Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

11/02/2017

Ari Banias, Οι ευτυχείς

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δεκαέξι — kyokokishida @ 10:48 πμ

Σ’ ένα δωμάτιο περισσότερο κοτέτσι παρά δωμάτιο,
νοικιάζω έναν ανεμιστήρα που νιώθω στο πρόσωπό μου σαν ήχο. Λίγη η κίνηση
απ’ το Σαν Φερνάντο, όνομα βασιλιά που
έγινε πόλη, κοιλάδα, άγιος.
Είμαστε αναγκασμένοι να επαναλαμβάνουμε τ’ όνομά του. Αντ’ αυτού
λέω φραγκόσυκο, ένας κάκτος
που απλώνει τα πολλά όμοια με κουπιά χέρια του
στο χώρο γύρω του. Αχλάδι ούτε για δείγμα.
Παίρνω τη Μαμά να μάθω τι σημαίνουν τα νέα μέτρα λιτότητας.
Μερικά μυρμήγκια στον τοίχο πάνε από το ένα
αθέατο σημείο στο άλλο˙ οι τράπεζες έκλεισαν.
Της λέω να στραφεί στο ανταλλακτικό εμπόριο˙ να ανταλλάξω τι, απαντά.
Ένας γνωστός ποστάρει «Τουρισμός:
ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσετε την Ελλάδα»
σαν να λέμε στην καλοπέραση κάθε τουρίστα ευδοκιμεί
μια φιλανθρωπία. Τα μουλάρια συνωστίζονται στα καλντερίμια
φορτωμένα με σταφύλια για το κρασί της επόμενης
χρονιάς, αν επιστρέψουν οι τουρίστες
του χρόνου, κι ελπίζουμε πως θα επιστρέψουν. Λέω εμείς,
αλλά είμαι πιο κοντά στο αυτοί. Μένω προσωρινά
σε μια γειτονιά που έχει πάρει τ’ όνομά της από τους ευτυχείς, ποιοι
ακριβώς ήταν αυτοί; (more…)

Advertisements

30/01/2017

Clemens Schittko, Η μηδενική καντίς

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δεκαέξι — kyokokishida @ 12:09 μμ

πριν από τον Πάουλους Μπέμερ

Σκέφτηκα τις πολλές δολοφονίες…
που στο εσωτερικό και το εξωτερικό…

GRAF SCHWERIN VON SCHWANENFELD

Αυτό που δεν αναφέρουν
στη λεγόμενη σύγχρονη
ποίησή τους οι (120 και
πλέον) γερμανόφωνοι ποιη-
τές της γενιάς μου που έχουν
τιμηθεί με βραβεία και υπο-
τροφίες, που έχουν βρει
στέγη στα διδακτορικά με
θέμα την ποίηση ή επαινού-
νται στις επιφυλλίδες, είναι
ότι κάθε πέντε δευτερόλεπτα
ένα παιδί κάτω των δέκα
ετών πεθαίνει από την πείνα,
ότι κάθε τέσσερα λεπτά ένας
άνθρωπος χάνει την όρασή του
λόγω έλλειψης βιταμίνης Α,
ότι κάθε μέρα πεθαίνουν από
την πείνα ή τις άμεσες συνέ-
πειές της 100.000 άνθρωποι,
ότι τον προηγούμενο χρόνο
828 εκατομμύρια παιδιά, άντρες
και γυναίκες υπέφεραν από
χρόνιο και βαρύ υποσιτισμό,
ότι η παγκόσμια γεωργική παρα-
γωγή θα μπορούσε να σιτίσει
εύκολα σήμερα 12 δισεκατομ-
μύρια ανθρώπους (η σάρκα πέφ-
τει από τη γραμμή του χρόνου),
ότι η οικονομική ολιγαρχία της
Βόρειας Αμερικής κατέχει το
24% του παγκόσμιου ακαθάρι-
στου εθνικού προϊόντος, ελέγχει (more…)

23/01/2017

Clemens Schittko, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δεκαέξι — kyokokishida @ 11:38 πμ

ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΩΝ

Ο κομμουνισμός
ήθελε να είναι καλύτερος
απ’ τον καπιταλισμό,
ο οποίος ήθελε να είναι ο καλυτερότερος
και ακόμα το θέλει,
παρόλο που εκτός απ’ αυτόν
δεν υπάρχει πια τίποτα
με το οποίο
θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί,
για να μην αυτοκαταστραφεί.

Ωστόσο, τόσο το καλύτερο
του κομμουνισμού
όσο και το καλυτερότερο
του καπιταλισμού
δεν είναι πια το Καλό
με την έννοια του Πλάτωνα
ή μ’ αυτή της αγάπης
σ’ ένα καψουροτράγουδο. (more…)

14/01/2017

Clemens Schittko, Η πολιτική δεν με ενδιαφέρει

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δεκαέξι — kyokokishida @ 5:25 μμ
.
η πολιτική δεν με ενδιαφέρει
η πολιτική δεν με ενδιέφερε ποτέ
και η πολιτική δεν θα με ενδιαφέρει ποτέ
γιατί η πολιτική δεν χρειάζεται ανθρώπους
η πολιτική χρειάζεται απλά και μόνο πολιτικούς
και κανέναν άλλον
κι εγώ δεν είμαι πολιτικός,
αλλά άνθρωπος
είμαι ένας άνθρωπος
που λέει
ότι η πολιτική δεν τον ενδιαφέρει
τόσο απλά
και αυτό το ποίημα θα μπορούσε να τελειώσει εδώ
όμως το ποίημα δεν τελειώνει εδώ
γιατί μόλις ξεκίνησε
κι έτσι λοιπόν συνεχίζω
ακόμα κι αν δεν γνωρίζω
αν θα τα καταφέρω να μπω στο θέμα…
υπάρχουν άνθρωποι
που λένε
ότι είμαι πολιτικός ποιητής,
και ακόμα χειρότερα:
ότι γράφω πολιτικά ποιήματα
αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ιδέα
οι άνθρωποι αυτοί απλά δεν ξέρουν
για τι πράγμα μιλάνε
γιατί δεν είμαι πολιτικός ποιητής
και πολύ περισσότερο δεν γράφω πολιτικά ποιήματα
και πώς θα μπορούσα άραγε;
δεν ενδιαφέρομαι καθόλου για την πολιτική

(more…)

04/11/2016

Urs Böke, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δεκαπέντε — kyokokishida @ 12:47 μμ

untitled

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΘΕΟΙ

Λιανίζουν ανθρώπους
τους κόβουν τα χέρια
πριονίζουν μέλη
στήθη γυναικών
γεννητικά όργανα

Καίνε τους άπιστους
άντρες και ηλικιωμένοι
δολοφονούνται πισώπλατα
νεαρές γυναίκες βιάζονται
ή γίνονται σκλάβες
ντύνουν τα παιδιά στα χακί
τους δίνουν ναρκωτικά
τα εκμεταλλεύονται σαν στρατιώτες

Λιανίζουν ανθρώπους
είναι θρήσκοι
σπέρνουν τον τρόμο
με τη βίβλο και το σπαθί

Όλοι αυτοί οι θεοί
εικονίσματα και ηλίθιοι
σίγουρα είναι κυνικοί
και μισάνθρωποι (more…)

13/08/2016

Brian Sneeden, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 2:35 μμ

Φλαμένκο

Το μελαψό του χέρι πάνω στην κιθάρα. Ένα μελαψό δερμάτινο χέρι
που ανοίγει και κλείνει. Τ’ όνομά του είναι φλαμένκο. Γνωρίζω τον φλαμένκο,

τον συνάντησα σε μια σπηλιά έξω απ’ τη Γρανάδα. Ο φλαμένκο
δεν έχει τρεχούμενο νερό. Το λάπτοπ του λειτουργεί με γεννήτρια. Όπως ο Γκίνσμπεργκ,

ο φλαμένκο λαμβάνει κατά μέσο όρο δεκαπέντε γράμματα τη μέρα. Τα διαβάζει όλα.
Για να γράψεις γράμμα στον φλαμένκο πρέπει να βρεις έναν κάκτο μ’ ένα νεκρό πουλί

πάνω. Πρέπει να κάψεις τον κάκτο και να φας το πουλί έτσι ώστε μετά, ξαπλωμένος
ανάσκελα στον αμμόλοφο, παρέα με κροταλίες και συλφίδες,

να μην πεινάσεις και τρομάξεις την επιθυμία σου.
Ο φλαμένκο δεν πιστεύει στο νοικοκυριό. Ο φλαμένκο

θα σου επιτρέψει να ξεπλύνεις τη βρώμα απ’ τα πόδια σου με νερό και λεμόνι.
Αν ζητήσεις να δεις τις θυγατέρες, ο φλαμένκο θα βγάλει τη συλλογή του από δηλητηριώδη σκαθάρια.

Ο φλαμένκο δεν θα σου δώσει πράγματα να πεις στον ταχυδρόμο.
Θα πρέπει να σκεφτείς δικά σου πράγματα να πεις στον ταχυδρόμο.

