Andreas Unterweger, Δύο ποιήματα

Το στούντιο μουσικής μέσα στο οποίο κοιμόμαστε,
ηχογραφεί την κάθε σου ανάσα.
Θα ανταλλάξω τις ωτοασπίδες μου
με ακουστικά –

αργότερα, μόνος μες στη σαρκοφάγο μου.

ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ

Εκείνο τον καιρό ζούσαμε ακόμα όπως ο Μπαλζάκ,
από δάνεια με εγγύηση τα πνευματικά δικαιώματα
για βιβλία που δεν είχαν ακόμα γραφτεί –
με τίτλους για συνέχειες βιβλίων που δεν ήταν παρά προσχέδια,
η ημερομηνία έκδοσης των οποίων δεν είχε καν οριστεί,
απολαμβάναμε σε όλο το Παρίσι πίστωση,
η οποία έμοιαζε με το μέλλον μας: απεριόριστη. Continue reading «Andreas Unterweger, Δύο ποιήματα»

Advertisements

Elife Krasniqi, Το σπίτι μου με τις ρίζες

Μια μέρα θα ’χω ένα σπίτι
Ένα σπίτι με βαθιές ρίζες στη γη θα ’χω
Μικρό, ζεστό και με πολύ φως
Με κόκκινη σκεπή, χωρίς κορφή
Μέσα στο σπίτι η ευχή του πατέρα θ’ αντηχεί
Είχε συνήθειο στο κεφάλι να μας φιλά κι ύστερα
«Ο Θεός μαζί σου» έλεγε
Όλες τις αναμνήσεις θα τις κρεμάσω κορνίζες στον τοίχο

Όταν θα ξυπνάω το πρωί στο σπίτι με τις ρίζες
Θα μυρίζω τη μάνα μου στο σβέρκο
Κάθε μήνα θα της βάφω τα μαλλιά καστανά
Κάθε μέρα στον κήπο θα περπατάμε
Και κάτω απ’ τη σκεπή των δέντρων που γλυκά στάζουν
Ώρα πολλή θα ξαποσταίνουμε

Στο σπίτι εκείνος δεν θα είναι
Δεν πειράζει, θα προσποιούμαι πως είναι
Η γλυκιά γκρίνια για το ποιος θα πιάσει πρώτος τη γωνιά του γραψίματος
Το παιχνίδι με τα παιδιά. Οι εποχές του χρόνου στο μέτωπό του
Όσες σκέψεις απώθησα
Όλες με αναμνήσεις θα τις ανταλλάξω Continue reading «Elife Krasniqi, Το σπίτι μου με τις ρίζες»

Els Moors, Η Ευρώπη είναι γυναίκα

Ι

κανείς δεν έρχεται πια εδώ
ύστερα απ’ το αέναό της στραφτάλισμα
έχουμε μείνει εμείς μονάχοι στη θάλασσα

είμαστε πλοίο νερό και πνιγμένοι
μεμιάς η καταιγίδα ήρθε μαζί με την παρόρμηση
για της μάνας το στήθος

εκείνη τάιζε αλλά ξέχασε
και πώς μαθαίνεις άραγε να θυμάσαι;
τα πτώματα εξακολουθούν να κυλούν απ’ τη ντουλάπα της

αποκεφαλίζονται με τον ίδιο ρυθμό
που εμείς ονειρευόμαστε ουράνια τόξα
πνίγονται γαμιούνται και πετιούνται στα σκουπίδια

αρκεί ό,τι φτάνει να μην φτάνει από αλλού
κίνα ταϊβάν made in ανατολικό μπλoκ
λεκέδες από μελάνια ομοφοβίας

δεν έχει πλήρη επίγνωση
αλλά δεν είναι και αδιάφορη
ρωτά πάντοτε εμβρόντητη

πού ζει το κακό
εγώ το προκάλεσα;

Continue reading «Els Moors, Η Ευρώπη είναι γυναίκα»

Shpëtim Selmani, Πάντα μου άρεσε

Πάντα μου άρεσε όλες
Τις πρώην μου να τις ρωτάω πώς τα περνούν
Σ’ αυτή τη ζωή. Κι αν θα πίνανε
Καμιά μπίρα μαζί μου.

Έτσι μετά παίρνω απαντήσεις
Πολύ ευχάριστες όπως:
Είμαι καλά, έχω μια κόρη και ασχολούμαι μόνο μαζί της,
Τώρα είμαι στην Ταϊλάνδη για μια επιστημονική μελέτη πάνω στη γνώση,
Είμαι στο Πεκίνο για ένα συνέδριο με θέμα τη μόλυνση του περιβάλλοντος,
Αυτό το καλοκαίρι θα το περάσω με την αγαπημένη μου
Και απολαμβάνουμε η μία το σώμα της άλλης,
Εσείς οι άντρες ποτέ δεν μαθαίνετε το σώμα μιας γυναίκας,
Γνώρισα έναν ποιητή που με παράτησε,
Ήταν μεγάλος βλάκας,
Είμαι στη Βουδαπέστη σε μια σχολή χορού,
Σ’ έχω δει στον ύπνο μου να με σκοτώνεις,
Παντρεύτηκα και χώρισα έναν ψυχοπαθή,
Ο άντρας μου γουστάρει να χύνει στο στήθος μου και μετά να τραγουδάει,
Κυρίως τραγούδια για τον πόλεμο,
Δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν άλλον μετά από σένα,
Γράφω ένα βιβλίο για την εποχή μας,
Δουλεύω χωρίς σταματημό και τρέχω πολύ,
Έχω σκεφτεί ν’ αυτοκτονήσω, τα παράθυρα μένουν ανοιχτά,
Ο εαυτός μου δεν μου αρκεί, την έλλειψή μου την ψάχνω σε σένα,
Σε θαυμάζω ως άνθρωπο,
Εργάζομαι ως δασκάλα σε μια μικρή πόλη,
Δεν πίνω πια μαριχουάνα, τώρα πίνω μόνο γάλα,
Εσύ δεν αξίζεις να είσαι ούτε ζώο,
Ακόμη σε θέλω σαν τρελή. Continue reading «Shpëtim Selmani, Πάντα μου άρεσε»

