Joshua Jennifer Espinoza, Αφιερωμένο στην κουίρ γυναίκα που με ρώτησε αν έχω πούτσο

Έχεις ψυχή;
Μπορείς να της εμπιστευτείς τις επιθυμίες σου;

Γιατί χρειάζεσαι
να σου το κάνω λιανά για να αισθανθείς άνετα;

Μεγάλωσα κάτω απ’ την ίδια μπότα με σένα
μόνο που είχα σφηνώσει στις σχισμές της

κι εσύ νόμισες πως ήμουν κομμάτι της.
Δεν ήμουν ποτέ καουτσούκ, ποτέ δεν πίεσα τίποτα,

ήμουν απλά γυναικεία σάρκα μασημένη και γεμάτη πεζοδρόμιο.
Δεν θέλω να μιλήσω άλλο για τη βία.

Δεν σου χρωστάω καμιά εξήγηση.
Κανένα δεν οφείλει σε κανένα το σώμα του.

Όταν συναντώ ένα άλλο ανθρώπινο ον, ρωτώ
Σε τι δίνεσαι ολόψυχα και γιατί;

Συνέχεια ανάγνωσης «Joshua Jennifer Espinoza, Αφιερωμένο στην κουίρ γυναίκα που με ρώτησε αν έχω πούτσο»

Advertisements

Dawn Lundy Martin, Βίαια δωμάτια

1.

Το περίγραμμα του κοριτσιού θολώνει. Είναι εν εξελίξει και γεγονός.
Μια επίκριση καθορίζει τη ρωγμή. Επιπλήξτε την. Ισοπεδώστε το βάθος της φωνής. Αυτό

το επιτακτικό τέντωμα ξεφλουδίζει τις σταθερές στρώσεις. Ένα κορίτσι, λέω.
Κορίτσι. Καρότσι. Καταστολή. Αυτός. Αυτός –ξεκουμπώνει πριν την ανάδυση.

Σαν τσουγκράνα πιεσμένη στον ουρανίσκο. Ένα ευωδιαστό ματσούκι.
Σςςςς-φφφφ-φάτο. Επιμονή. Τα χείλη τραυλίζουν. Το ζωώδες αγόρι μας.

Δεν ήταν ποτέ ολόκληρη. Ή απλή. Ή νέα. Απλά σπρωγμένη κι ανοιγμένη.
Όχι από αυτό. Γι’ αυτό. Γρανάζι σκληρού τροχού στα πέντε, τα έξι, τα επτά. . .

Τι να γνωρίσεις από αυτό που δεν υπήρξε ποτέ;

Συνέχεια ανάγνωσης «Dawn Lundy Martin, Βίαια δωμάτια»

Ana Božičević, <3

Aκόμα και τώρα
Ακόμα και στην (δεν μπορώ
Να πιστέψω ότι το
Λέω) στην Οικονομία
Του Τραμπ (προνόμιό μου
να μην πιστεύω) το πιο
Οδυνηρό είναι να βλέπω
Την πλάτη κάποιου
Που σου μοιάζει στο μπαρ
Κατάμαυρα μαλλιά τρανς δέρμα
Αλλά είναι οκ
Αυτός ο πόνος μού
Δείχνει
Πως η αγάπη θα νικήσει
Συνέχεια ανάγνωσης «Ana Božičević, <3»

Jos Charles, Προειδοποίηση περιεχομένου

όταν ήμουν 3, τραγουδούσα
τη μουσική του μπάτμαν.

η οικογένειά μου είχε εντυπωσιαστεί.
ο θείος ζητούσε

κασέτες με τον μπάτμαν από
εκείνον τον τύπο που ήξερε

η μαμά απέναντι
απ’ το σπίτι του παππού.

μου είπαν ότι είχα «προβλήματα ομιλίας».
μπέρδευα συχνά τις

λέξεις. έλεγα την πηγή πληγή.
έλεγα τη σιγή στέγη.

δεν έχω πια πρόβλημα,
παρά μόνο όταν έχω ένα καυλί στο στόμα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Jos Charles, Προειδοποίηση περιεχομένου»

Αλεξάνδρα Τσιμπούλια, Δύο ποιήματα

Απ’ τη ρόδα του λούνα παρκ μπορείς να δεις ότι έχει φτάσει το φθινόπωρο:
κόκκινα και κίτρινα δέντρα, άνθρωποι
πετάνε σε πυραύλους διασχίζοντας τη θλίψη. Άστεγοι,
σαν αστροναύτες στο διάστημα: δεν θα
κηδευτούν ποτέ, θα πλέουν ή θα καούν
ανάμεσα στ’ άστρα. Σιωπηλά ζώα γλείφουν απαλά
δέρμα και μαλλί στη Γη.

Συνέχεια ανάγνωσης «Αλεξάνδρα Τσιμπούλια, Δύο ποιήματα»

Λίντια Ντίμκοφσκα, Καμπούρα

Μπροστά μου ένας άντρας σπρώχνει
ένα καρότσι γεμάτο άδεια πλαστικά μπουκάλια.
Το μονοπάτι είναι στενό, δεν μπορώ να τον προσπεράσω.
Τον ακολουθώ, τον παρακολουθώ.
Φθαρμένα παντελόνια,
χέρια αυλακωμένα,
σε κάθε πόδι διαφορετική παντόφλα,
και κάτω απ’ τη σκισμένη μπλούζα
καμπούρα, σημαδεμένη από πόνο
σαν απ’ το αστέρι του Δαβίδ.
Συνομήλικός μου είναι
από περασμένους καιρούς.
Μάταια αποστήθιζε
τα τραγουδάκια για την πατρίδα
άχρηστα σαν έωλη θεωρία
χωρίς πρακτική εφαρμογή σ’ έναν κόσμο
όπου δεν υπάρχει πια ούτε πατέρας, ούτε πατρίδα. Συνέχεια ανάγνωσης «Λίντια Ντίμκοφσκα, Καμπούρα»

Lotte L.S., ένα εμείς: θέση

Προσεγγίζοντας άλλες μορφές συνειδητοποίησης
–ίσα που σκέφτομαι πια την επανάσταση. Εκεί,
εδώ, ο τόπος διάσπαρτος. Προς το τέλος, ξέραμε πια πως το κέντρο
βρισκόταν εντός μας –ο Μπακούνιν να καπνίζει το χειρόγραφό του
στη φυλακή. Εκσφενδονίσαμε μαζί τις μοναξιές μας,
ακολούθησε ένα μικρό σουαρέ στη σκούρα βελανιδιά της τραπεζαρίας.
Αυτή η έννοια περιορίζεται στο είδος μας,
άλλα δέντρα έχουν αρχίσει να παράγουν τοξικές ουσίες
–οι οξιές, οι πικέες, τα έλατα, όλα εγγράφουνε τον πόνο.
Πιθανά ενημερωτικά δελτία που έχουν σταλεί μέσω των ριζών,
μια ανάγκη να προειδοποιηθούν μακρινά κομμάτια της δομής μας.
Κάθε που πατάμε σε χωράφι, η βλάστηση
ησυχάζει.
Συνέχεια ανάγνωσης «Lotte L.S., ένα εμείς: θέση»