Όταν πεθάνεις, ο φλαμένκο θα βρίσκεται εκεί να σε μεταφέρει με βάρκα στην άλλη
πλευρά του μεγάλου ποταμού, αλλά μόνο αν του φέρεις μια τσάντα σοκοφρέτες. (more…)

02/06/2016

Siwar Masannat, Τραγούδι για τα μάτια

1.
Τι ήταν αυτό που απέστρεψε
τα μάτια μου απ’ τα δικά σου, Φάντια –
ή είναι η λέξη αραβικός μια λέξη για την απόκριση;

Τα μάτια μου –βλέφαρα βαριά– είναι άραγε
ύπνος; Ανάμεσα στα μάτια σου & στα δικά μου
ένα τουφέκι.

2.
Γαμήσι –είναι οργή αυτό στο μελί
των ματιών σου; Ίσως είναι
το ατελείωτο πράσινο της γης σου.
Θα φυσήξω τα ελαιόδεντρα
μέχρι να εξαφανιστούν

τα ψεύτικα κλαδιά, ή θα μαδήσω μαύρες
ίριδες για ένα γαμήλιο στεφάνι.

3.
Φάντια, έλα σε παρακαλώ πετώντας
πάνω από στύλους, και τους εφτά
& και η σοφία θα με τρίψει μέχρι
να έρθω κι εγώ πετώντας –σε προειδοποιώ: μπορεί να τρώω
τις λέξεις μου πίσω απ’ το στρίφωμα
της φούστας σου. Στον λόφο,

όχι στην αυλή σου,
ο Ίσμαελ έχτισε μια κατοικία για τον εαυτό του. (more…)

15/04/2016

Jannis Poptrandov, Στα χαρακώματα της καταγάλανης θάλασσας από μπετόν

Filed under: Μαντάτα,Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 7:30 μμ

Cover_Poptrandov

Ο διοργανωτής της πρόσφατης
λογοτεχνικής βραδιάς μού έδωσε
τριάντα ευρώ, μπήκα λοιπόν στο μετρό
και για να ξοδέψω τα χρήματα άρχισα
να πηγαίνω πέρα δώθε και ύστερα ένιωσα
το στομάχι μου να γουργουρίζει
και κατέβηκα κάπου στο ενδιάμεσο
και τέσσερις ή πέντε γωνίες αργότερα
είδα την εξής πινακίδα:

Φαγητό σαν της μαμάς

Μπήκα στο μαγαζί και είδα μια
γκριζομάλλα με καταγάλανη ποδιά
να στέκεται μόνη της πίσω απ’ τον πάγκο
και παρήγγειλα μπιζελόσουπα.

«Σερβίρεται με χοιρινό κρέας», είπε αυτή.
Εγώ δεν είπα τίποτα και κείνη με κοίταξε
απ’ την κορυφή ως τα νύχια.
«Είστε Μωαμεθανός, έτσι δεν είναι;»
«Όχι», είπα εγώ.
«Θέλετε μεγάλη ή μικρή μερίδα;»
«Σήμερα έκανα αίτηση για τη γερμανική υπηκοότητα», είπα.
Κι αυτή είπε:
«Η μπιζελόσουπα μάς έχει τελειώσει.»

[Aπό την έκδοση Jannis Poptrandov, Η Ευρώπη μυρίζει τελειότητα,
που κυκλοφορεί από το Τεφλόν. Πατήστε εδώ για να δείτε τα σημεία διανομής.]

12/04/2016

Kai Pohl, Εgoshooting

Filed under: Μαντάτα,Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 7:33 μμ

Cover_Pohl

Το μουρμουρητό των χρήσιμων
ηλιθίων στην τράπεζα, στο δωμάτιο του
ξενοδοχείου˙ οι αστικές νευρώσεις τους,
ο ισόβιος δονζουανισμός τους,
η πίστη τους στο τίποτα ως μέσο
αυτοβελτιστοποίησης. Ο φόνος είναι
για τους ανθρώπους ένα υπεράθλημα,
τους αρέσει να ξεκοιλιάζουν τους
ανταγωνιστές. Δημοσιονομική
εξυγίανση ονομάζεται η πιο φτηνή
μορφή κυριαρχίας, το κυνηγητό που
παίζουν τα παιδιά λέγεται ανταγωνισμός,
η αειφορία είναι ένα κράμα του χρόνου που
απομένει και της επίθεσης των eurofighters.
Βάλτε τη βαλβίδα εξάτμισης στον κώλο σας,
αφήστε την ψωλή σας να επιμηκυνθεί
μέχρι το φεγγάρι, ανατινάξτε το μυαλό σας
με το Know Your Enemy. Δεν χρειάζομαι
τις διαφημίσεις ούτε τις ειδήσεις, ζωντανά
από το κυβερνητικό μέγαρο. Δεν χρειάζομαι
κανένα κυβερνητικό μέγαρο. Δεν χρειάζεται
να δω το αίμα μου να χύνεται, για να βεβαιωθώ
ότι είμαι ζωντανός.

[από την έκδοση Kai Pohl, σφηνάκια πανικού, λεκέδες από πίσσα,
που κυκλοφορεί από το Τεφλόν. Πατήστε εδώ για να δείτε τα σημεία διανομής.]

08/03/2016

Batania / Neorrabioso, Ο θάνατος

Επομένως,
η τρέλα γνωρίζει τ’ όνομά μου
και τα φέρετρα είχαν συκοφαντηθεί:
ο θάνατος είναι συνταξιοδότηση,
ο θάνατος είναι γκάργκοϊλ,
ο θάνατος είναι το χαλί και η απαραίτητη τύρβη,
αλλά εγώ
τότε
ρωτώ
γιατί με τον πρώτο πυροβολισμό μού πετάχτηκαν τα δόντια
τα νεογιλά,
γιατί ο πατέρας μου είναι νεκρός
και σώος
και νιώθω δικά μου τα σκουλήκια του,
γιατί εξακολουθούν να με τρώνε,
μέρα με τη μέρα,
κάθε λεπτό, (more…)

26/01/2016

Zeina Hashem Beck, Οι παλιές σκάλες της Βηρυτού

.
Είναι αναμφίβολα θηλυκές.
Τις φαντάζομαι σαν μια γριά
με χοντρά γόνατα, ξεθωριασμένα τατουάζ,
και μυρωδιά κάτουρου.
Τις φαντάζομαι
σαν μια γριά που δεν φοβάται

τις ερωτικές επιστολές που είναι γραμμένες
στο δέρμα της,
ούτε να γυμνώσει τα στήθη της
μπροστά στον νυχτερινό ουρανό.

Δεν περιγελούν τον κόσμο
επειδή δεν γνωρίζει ότι είναι στρογγυλός,
επειδή δεν γνωρίζει ότι περιστρέφεται
γύρω απ’ τον εαυτό του,
επειδή είναι άστατος και τόσο νέος,

αν και είναι μεγάλης ηλικίας,
αν και γνωρίζουν
ότι είναι το αντίθετο των τοίχων,
συγχωρούν.
(more…)

14/01/2016

Daniel Simon, Πέντε ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 10:06 μμ

Υποθήκη

…διαφθορείς της ανθρωπότητας, υποθήκες επί της ψυχής
– Γουίλιαμ Τζέιμς

Ένας μετρητής της θνητότητας:
να κατοικούμε στα σπίτια μας
αλλά να μην αναλωνόμαστε από αυτά.
Τα υπάρχοντά μας σαν εμμονές
περιπολούν την περίμετρο της ύπαρξης,
μας παραφυλάνε σαν να ήμασταν το δέρμα του Μαρσύα.
Η κυριότητα σαν αντιστάθμιση κινδύνου προσδοκά ρευστοποίηση
στον καθορισμένο χρόνο,
σαν μια σταλαγματιά σταλαγματιά απόσβεσης της ενδοφλέβιας ζωής.

(more…)

28/12/2015

Kerry Carnahan, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 11:57 μμ

Αγαλματίδιο από τον θησαυρό της Μπεγκράμ, 1-22 μ.Χ.

Να έρχεται ο Έρως με το σπασμένο τόξο του
και τον σβησμένο δαυλό του,
σακούλες κάτω απ’ τα μάτια του,
γυμνά στήθη που αναπηδούν
καθώς τρεκλίζει μέχρι να βγει η αυγή
μηροί που τρίβονται, επιστρωμένοι
μ’ ένα γανιασμένο εξάνθημα.
Παράξενο ανθρωπάκι.
Με την κάψα της μέρας θα καταρρεύσει,
ροχαλητά τραντάζουν την κάσα της πόρτας,
αλλά για την ώρα ανοίγει τον ξυπόλητο δρόμο του
προσπερνώντας αναζωογονημένος την κούραση,
ψάχνει στην κόκκινη λάσπη
για βέλη, μάτια
πρησμένα, με σημάδια αϋπνίας,
όλη τη νύχτα
να σημαδεύουν.

(more…)

19/07/2015

Jannis Poptrandov, 11 Σεπτεμβρίου

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δεκατρία — kyokokishida @ 2:34 μμ

1973

Οχυρωμένος στην
πιο απόμερη γωνιά
του προεδρικού μεγάρου
στο Σαντιάγκο της Χιλής.

Ο Σαλβαντόρ Αλιέντε
βάζει το τουφέκι στο
στόμα,

η παράσταση έλαβε τέλος,
φίλοι μου,

το γνωρίζει και
τραβάει τη σκανδάλη.