Ari Banias, Οι ευτυχείς

Σ’ ένα δωμάτιο περισσότερο κοτέτσι παρά δωμάτιο,
νοικιάζω έναν ανεμιστήρα που νιώθω στο πρόσωπό μου σαν ήχο. Λίγη η κίνηση
απ’ το Σαν Φερνάντο, όνομα βασιλιά που
έγινε πόλη, κοιλάδα, άγιος.
Είμαστε αναγκασμένοι να επαναλαμβάνουμε τ’ όνομά του. Αντ’ αυτού
λέω φραγκόσυκο, ένας κάκτος
που απλώνει τα πολλά όμοια με κουπιά χέρια του
στο χώρο γύρω του. Αχλάδι ούτε για δείγμα.
Παίρνω τη Μαμά να μάθω τι σημαίνουν τα νέα μέτρα λιτότητας.
Μερικά μυρμήγκια στον τοίχο πάνε από το ένα
αθέατο σημείο στο άλλο˙ οι τράπεζες έκλεισαν.
Της λέω να στραφεί στο ανταλλακτικό εμπόριο˙ να ανταλλάξω τι, απαντά.
Ένας γνωστός ποστάρει «Τουρισμός:
ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσετε την Ελλάδα»
σαν να λέμε στην καλοπέραση κάθε τουρίστα ευδοκιμεί
μια φιλανθρωπία. Τα μουλάρια συνωστίζονται στα καλντερίμια
φορτωμένα με σταφύλια για το κρασί της επόμενης
χρονιάς, αν επιστρέψουν οι τουρίστες
του χρόνου, κι ελπίζουμε πως θα επιστρέψουν. Λέω εμείς,
αλλά είμαι πιο κοντά στο αυτοί. Μένω προσωρινά
σε μια γειτονιά που έχει πάρει τ’ όνομά της από τους ευτυχείς, ποιοι
ακριβώς ήταν αυτοί; Continue reading «Ari Banias, Οι ευτυχείς»

Clemens Schittko, Η μηδενική καντίς

πριν από τον Πάουλους Μπέμερ

Σκέφτηκα τις πολλές δολοφονίες…
που στο εσωτερικό και το εξωτερικό…

GRAF SCHWERIN VON SCHWANENFELD

Αυτό που δεν αναφέρουν
στη λεγόμενη σύγχρονη
ποίησή τους οι (120 και
πλέον) γερμανόφωνοι ποιη-
τές της γενιάς μου που έχουν
τιμηθεί με βραβεία και υπο-
τροφίες, που έχουν βρει
στέγη στα διδακτορικά με
θέμα την ποίηση ή επαινού-
νται στις επιφυλλίδες, είναι
ότι κάθε πέντε δευτερόλεπτα
ένα παιδί κάτω των δέκα
ετών πεθαίνει από την πείνα,
ότι κάθε τέσσερα λεπτά ένας
άνθρωπος χάνει την όρασή του
λόγω έλλειψης βιταμίνης Α,
ότι κάθε μέρα πεθαίνουν από
την πείνα ή τις άμεσες συνέ-
πειές της 100.000 άνθρωποι,
ότι τον προηγούμενο χρόνο
828 εκατομμύρια παιδιά, άντρες
και γυναίκες υπέφεραν από
χρόνιο και βαρύ υποσιτισμό,
ότι η παγκόσμια γεωργική παρα-
γωγή θα μπορούσε να σιτίσει
εύκολα σήμερα 12 δισεκατομ-
μύρια ανθρώπους (η σάρκα πέφ-
τει από τη γραμμή του χρόνου),
ότι η οικονομική ολιγαρχία της
Βόρειας Αμερικής κατέχει το
24% του παγκόσμιου ακαθάρι-
στου εθνικού προϊόντος, ελέγχει Continue reading «Clemens Schittko, Η μηδενική καντίς»

Clemens Schittko, Δύο ποιήματα

ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΩΝ

Ο κομμουνισμός
ήθελε να είναι καλύτερος
απ’ τον καπιταλισμό,
ο οποίος ήθελε να είναι ο καλυτερότερος
και ακόμα το θέλει,
παρόλο που εκτός απ’ αυτόν
δεν υπάρχει πια τίποτα
με το οποίο
θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί,
για να μην αυτοκαταστραφεί.

Ωστόσο, τόσο το καλύτερο
του κομμουνισμού
όσο και το καλυτερότερο
του καπιταλισμού
δεν είναι πια το Καλό
με την έννοια του Πλάτωνα
ή μ’ αυτή της αγάπης
σ’ ένα καψουροτράγουδο. Continue reading «Clemens Schittko, Δύο ποιήματα»