αθανάσιος, Μαντώ Ασημάντου, Ε.Κατη, Ελεάνα Ζιάκου, Γιάννης Ζούπης, Jazra Khaleed, Κουρτ, Νικόλας Κουτσοδόντης, Άγγελος κυρίου, Kycoven, Ντιάνα Μάνεση, Έλσα Μιχαλάκι, Μον, Φοίβος Οικονομίδης, Βασιλική Παππά, Πούθλε, Θάλεια Τ., Τάσος [ΜήνυμαL] Σταυρουλάκης, Rafaelle syk, Dolly Vara.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: ανθόκοσμος

Σελιδοποίηση: Morgan S. Bailey

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ | Αραβίδες ντίβες: Ανθολογία σύγχρονης αραβο-αμερικανικής ποίησης

Δεκατρείς σύγχρονες Αραβο-αμερικανίδες ποιήτριες. Κατάγονται από την ελιά, την πικροδάφνη, το αμύγδαλο και το σύκο. Κουβαλούν τη σκόνη του ταξιδιού στα μαντίλια τους. Αρνούνται να δηλώσουν πίστη σε οποιαδήποτε πατρίδα τα σύνορα της οποίας έχουν χαράξει άντρες. Διηγούνται ιστορίες πιο παλιές κι απ’ το νερό. Αφουγκράζονται τη γλώσσα των δέντρων και των πουλιών. Αρνούνται να χορέψουν στον ρυθμό των πολεμικών τυμπάνων. Φτιάχνουν με τις σφαίρες περιδέραια. Διακηρύσσουν ότι πατρίδα τους είναι τα δροσερά χέρια των μανάδων τους, τα κουρασμένα πρόσωπα των γυναικών που συνωστίζονται στο γενεαλογικό τους δέντρο. Αγαπάνε σαν να δένουν σκοινί. Μεταφράζουν τα κύματα σε γλώσσα. Κουβαλούν εκρηκτικά, λέξεις τα λένε. Ξέρουν πως ο Απρίλης φτιάχτηκε για μάχη, ο Μάης για ταφή. Είναι κόρες των ποταμιών και της απώλειας. Ηλιοβασίλεμα στα νώτα της πόλης. Είναι Αραβίδες ντίβες.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από το περιοδικό Τεφλόν και το Αρχείο 71.