Την ίδια στιγμή,

μερικά χιλιόμετρα
πιο βόρεια, στην
Τιχουάνα, στο Μεξικό,

ο νεαρός γκρίνγκο από
το Τέξας παραγγέλνει
ακόμα μια
τεκίλα.

«Περιμένω ήδη
δύο ώρες, Πέδρο.»

«Υπομονή, σενιόρ Μπους. Υπομονή.
Όπου να ’ναι θα φανεί.»

«Το εύχομαι, για το καλό σου,
χοντρομπαλά.» (more…)

12/07/2015

Jannis Poptrandov, Στο σπίτι της Σάντρα Μαϊσμπέργκερ

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δεκατρία — kyokokishida @ 2:21 μμ

οι τοίχοι έχουν ύψος
έξι μέτρα και το
πάτωμα είναι από
αληθινό πολύτιμο
ξύλο Αμαζονίου.

«Τριακόσια πενήντα τετραγωνικά», λέει αυτός.

«Σοβαρά;», λέω εγώ.

«Μα το Θεό.»

Η Σάντρα στέκεται στο παράθυρο
και κοιτά την
πλατεία Κόλβιτς.

Διάφορες σκέψεις περνούν απ’ το
μυαλό της.

Όλες αυτές οι ανεξερεύνητες
σχέσεις εκεί έξω.

Τι να σημαίνουν άραγε;

Αυτή η μυστηριώδης διαφορά
στη γεύση των επιτραπέζιων σταφυλιών
από τη νότια Γαλλία σε σύγκριση
με αυτά απ’ την Πορτογαλία.

Διώχνει τις σκέψεις της
κι αρπάζει το τηλέφωνο.

Το καλοριφέρ στο γραφείο,
εκεί πίσω στη γωνία, έχει
πάλι πρόβλημα.

Μαζεύεται πολύς αέρας μέσα
του, πρέπει λοιπόν κάποιος
ν’ ανοίξει τη μικρή βαλβίδα.

Θα ανοίξει η ίδια η κυρία τη
βαλβίδα;

Όχι, είναι πολύ επικίνδυνο. Θα
μπορούσε να σπάσει κάνα νύχι. (more…)

04/03/2015

Max Ritvo, Ας μιλήσουμε για κοινοτοπίες

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δώδεκα — kyokokishida @ 2:39 μμ

ritvoΑς μιλήσουμε για κοινοτοπίες.

Σήμερα έφτασα ψυχοδυναμικά σε συμπεράσματα γόνιμα για να ανταπεξέλθω σ’ αυτή την περίοδο πένθους και να προχωρήσω μπροστά. Είναι τα ίδια συμπεράσματα.

Υπάρχει ένα κρεβάτι.
Μερικές φορές το κρεβάτι είναι πολύ ζεστό.
Υπάρχει μια νεκρή φύση που στάζει στο κρεβάτι
κι εσύ πίνεις αργά το νερό
και τρως σταφύλια
και τα σταφύλια έχουν κουκούτσια.
Συζητάς για τον Σιωνισμό,
συζητάς τον ρόλο του καλλιτέχνη σε οτιδήποτε –
κάνει τόση ζέστη.
Κείτεσαι στο κρεβάτι.
Πονάει την κοιλιά σου.

Μερικές φορές το κρεβάτι δεν είναι ζεστό,
μερικές φορές είναι ένα κρεβάτι.

Είναι παρήγορο να βλέπεις στο μαγαζί
αντικείμενα που έχεις αγοράσει από άλλα μαγαζιά
που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά.
Έτσι κάποιος επιβεβαιώνει:
το ισχυρό γενεαλογικό δέντρο και την καταγωγή φορτηγών και αεροπλάνων,
το πλησιέστερο που θα φτάσουμε ποτέ στο πεπρωμένο
είναι η καταναλωτική έρευνα.

Δεν υπάρχει μοναξιά˙ η ειρήνη είναι ριψοκίνδυνη: συνοδεύομαι πάντα από αυτή τη λάμπα
που μου απαγορεύεται ρητά να κρίνω.

Όταν παρακολουθείς τον Μπάρνι, και περιμένει να μιλήσει
το πρόσωπό του είναι πάντα τέλειο γι’ αυτό που θέλει να πει,
και για ν’ ακούσει.
Μια τέτοια ζωή! Ευλογία.

Περισσότερα ποιήματα του Max Ritvo μπορείτε να διαβάσετε στο δωδέκατο τεύχος του Τεφλόν.

(more…)

10/11/2014

John Hall, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 11:25 πμ

ΑΥΤΟΙ

Μπορούν να στείλουν έναν άνθρωπο στο φεγγάρι
Μπορούν να φτιάξουν σαπούνι από ανθρώπους και φαγητό από ξύλο
Μπορούν να κατασκευάσουν μηχανές που κάνουν τη δουλειά εκατομμυρίων ανθρώπινων όντων
Μπορούν να ταΐσουν τον κόσμο όλο
Μπορούν να πάνε απ’ το μηδέν στο πενήντα σε 3,9 δεύτερα
Μπορούν να καλλιεργήσουν πορτοκάλια στην έρημο και ντομάτες υποβρυχίως
Μπορούν να προβλέψουν ή να επηρεάσουν τον καιρό ενίοτε
Μπορούν να δημιουργήσουν μια νόσο και μετά να ισχυριστούν πως είναι η θεραπεία
Μπορούν να κατασκευάσουν υπεραγωγούς που θα αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους μια για πάντα
Μπορούν να φτιάξουν καφέ που να μου αρέσει χωρίς καφεΐνη
Μπορούν να αυτοανατιναχτούν ή να περιμένουν ο ήλιος να εκραγεί

(more…)

01/11/2014

Pat Parker, Πού θα είσαι;

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 5:25 μμ

 

[…]

Θα έρθουν με τήβεννους
να σωφρονίσουν
και με λευκές ρόμπες
να υποτάξουν
κι εσύ πού θα είσαι
όταν έρθουν;

Πού θα είμαστε όλοι εμείς
όταν έρθουν;

[…]

 

 

28/10/2014

Cheryl Clarke, Ελεύθερη σάρκα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 8:05 μμ

Assata


εάν δεν είχες επιλέξει την επικίνδυνη ενασχόληση με την
ελευθερία ίσως περπατούσες ξυπόλυτη στους
κόκκινους λόφους της Βόρειας Καρολίνας χέρι χέρι με
την Κακούγια* αντί να αλλάζεις μεταμφιέσεις και ταυτότητες
διασχίζοντας τους σταθμούς του μετρό κατασκηνώνοντας σε
ιερά εδάφη ιθαγενών.
Ίσως να ήσουν αυστηρή δασκάλα
πτυχιούχος
ακτιβίστρια
αντί για οδηγός σκλάβων προς την ελευθερία**
εικόνα σε ταχυδρομείο
ή σε προχειροσχεδιασμένες αφίσες που λανσάρουν
ελευθερία.

ίσως είχες συνεχίσει να μαθαίνεις μόνη
κιθάρα
να γράφεις πολιτικά ποιήματα
ή να ’χες γίνει ρήτορας
αντί για πρώην πολιτική κρατούμενη
παράδοξο ειρωνείας φαινόμενο
σάρκα ελευθερίας.

~

* Kakuya Shakur: Κόρη της μαύρης ακτιβίστριας και μέλους των Μαύρων Πανθήρων Assata Shakur (1947- ), στην οποία απευθύνεται το ποίημα. Τη δεκαετία του ’70 η Assata Shakur κατηγορήθηκε για σειρά εγκλημάτων λόγω της πολιτικής της δράσης, κυνηγήθηκε ανηλεώς από το αμερικανικό κράτος και φυλακίστηκε. Το 1979 απέδρασε και το 1984 βρήκε πολιτικό άσυλο στην Κούβα. Το 2013 έγινε η πρώτη γυναίκα που βρέθηκε στην κορυφή της λίστας καταζητούμενων τρομοκρατών του FBI.
** Αναφορά στους ανθρώπους που βοηθούσαν σκλάβους να δραπετεύσουν οδηγώντας τους στις βόρειες πολιτείες ή στον Καναδά μέσω διαφόρων μυστικών περασμάτων (underground railroad).

(more…)

21/10/2014

Johannes Jansen, Μικρή λόχμη [απόσπασμα]

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 7:53 μμ

 

Μερικές φορές πηγαίνω στο καπηλειό που συχνάζει ο πατέρας μου, αλλά δεν μιλάω σε κανέναν. Δεν μου είναι καθόλου δύσκολο, γιατί απλά κάθομαι και ακούω. Ο πατέρας μου είναι διοικητικός υπάλληλος της εκκλησίας, της καθολικής. Παλιά ήταν ναυτικός. Μην σφάζετε την αγελάδα όταν χρειάζεστε το γάλα της.

***

Μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, έμοιαζε όμως σαν να ήταν ενενήντα ή νεκρή. Σχεδόν κάθε βράδυ ο πορφυρός ήλιος έδυε στο Κάπρι, και ένα βράδυ με προσκάλεσε μέσα. Καθόμουν για πολύ ώρα στο κλιμακοστάσιο. Ήμουν στη μέση της εφηβείας. Η μοναξιά έμοιαζε ακατανίκητη και το διαμέρισμά της ήταν φθαρμένο με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να πάρω στα σοβαρά τη φθορά του. (more…)

16/10/2014

Johannes Jansen, Μισοκοιμισμένος [απόσπασμα]

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 9:44 πμ

Ina2

Προχωρώ κατά μήκος του δρόμου σαν να πήγαινα κατά μήκος ενός δρόμου χωρίς τίποτα στο μυαλό, εκτός απ’ το να σκέφτομαι τον εαυτό μου σ’ αυτόν τον δρόμο. Κι όμως υπάρχει ένα σταυροδρόμι που με απασχολεί. Αυτό το συναίσθημα της ίδιας μου της γύμνιας απέναντι σε όλους και πάνω απ’ όλα απέναντι στην ίδια μου την άβυσσο, μέχρι που μια δίνη καταπίνει την αναζήτησή μου για σχήματα. Ούτε βρίσκω ούτε ορίζω εγώ το σχήμα. Γεννιέται από τη φθορά της ύπαρξής μου. Ό,τι με συναντά είναι ικανό να με βυθίσει. Έτσι βρίσκομαι σε ανοιχτό πέλαγος. Το μόνο που με κρατάει είναι η ανάμνηση της πορείας που ακολούθησα ως εδώ: Το παιδί που χαίρεται για θλιβερές ιστορίες. Από τότε στέκομαι εγκλωβισμένος σ’ αυτό το παιχνίδι, σ’ αυτό το θλιβερό τσίρκο. Όταν δεν μένουν και πολλά να περιμένεις και ήταν σκληρό, με άλλα λόγια, όταν έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη, τότε είναι καλό. Δεν μεγαλώνετε μαζί, θα μπορούσε κάποιος να πει.

***

Όταν κάποιος σταματάει να τρέχει στον αγώνα δρόμου και δεν έχει πια κανέναν αντίπαλο, γιατί δεν πιστεύει πλέον στις τρέχουσες αξίες, πλην του καχύποπτα εντελή χρόνου… Ύστερα ο ατελής χρόνος. Ουσιαστικός χρόνος, όταν το περιεχόμενο ανεβαίνει στο κεφάλι σαν καπνός. Από απόσταση μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τις συνεχείς εναλλαγές της μιμητικής. Πρόκειται για κωμωδία ή τραγωδία; Η οπτική ανάλογα με την ψυχική κατάσταση, που αλλάζει τη διάθεση, παρόλο που πρόκειται για το ίδιο και το αυτό. Η ευκαιρία μιας βιογραφίας… (more…)

13/10/2014

Johannes Jansen, Πορτρέτο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 9:13 πμ
 
Ina4
…αυτός ο εν δυνάμει αυτόχειρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς στις πράξεις του. οριστικά έτοιμος να πεθάνει ρίχνει το μαγεμένο σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. όμως το σχοινί προσπερνά από μόνο του (όμοια μ’ ένα ιπτάμενο αντικείμενο) το κλαδί για να σταματήσει τελικά στον ουρανό λες και είναι γαντζωμένο σ’ ένα σύννεφο. ο αυτόχειρας συγκλονισμένος από τη βούληση του σχοινιού προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω καταβάλλοντας όλες του τις δυνάμεις και μ’ όλη αυτή την κούραση ξεχνάει την ψύχωσή του με τον θάνατο. όταν όμως αυτό βρεθεί και πάλι στα πόδια του σε όλο το μήκος του τον κυριεύει εκ νέου η παλιά γνώριμη απόγνωση και πρόθυμος να πεθάνει δοκιμάζει για ακόμα μια φορά να πετάξει το σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. αυτός ο εν δυνάμει αυτόχειρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς στις πράξεις του. οριστικά έτοιμος να πεθάνει ρίχνει το μαγεμένο σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. όμως το σχοινί προσπερνά από μόνο του (όμοια μ’ ένα ιπτάμενο αντικείμενο) το κλαδί για να σταματήσει τελικά στον ουρανό λες και είναι γαντζωμένο σ’ ένα σύννεφο. ο αυτόχειρας συγκλονισμένος από τη βούληση του σχοινιού προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω καταβάλλοντας όλες του τις δυνάμεις και μ’ όλη αυτή την κούραση ξεχνάει την ψύχωσή του με τον θάνατο. όταν όμως αυτό βρεθεί και πάλι στα πόδια του σε όλο το μήκος του τον κυριεύει εκ νέου η παλιά γνώριμη απόγνωση και πρόθυμος να πεθάνει δοκιμάζει για ακόμα μια φορά να πετάξει το σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. αυτός ο εν δυνάμει αυτόχειρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς στις πράξεις του. οριστικά έτοιμος να πεθάνει ρίχνει το μαγεμένο σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. όμως το σχοινί προσπερνά από μόνο του (όμοια μ’ ένα ιπτάμενο αντικείμενο) το κλαδί για να σταματήσει τελικά στον ουρανό λες και είναι γαντζωμένο σ’ ένα σύννεφο. ο αυτόχειρας συγκλονισμένος από τη βούληση του σχοινιού προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω καταβάλλοντας όλες του τις δυνάμεις και μ’ όλη αυτή την κούραση ξεχνάει την ψύχωσή του με τον θάνατο. όταν όμως αυτό βρεθεί και πάλι στα πόδια του σε όλο το μήκος του τον κυριεύει εκ νέου η παλιά γνώριμη απόγνωση και πρόθυμος να πεθάνει δοκιμάζει για ακόμα μια φορά να πετάξει το σχοινί πάνω απ’ το κλαδί…

(more…)

05/10/2014

Johannes Jansen, Στα μάτια της κυρίας

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 4:55 μμ
Ina5

ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΒΛΕΠΩ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΗ

ας μην πούμε τίποτα συγκεκριμένο για τη σύλληψη μαριάννε σιωπή στο πεζοδρόμιο με πιάσανε έναν κυνηγό καθ’ οδόν προς τα σένα μία απόδραση μακριά ένα εστιατόριο στον σιδηροδρομικό σταθμό στο χέρι μια μαύρη γερμανική μπύρα στα μάτια της κυρίας βρίσκεται η μορφή των αποστάσεων ο ρυθμός χελώνας των υπεραστικών τρένων

μπροστά μου εργάτες είχαν ξηλώσει τον δρόμο για να περάσουν τηλεφωνικές γραμμές

στον ήλιο του μεσημεριού ο δρόμος ήταν μια πλατιά λωρίδα χαρτί

ένα βήμα πριν απ’ την έξοδο μου έκοψαν τον δρόμο μαριάννε εσύ στέκεσαι στην αποβάθρα κοιτάς το ρολόι κοντοστέκεσαι και πηγαίνεις στο διαμέρισμά μου ν’ ανοίξεις το παράθυρο φοράς ένα μαύρο γάντι στο αριστερό το δεξί στην ποδιά σου κάτω απ’ το χορτάρι χαιρετούν τα παιδιά μαριάννε ο αρουραίος είμαι εγώ στη σκιά ενός σπιτιού από χάρτες κοντά στο νερό χτισμένο από μπετόν και κάν’ το με το μυαλό σου στην κυρία που ξέρει για σένα που σε αγαπά και ο ξηλωμένος δρόμος από χαρτί μπροστά απ’ το ανοιχτό παράθυρο είναι μια εικόνα απ’ ό,τι βρίσκεται μεταξύ σας το άλλο κομμάτι του λάθους είμαι εγώ στα μάτια της κυρίας βλέπω ένα κομμάτι γη (more…)

15/05/2014

Ali Albazzaz, Χωρίς καιρό

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 12:07 μμ

6a01156fd16a08970c0133ed5144a6970b-800wi

Το σπίτι μου δεν είναι εκεί που μένω τώρα.
Είναι το μέρος που δεν είμαι.
Το σπίτι μου δεν έχει τοίχους,
παράθυρα ή οικόπεδο.
Το σπίτι μου είναι ακόμα στα παιδικά μου χρόνια,
είναι ένα παρελθόν
όπως κι εγώ.

Περισσότερα ποιήματα του Ali Albazzaz μπορείτε να διαβάσετε στο δέκατο τεύχος του Τεφλόν.

(more…)

17/04/2014

Chaalan Charif, Εκείνος που δεν είδε τίποτα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 8:59 πμ

Για τον Σαλέχ και την Ντίνεκε

Κατέβα
όλο και πιο βαθιά
μέχρι τα πόδια σου ν’ αγγίξουν τον πυθμένα
κι έλα μετά πίσω σε μας
Θα σ’ επιβραβεύσουμε με συγχώρεση
ή θα τιμωρήσουμε με συμπόνια
Μη μας πεις τι έχεις δει
Θα πούμε:
—-Κατέβηκε
—-όλο και πιο βαθιά
—-μέχρι που τα πόδια του άγγιξαν τον πυθμένα
—-Τότε επέστρεψε σε μας
—-…Τίποτε δεν έχει δει

Ήμουν στ’ αλήθεια γυμνός
ή έφταιγε τ’ αλκοόλ;
Κοίταξα σ’ έναν καθρέφτη
ή ήταν τα μάτια των ξένων;
(more…)

28/03/2014

Lisa Suhair Majaj, Τι γίνεται μετά;

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 3:58 μμ

tumblr_lifcb9H1351qd3smho1_400tumblr_lifc6bwyJi1qd3smho1_400

Τι γίνεται μετά; Μάθε πρώτος.
Στο έκτακτο δελτίο του CNN 

Μετά έχει έναν ασφόδελο, μια ανεμώνα,
παιδιά να μαζεύουν κλαδάκια
και γυρίνους. Μετά έχει ουρές χαρταετών
να περιπλανιούνται στον πλατύ ανοιξιάτικο
ουρανό. Μετά έχει φρέσκα αυγά
κότας και αμυγδαλιές να
ανθίζουν και μυρωδάτο χωριάτικο ψωμί
από θολωτούς πήλινους φούρνους
και γατάκια να νιαουρίζουν κι εποχές να ξεδιπλώνονται
σαν καινούργια φύλλα, τρυφερά και πράσινα,
και μετά έχει πόλεμο.

Περισσότερα ποιήματα της Lisa Suhair Majaj μπορείτε να διαβάσετε στο δέκατο τεύχος του Τεφλόν.

(more…)

10/01/2014

R.I.P. Amiri Baraka

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 4:59 μμ

ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΑ. ΟΠΩΣ ΤΩΡΑ

Βρίσκομαι μέσα σε κάποιον
που με μισεί. Κοιτάζω
μέσα από τα μάτια του. Μυρίζω
όσες βρωμερές μελωδίες εισέρχονται
στην αναπνοή του. Αγαπώ τις
αξιολύπητες γυναίκες του.

Σχισμές στο μέταλλο, για ήλιο. Εκεί που
τα μάτια μου στριφογυρίζουν, στην ψύχρα
η λάμψη του φωτός, ή η σκληρή σάρκα
που τρίβεται πάνω μου, μια γυναίκα, ένας άντρας,
χωρίς σκιά, ή φωνή, ή νόημα.

Αυτός είναι ο εγκλεισμός (η σάρκα,
όπου η αθωότητα είναι όπλο. Μια
αφαίρεση. Άγγιγμα. (Όχι δική μου.
Ή δική σου, αν είσαι η ψυχή που είχα
και εγκατέλειψα όταν ήμουν τυφλός και έβαζα
τους εχθρούς μου να με κουβαλήσουν σαν νεκρό
(αν είναι όμορφος, ή τον οικτίρουν.

Μπορεί να είναι πόνος. (Όπως τώρα, καθώς όλη του
η σάρκα με πληγώνει.) Μπορεί να είναι αυτό. Ή
πόνος. Όπως τότε που εκείνη έτρεξε μακριά μου μέσα
στο δάσος.
————-Ή πόνος, το μυαλό
ασημένια σπείρα εκτοξεύεται ενάντια στον
ήλιο, ψηλότερα ακόμα κι από εκεί που οι παλιοί πίστευαν
πως βρίσκεται ο Θεός. Ή πόνος. Και το άλλο. Το
ναι. (Μέσα στα βιβλία του, στα δάχτυλά του. Είναι
μαραμένα κίτρινα λουλούδια και ποτέ τους δεν ήταν
όμορφα.) Το ναι. Χαμένη μου ψυχή, θα πεις
«ομορφιά». Ομορφιά, εφαρμοσμένη, όπως το δέντρο. Το
αργό ποτάμι. Ένας λευκός ήλιος στις υγρές του προτάσεις.
Ή, οι ψυχροί άνθρωποι στην καταιγίδα. Έκσταση. Σάρκα
ή ψυχή. Το ναι. (Οι μανδύες τους κυματίζουν στον αέρα. Τα κύπελλά τους
άδεια. Τραγουδάνε πεσμένοι στα δικά μου πόδια, όχι στα δικά σου.) Σάρκα
ή ψυχή, εξίσου διεφθαρμένα. Όπου η απάντηση κινείται τόσο γρήγορα.
Όπου και ο Θεός είναι μια ύπαρξη, τελικά.)

Κρύος άνεμος φυσάει μέσα από σχιστά τυφλά μάτια. Σάρκα,
λευκό πυρωμένο σίδερο. Λάμπει σαν τη μέρα με τον ήλιο της.
Ανθρώπινη αγάπη είναι, μέσα της κατοικώ. Σ’ έναν κοκκαλιάρη σκελετό
που αναγνωρίζεις σαν λέξεις ή απλό συναίσθημα.

Αλλά δεν αισθάνεται τίποτα. Σαν το μέταλλο, είναι καυτός, δεν είναι,
δοσμένος στην αγάπη.

Καίει αυτό που
είναι μέσα του.

 

(more…)

04/12/2013

Dario Muci, Πέντε μεταφρασμένα τραγούδια / μέρος α’

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 11:32 μμ
Το τραγούδι της φυλακής
Ποιος λέει πως η φυλακή είναι βάσανο,
εμένα μου μοιάζει διακοπές,
ποιος λέει πως οι χειροπέδες είναι αλυσίδες,
εμένα μου μοιάζουνε χρυσά βραχιόλια.
Από το Λέτσε με πήγαν στο Φοσομπρόνε
και αποκλεισμένος είμαι σαν σκυλί,
η σούπα δεν μου κάνει, ούτε το ψωμί,
η μοίρα θα ορίσει την τύχη μου.
Εσύ, Δικαστή, που κρατάς την ποινή μου στα χέρια σου,
μη τήνε κάνεις πολύ μακριά την καταδίκη μου,
μη τήνε κάνεις πολύ μακριά την καταδίκη μου
αλλιώς θα πεθάνει η μανούλα μου.
Η μάνα του γιου του παρανόμου,
πάντα αθώο τόνε βλέπει
και δε πιστεύει πως είναι αλήθεια,
μήτε όταν τον πάνε στην φυλακή.

Η μάνα για τον γιο της δε συχάζει,
τη νύχτα πίσω από την πόρτα καρτεράει,
καρτεράει με την καρδιά της να χτυπάει,
η καρδιά της μάνας δε σε ξεγελάει.
Πόσο αληθινή κι όμορφη είναι η αδερφοσύνη
που σου χαρίζουν όταν γυρνάς στο σπίτι,
είσαι σύντροφος για μια ζωή,
αυτός είναι ο κώδικας του περιθωρίου.
Φίλοι που στο Λέτσε πάτε,
χαιρετίστε μου γονείς και φίλους,
χαιρετίστε μου γονείς και φίλους
κι ακόμα μερικούς απ’ τους εχθρούς.
Τις φυλακές του Λέτσε δεν ήξερα,
τις έμαθα απ’ την ανάποδη,
Οι φυλακές του Λέτσε είναι μαρτύριο,
από μακριά περνούν οι φίλοι.
.
Παραδοσιακό του Σαλέντο

(more…)

04/09/2013

Urs Böke, Προχωρημένα μαθηματικά

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 9:52 πμ

Η λογική των ελίτ
είναι ένας απλός υπολογισμός:

Όποιος παίρνει επίδομα ανεργίας
χρειάζεται κάθε μέρα
για τροφή
4 ευρώ συν μερικά σεντς

Ένας σκύλος της γερμανικής αστυνομίας
χρειάζεται κάθε μέρα
για τροφή
6 ευρώ συν μερικά σεντς

Αλλά όμως
αυτός εργάζεται.

(more…)

18/07/2013

Accidents Polipoètics, Μας την έχουν στημένη

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 1:56 μμ

Βούρτσισε τα δόντια σου, πλύνε τα πόδια σου, ράψε το πουλόβερ, βάψε τα νύχια, άλλαξε τις μπαταρίες, φάε τις μύξες, πιες τον αφρό, παντρέψου την, παντρέψου την, παντρέψου την, πάρε προφυλάξεις, σκέψου το μέλλον σου.

Μας την έχουν στημένη.

Οι διεθνείς ορδές από μανάδες και αντιπροσώπους και δημόσιους υπαλλήλους και τσιντσιλά και ηθικολόγους νυφίτσες που επιθυμούν να σε πάνε απ’ το χεράκι στη σύνταξη.

Πιες το σιρόπι, αγόρασε ένα καλό αυτοκίνητο, κόψε το κάπνισμα, μην το παίζεις αυτό, άλλαξε δουλειά, βελτίωσε την εικόνα σου, πήγαινε ν’ αγοράσεις γαρίδες, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, προσευχήσου στην εικόνα.

Μας την έχουν στημένη.

Με τα βασιλικά τους πόδια και τ’ αποσπάσματά τους και τους κανόνες τους και τις πυξίδες τους και τους γνώμωνές τους και τα κυριακάτικα κοστούμια τους.

Χτενίσου, καθάρισε τα παπούτσια σου, μύρισε τη βενζίνη, πες ναι στο αφεντικό σου, δες τις ειδήσεις, μην κοιμάσαι για μεσημέρι, άσε αυτό το χαμόγελο, νιώσε ένοχος, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, γίνε υπεύθυνος.

Μας την έχουν στημένη.

Μας τέλειωσε η νιότη. Φτάνει πια με την τεμπελιά. Πρέπει ν’ αποκτήσουμε συναίσθηση. Ζήτω το οιδιπόδειο σύμπλεγμα.

Ζήτω!

Δικό μου το λάθος.

Πλήρωσε τους λογαριασμούς, κοστούμι με γιλέκο, κοιμήσου με πιτζάμες, κάνε τη Δευτέρα αργία, κάνε οικογένεια, γιατί δεν αδυνατίζεις, τι μούτρα είναι αυτά, πλύνε τα χέρια, βάψε τα χείλια, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, όλα έχουν ήδη γραφτεί.

Μας την έχουν στημένη.

Ο Έντισον και ο Ουάσιγκτον και ο Αϊνστάιν και ο Φρόιντ και ο Χίτλερ και ο Κοπέρνικος και οι Σέρχιο και Εστίμπαλιθ1 και ο Φον Μπράουν2 και ο δον Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ3.

Μας την έχουν στημένη.

Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας.

Μας την έχουν στημένη.

Κάθε χρόνο πιο κοντά.

Κάθε μέρα πιο φανερά.

Κάθε ρουφηξιά πιο γλυκιά.

Κάθε ανάμνηση πιο μακριά.

Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη.

Σε όλους εμάς.

1. Δημοφιλές μουσικό ντουέτο που εκπροσώπησε την Ισπανία στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον το 1975.
2. Γερμανο-αμερικανός μηχανικός. Θεωρείται ένας από τους πατέρες της διαστημικής.
3. Ισπανός νομπελίστας γιατρός, πατέρας των σύγχρονων νευροεπιστημών.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

17/07/2013

Accidents Polipoètics, Όλοι έχουμε δίκιο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:51 μμ

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι ιερό.
Γιατί το δίκιο είναι καλό.
Γιατί το δίκιο είναι καθοριστικό.

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το αγοράζουμε.
Ή γιατί το έχουμε.
Ή γιατί το πιστεύουμε.
Ή γιατί κανείς δεν μας αμφισβητεί.
Ή γιατί δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Ψηλοί ή κοντοί.
Άσχημοι ή χοντροί.
Όμορφοι ή αστυνομικοί.
Θεοί ή ταξιτζήδες.

Ο σκύλος έχει δίκιο όταν καταβρέχει τις γωνίες.
Η μαμά έχει δίκιο γιατί δεν έχεις δουλειά.
Αυτή δεν έχει δίκιο γιατί δεν έχεις λεφτά.

Το να έχεις δίκιο είναι εύκολο.

Αρκεί να έχεις παιδιά
Υπαλλήλους
Σύζυγο
Σερβιτόρους
Μαθητές
Στρατιώτες
Άσχημους θείους
Καστανάδες
Ντροπαλούς φίλους
Κατοικίδια ζώα
Πολύχρωμα ψάρια.

Τι ικανοποίηση να γνωρίζεις πως οι μπακαλιάροι ποτέ δεν θα σου αντιμιλήσουν!

Γιατί;

Γιατί έχεις δίκιο.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι καλό, είναι άγιο.

Είναι η καλύτερη εφεύρεση μετά το ανθρακούχο νερό.

Και στην τελική, πάντα μπορείς να φας τον μπακαλιάρο.

Αν αυτός τολμήσει να φέρει αντίρρηση.

Γιατί όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι…

————————————————-Έχουμε δίκιο.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

Οι Accidents Polipoètics είναι το δίδυμο των ποιητών Rafael Metlikovez και Xavier Theros. Θεωρούνται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της καταλανικής προφορικής ποίησης. Παρουσιάζουν τα ποιήματά τους σε λογοτεχνικά φεστιβάλ και δημόσιες απαγγελίες. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν στις εκδόσεις Arrebato Libros τη συγκεντρωτική συλλογή Van a por nosotros.
(more…)

01/05/2013

محمود درويش (Μαχμούντ Νταρουίς), Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 12:25 πμ

Ταξίμι πάνω σε σούρα* της Ιερουσαλήμ

Σήμερα κρέμεται στο ξύλο…εκείνη που μας κρέμασε στο νόστο.
Σήμερα κλαίτε πάνω στην Ιερουσαλήμ.
Κι εκείνη δεν κλαίει πάνω σε κανέναν.

Κι όταν τα δάκρυα σμίξουν με του ρολογιού τους δείκτες, θα γίνει χρόνος η Ιερουσαλήμ, τόπος θα γίνουνε τα μάτια. Έξω από μας, οι πόλεις, τα δάκρυα, το βράδυ που δεν έχει τελειωμό. Και μέσα μας, ριζωμένο ένα πολυβόλο, να στοχεύει τα αεροπλάνα και των προφητών το νόστο.
Όλα τα ονόματα που δώσαμε στην Ιερουσαλήμ, όλα αταίριαστα.
Κι αταίριαστα, όλα τα μέσα που διαλέξαμε να την τιμήσουμε:
Ο πίνακας, το ποίημα, το Συμβούλιο Ασφαλείας, η προδοσία και ο θανάτος.
Κι ούτε έναν Ιερεμία δεν βγάλαμε, να περπατήσει μες στους δρόμους μας και μες στα μάτια μας…να μας καταραστεί, να μας θρηνήσει.

Αν δεν μας πιάσει η κατάρα, δεν θα σωφρονιστούμε.
Κι αν στα αυτιά μας δεν φτάσει ο θρήνος, καμιά ομορφιά δεν θα γευτούμε.
Πάψε…πάψε τα δάκρυα του σήμερα, που μοιάζουν με τα δάκρυα του χθες.
Κι ας ψάξουμε άλλο χρώμα για τα δάκρυα του αύριο.
Γιατί για μας, η Ιερουσαλήμ δεν έχει τείχος. Είναι η πρωτεύουσα του αλλοτινού αντίσκηνου, των βασιλιάδων του χρήματος των αλλοτινών και των αλλοτινών μαρτύρων. Πάψε λοιπόν…πάψε τα δάκρυα του χθες, ώσπου να γίνει η Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του χρώματος του κόκκινου, που βάφτηκε από τα νερά του Ιορδάνη.

Μπήκα κρυμμένος θαρραλέα και φοβισμένος απ’ το θάρρος μου

Μία φορά συνέβη στη ζωή μου, να δω την ιστορία αρματωμένη μ’ όλα αυτά τα όπλα και τα κλαδιά των άγριων ελιόδεντρων. Μα δεν συνέβηκε ποτέ, να μεταμορφωθεί ο άνθρωπος σε βράχο, ούτε κι ο βράχος σε στρατιώτη.

Κι όμως, συνέβη στην Ιερουσαλήμ.
Κι ήμουν εγώ ο βράχος κι ο άνθρωπος και ο στρατιώτης.
Ήρθε η ώρα…κι από τούτη τη στιγμή, ο παράδεισος θα είναι πλέον πιο κοντά. Θα ανταλλάξω την Ιερουσαλήμ με τον παράδεισο. Γιατί δεν είναι σαν εκείνον όμορφη, δεν είναι σαν εκείνον ταπεινή.
Και γιατί εκεί, η υπόσχεση δεν γνωρίζει προδοσία.

Ποιος μου έμαθε ετούτη τη σιωπή;
Ποιος δίδαξε στην Ιερουσαλήμ αυτή την ομορφιά;
Ποιος μου έδωσε να πιω τις δονήσεις από τούτο τον σεισμού;
Ποιος δίδαξε στην Ιερουσαλήμ τη συντροφιά αυτής της νύχτας της ατέλειωτης;
Ποιος μου έμαθε όλο αυτό το θάρρος;
Ποιος έμαθε στην Ιερουσαλήμ όλη αυτή την ειρωνεία;
Όχι. Δεν είναι σκιά δέντρου η πατρίδα. Δεν είναι λεπίδα στου ξίφους το θηκάρι. Όχι. Δεν είναι οικογενειακός δεσμός, ούτε αίματος δεσμός δεν είναι. Δεν είναι θρησκεία η πατρίδα, ούτε και Θεός.
Είναι ετούτη η αποδημία…τούτη η αποδημία…τούτη η αποδημία που σε ρημάζει στην Ιερουσαλήμ.
Και από δω και πέρα, ο παράδεισος θα είναι πιο κοντά.

Δεν υπάρχει συνάντηση, ούτε κι αντίο.

Εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα στη συνάντηση και τον αποχαιρετισμό, ανάμεσα στη σάρκα και τα κόκαλα, τότε σε υποδέχεται η Ιερουσαλήμ.
Κι ορμάς πάνω στους εφημεριδοπώλες, στα ερείπια των μνημείων, στους πωλητές των φαλάφελ, των λαχανικών και των εισαγόμενων κονσερβών.
Πράγματι, έμαθαν μέσα σε μια νύχτα των εισβολέων τη γλώσσα.
Ορμάς επάνω τους, την ώρα που εκστασιασμένοι αυτοκτονούν. Παίρνεις τα πράγματά τους και φωνάζεις, φωνάζεις με δυνατή σιωπή:
«Ποιος θ’ αγοράσει την ιστορία μου, την παλιά και την καινούργια, και τις κηλιδωμένες της σελίδες, για μια μοναδική στιγμή θριάμβου;»
Μετά, χαμογελάς στους εισβολείς.

Σκύβεις κι η πλάτη σου, μοιάζει με τόξο αραβικό, απ’ τον καιρό που οι άραβες ήταν ιππότες, τότε που δεν γνωρίζανε το πετρέλαιο και το ραδιόφωνο. Και ετοιμάζεσαι για πράξεις σκοτεινές.
Εν αρχή η πράξη ή ο λόγος; Διστάζεις.

(more…)

19/11/2012

Nanni Balestrini, από το Σώματα σε κίνηση και σώματα σε ισορροπία

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 1:29 πμ

Ι

Θα μπορούσαμε να κάνουμε χωρίς,
τα δέντρα κάνουν πάρα πολύ θόρυβο,
μα τι κάθονται και κάνουν

τα άλογα, καθένας για λογαριασμό του
θα είχαμε καταλήξει να χαθούμε,
να επιστρέψουμε, να κάνουμε

όλα αυτά που θες, κάποιες
φορές τα δέντρα καταφέρνουν
να μεγαλώνουν προς τον ουρανό

φιλοδοξώντας την έκρηξη της αναπάντεχης
στιγμής, περιμένοντας να σταματήσει
να βρέχει, εμπνευσμένοι από το ένστικτο

τρέχοντας από τη μια ήπειρο στην άλλη,
δασύτριχοι, υποκινούμενοι από την υστερία
η καρδιά γεμάτη με κουμπιά

τα δάχτυλα βυθισμένα, κουλουριασμένα,
όμορφα όπως ήτανε από τη βάρκα,
ας φυσήξουμε πάνω, τέλος.

(more…)

18/11/2012

Nanni Balestrini, Κάπως έτσι

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 2:57 πμ

Αυτοί είναι οι κόμποι, αυτές οι ουλές,
τα ρούχα που φόρεσες, η απρόσμενη εποχή
στην άσφαλτο όπου θα ζούμε ακόμα, αυτό το σύννεφο
που μοιάζει πολύ με την τσαγιέρα που ήδη

κρύωσε, με το πρόσωπο ενός αρρώστου,
γαλάζιο όπως το εστιατόριο, η απόσταση,
αν και είναι εννιά η ώρα, οι προετοιμασίες
σχεδόν τελείωσαν, απεσταγμένες παπαρούνες,

πιστεύοντας στα μάτια μου, γέρνοντας από τη σκεπή
πάνω από τις κορυφές κλαδεμένων πεύκων, μα
εξαπατάς τον τίτλο, εγγύηση στους περαστικούς,
που σχεδόν όλοι έχουν φύγει, μαζεύουν

απαραίτητα και η βάρκα που ποτέ δεν
βρίσκεις, αλλά απαραίτητη επειδή διασχίζουμε
παρόλο που εμείς δεν κοιτάζουμε και όπου
δούμε μολονότι δεν υπάρχει γιατρειά και περνάνε

ακόμα αβέβαιοι οι τόποι όπου
σύνορα ευκρινώς σημαδεμένα μας αποκαλύπτονται…
Τότε ακόμη κι ο ουρανός θα πρέπει ν’ αλλάξει. Όπως θα μπορούσα
να αλλάξω ξαφνικά θέμα και λίγοι

να το προσέξουν, ο γδούπος που ψάχνει ακόμα
κουφός τις απογευματινές ώρες, και βαθύς
και οι πέτρες που έχεις κάτω από την πλάτη ή η διαφυγή
διαβρωτικών ουσιών από γκρεμισμένες κατασκευές ‒

παρόλ’ αυτά, τίποτα καινούριο, ελαφρόπετρα
στους αγκώνες, αν υπάρχει θέση για έναν μόνο από μας
και βγαίνοντας μόλις από το σπίτι συναντά τυχαία,
εσύ συναντάς, να ’ξερες μόνο πόσο καιρό σε περιμένω.


(more…)

17/11/2012

Nanni Balestrini, ΙΙΙ. Η δεσποινίδα Ριτσμόντ καταγράφει διαφορετικές θέσεις σχετικά με τη

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 3:11 πμ
Βέβαια είπε ότι επιτέλους
βέβαια είπε μα ναι
βέβαια είπε ότι μα επιτέλους
ναι βέβαια είπε ότι μα

επιτέλους βέβαια είπε ότι
μα επιτέλους ότι η
βέβαια είπε μα ότι η
ναι επιτέλους αλλά είπε

ότι η βία ναι αλλά ότι
είπε βέβαια επιτέλους είπε
ναι αλλά ότι η βία
η βέβαια αλλά ότι είπε

βέβαια η βία ω αλλά ότι
επιτέλους είπε μα ναι ότι
ω βέβαια ότι η επιτέλους
η βία ω μα ναι η ότι

ότι η βία ορίστε είπε
επιτέλους ω μα ω μα η
βία ορίστε επιτέλους μα
ότι η μα ότι η βία

να είπε σήμερα μα ότι
η ορίστε ότι η βία
σήμερα επιτέλους βέβαια είπε
σήμερα μα ότι η βία

μα ότι βία απάντησε η
σήμερα επιτέλους βέβαια ότι
απάντησε ναι ορίστε σήμερα
επιτέλους μα απάντησε ω

ορίστε όπως και να ᾽χει ότι επιτέλους
η βία βέβαια μα ναι
ότι όπως και να ᾽χει σήμερα απάντησε
όπως και να ᾽χει είπε ότι ω η

λοιπόν είπε ότι σήμερα ότι
η βία μα λοιπόν ναι
απάντησε να όπως και να χει ότι
λοιπόν σήμερα ότι η μα ναι

τώρα η βία λοιπόν
μα όπως και να ᾽χει ορίστε ότι η
βέβαια απάντησε βέβαια τώρα
η βία τώρα σήμερα η

όπως και να ᾽χει λοιπόν διότι
διότι ναι επιτέλους ορίστε που
η βία διότι είπε
απάντησε βέβαια τώρα ω

διότι άρα η βία
ορίστε ω είπε άρα ότι
η βία ορίστε απάντησε
άρα ορίστε επιτέλους ναι

και μα εν τέλει τώρα
σήμερα ορίστε εν τέλει μα
όπως και να χει η βία βέβαια
εν τέλει διότι απάντησε

ότι η βία οποτεδήποτε
η ότι ναι ω μα οποτεδήποτε
να διότι επιτέλους
οποτεδήποτε είπε σήμερα που

ναι μα πάντα ότι απάντησε
πάντα η βία εν τέλει
μα άρα εν τέλει ορίστε
πάντα ότι σήμερα λοιπόν

διότι η βία είπε ο
ο η ορίστε άρα σήμερα
τώρα λοιπόν ο οποτεδήποτε
ο επιτέλους απάντησε όπως και να ᾽χει

ορίστε υπάρχει βέβαια είπε άρα
πάντα ότι εν τέλει τώρα
υπάρχει η βία λοιπόν ο
οποτεδήποτε υπάρχει διότι μα

σήμερα δεν υπάρχει ω εν τέλει
όχι ο ότι μα επιτέλους μα
άρα όχι όπως και να ᾽χει τώρα
η βία δεν ναι μα η

βέβαια όπου λοιπόν πάντα
ότι είπε όπου η βία
οποτεδήποτε υπάρχει ότι σήμερα
όπου επιτέλους απάντησε ο

λοιπόν διότι η ζήτησε
είπε επιτέλους απάντησε
ω μα ορίστε ζήτησε την
εν τέλει τώρα υπάρχει η ζήτησε

(more…)

26/10/2012

Nanni Balestrini, Ηλέκτρα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 1:00 πμ

Χορικό πρώτο

εδώ μιλάει η Ηλέκτρα
σάρκα και αίμα κυματιστά
Ηλέκτρα οι φωνές της
που βάφουν κόκκινη
οι κυματιστές φωνές της
τη θάλασσα και γράφουν
σάρκα και αίμα που βάφουν
την ιστορία χτυπάνε
κόκκινη τη θάλασσα
καρδιά στομάχι εγκέφαλο
και γράφουν την ιστορία
η αποπλάνηση γλυκά
χτυπάνε καρδιά στομάχι
αγνοώντας όποιον ζει
εγκέφαλο η αποπλάνηση
σ’ ένα παράξενο παρόν
γλυκά αγνοώντας
χωρίς να κάνει προφανώς
το ποιος ζει σε ένα παράξενο
πολλές ερωτήσεις ακόμα και αν μετά
παρόν χωρίς να κάνει
η σχέση του με τη ζωή
προφανώς πολλές ερωτήσεις
φαίνεται ιδιαίτερη συνεχής
ακόμα και αν μετά η σχέση του
αλλά όχι οριστική ένας τρόπος
με τη ζωή φαίνεται ιδιαίτερη
ίσως ακραίο να συζεί
συνεχής αλλά όχι οριστική
με την ευθραυστότητά της και αυτή τη διαταραγμένη
ένας τρόπος ίσως ακραίος
ανησυχία που είναι η γοητεία της
να συζεί με την ευθραυστότητά της
είναι όλα αυτά τα πράγματα μαζί
με αυτή τη διαταραγμένη ανησυχία
σε τόσα άλλα είναι μια όμορφη
που είναι η γοητεία της είναι όλα αυτά τα πράγματα
συναισθηματική παρτίδα
μαζί με τόσα άλλα
φτιαγμένη από μικρά και βαθιά
είναι μία όμορφη συναισθηματική
ολισθήματα του συναισθήματος
παρτίδα φτιαγμένη από μικρά
που τα κορμιά τα κάνει να χορεύουν
και βαθιά ολισθήματα
τα γεμίζει νευρικά
του συναισθήματος που τα κορμιά
τικ τρυφερότητα
τα κάνει να χορεύουν τα γεμίζει
που τα κορμιά ανακαλύπτει
νευρικά τικ
από τι είναι φτιαγμένα που δεν γνωρίζουν
τρυφερότητα που τα κορμιά
πως να μη χάσουν την επιθυμία (more…)

25/10/2012

Nanni Balestrini, De Cultu Virginis

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 11:58 μμ

Προτού στρωθείς στον περίβολο της εκκλησίας ισορροπείς με ανοιγμένα φτερά
σε καθρέφτες μουσκεμένου φωτός, από ένα πράσινο πόδι σπασμένους·
στο Μπαρ της Δυσαρέσκειας πλήγωσε θανάσιμα έναν άγνωστο,
νομίζοντας πως προσπαθούσε να την αποπλανήσει.

Άλλα παραδείγματα: πύργοι στο πηγάδι του Σαν Τζιμινιάνο, το αγκίστρι
στο ψάρι, το κόκκινο στο στόμα. Γι’ αυτό, αν ο δύτης του Καρτέσιου
(ξαναζούμε το απότομο προσγείωμα που μας άφησε το Σάββατο όλους
χαμένους στις σκιές μας

με το ένα πόδι στο γύψο, η πένα που λέκιασε στον αέρα το σακάκι)
έσκισε τη μεμβράνη στο τελικό παιχνίδι ‒στο Παλάτι της Λογικής
κυλάει ξανά, μόνο όταν άρπαξε το μοναδικό σώο μπαστούνι
ξανακέρδισα την εξωμοσία στον δούκα

της Σέσσα. Συχνά προσευχόμαστε να μας δώσει ο Θεός ένα χέρι
(ένας κύλινδρος από περιτύλιγμα μπισκότων, βάζεις φωτιά στην κορυφή,
πρόσεχε! η στάχτη ανεβαίνει, σχεδόν μέχρι την οροφή!)
και τα παιδιά μαθαίνουν πως

να ανθίζουν ακίνητα τις μέρες που δεν δέχονται δώρα,
να μην ποδοπατούν τα λουλούδια, να ξεκολλούν φτερά από κίτρινες πεταλούδες
ή να εμπιστεύονται τους ανθρώπους που κρύβουν πολλά κλειδιά στις τσέπες
και γίνονται πηγές. Ένα λευκό

πουλί κάθε τόσο σκίζει μεγάλους χαρταετούς κάτω απ’ τον ήλιο. ΘΕΩΡΗΜΑ:
Άραγε θα ήταν δυστυχής ο Πετράρχης αν δεν είχε καφέ;

(more…)

27/03/2012

Ali Cobby Eckermann, Little bit long time: η στρογγυλή φωνή μιας αβορίγινης ποιήτριας

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 4:46 μμ
Το Βουνό
Χείλη σπάνε
ματώνοντας,

το βουνό στεγνώνει
στη γλώσσα μου.

Χέρια ροζιάζουν
αδέξια,

το βουνό ανατέλλει
στα δάχτυλά μου.

Στέκω να το δω
και περιμένω.

Έρχεται ένα πουλί.
Δεν ρωτώ τίποτα

γυρίζω και γραπώνω
τη θέα.

Μαύρο


 Για τη Μαμά Audrey, μια πραγματική ακτιβίστρια

1
Ο πατέρας μου είναι ένας μονόκερως
Το μυθικό τέρας
Που κρύβεται πίσω από σύννεφα
Φλυαρίας.

Η μητέρα μου αρπάζει κουρτίνες
Τις κομματιάζει με αγωνία
Τις πλέκει κορδέλες
Σε μια άδεια εκκλησία.

Η γιαγιά μου ανοίγει παράθυρα
Υφαίνει τραγούδια
Και τρυφερά λέει
Μύθους αληθινούς.

2
Ο πατέρας μου νομίζει ότι δεν είμαι δική του

Η μητέρα μου νομίζει ότι με ξέρει

Η γιαγιά μου νομίζει ότι είμαι η καρδιά της

Αλλά εγώ δεν είμαι τίποτα από αυτά

Είμαι λευκή
Είμαι γκρίζα
Είμαι μαύρη.

(more…)

18/03/2012

Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος γ’

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 7:35 μμ

χαμαλοδουλειά

δεν ξέρω
πόσες ώρες
της ζωής μου
τις πέρασα
καθαρίζοντας αυτά που άφησαν
πίσω τους άλλοι.
όταν δεν έχεις
προσόντα
και χρειάζεσαι $$$
δουλεύεις είτε
σε φαστ φουντ
είτε γίνεσαι επιστάτης.
έχω καθαρίσει κτίρια
γραφείων, εστιατόρια,
αποθήκες, στάβλους,
μπακάλικα,
εργαστήρια
και επισκεπτήρια φυλακών.
οι φίλοι μου πάντα
μου φαίνονταν ότι είχαν δουλειές
πιο υποφερτές
κατά κάποιον τρόπο·
δούλευαν σε δισκοπωλεία
ή σε μαγαζιά με μεταχειρισμένα σινιέ ρούχα ή οι
γονείς τους είχαν
επιχειρήσεις και
δούλευαν γι αυτούς.
εγώ πάντα κατέληγα
επιστάτης.
στην φυλακή
ποτέ δεν χρησιμοποιείται
αυτός ο όρος· αντί γι αυτό
είσαι porter.
χωρίς να είμαι σίγουρος γιατί·
εγώ νόμιζα ότι porter
είναι αυτός που βοηθάει τους επιβάτες
στα τρένα
ή κάτι τέτοιο.
σε όλη τη διάρκεια της εφηβείας
και της δεύτερης και τρίτης δεκαετίας της ζωής μου
μέχρι τη στιγμή που με συνέλαβαν
δούλευα σε άσημες σκατοδουλειές με χαμηλή αμοιβή
και μηδέν κύρος·
ομολογουμένως,
το σφουγγάρισμα αποχωρητηρίων δεν είναι
σέξι εργασία.
έμοιαζε πως οποτεδήποτε
έβρισκα καλοπληρωμένη δουλειά
απολυόμουν σε λίγους μήνες.
ποτέ δεν απολύθηκα
από δουλειά
που πληρωνόταν με τον κατώτατο μισθό.
έπρεπε να παραιτούμαι από τέτοιες δουλειές, μόνο για να
αναγκαστώ να βρω άλλες, όμοιες
δουλειές μετά από μερικούς μήνες
πείνας
και ύπνου σε ξένους καναπέδες.
δεν ήταν και σπουδαία
ζωή
αλλά ήταν αυτό που
έκανα.

(more…)

15/03/2012

Roger McGough, Άλλα τέσσερα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — raniatef @ 2:48 μμ

Πίτα

εγώ ήθελα μια ζωή
εσύ ήθελες κάτι άλλο
δεν μπορούσαμε να ᾽χουμε την πίτα ολόκληρη
κι έτσι φάγαμε οέναςτονάλλο.

Πρώτη Μέρα στο Σχολείο

Χιλιαδεσμυριαδεσιλιάδες μίλια μακριά από το σπίτι
Περιμένω το κουδόυνι να χτυπήσει. (Να χτυπήσει πού;)
Γιατί όλα είναι τόσο μεγάλα, τ’ άλλα παιδιά;
Τόσο φασαριόζικα; Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι στο σπίτι
Να γεννηθήκαν πρέπει με στολή
Να ζήσαν όλη τη ζωή τους σε παιδικές χαρές
Να ξόδεψαν τα χρόνια τους εφευρίσκοντας παιχνίδια
Που δεν μ’ αφήνουν να παίξω. Παιχνίδια
Σκληρά, που σε καταπίνουν.

Και τα κάγκελα,
Παντού γύρω, κάγκελα.
Είναι για να κρατάνε μακριά τους λύκους και τα τέρατα;
Τα πράματα που σκοτώνουνε και τρώνε παιδιά;
Τα πράματα απ’ τα οποία δεν παίρνεις γλυκά;
Ίσως νάναι για να μας εμποδίζουνε να βγαίνουμε έξω.
Να το σκάμε από τα μασήματα. Μάσημα.
Πώς μοιάζει ένα μάσημα;
Ακούγεται σαν τσίχλα γλιστερό.
Τα φυλάνε μέσα στις αίθουσες δαδασκαλίας.
Αίθουσες γεμάτες δάδες και σκαλιά. Για φαντάσου.

Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ τ’ ονομά μου
Η μαμά είπε ότι θα ήταν χρήσιμο.
Όπως οι γαλότσες. Στις λακκούβες.
Γαλαζογαλότσες. Μακάρι νάταν εκείνη εδώ.
Νομίζω ότι τ’ όνομά μου είναι ραμμένο κάπου
Ίσως η δασκάλα μού το διαβάσει.
Δα-σκάλα. Αυτή που φτιάχνει τις σκάλες.

(more…)

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.