Τεφλόν #24, Miyó Vestrini

Ο ΠΟΝΟΣ

Δίπλωσα τα πουκάμισά του με προσοχή
κι άδειασα το συρτάρι του κομοδίνου.
Δεδομένου του μεγέθους της θλίψης μου,
διάβασα Μαργκερίτ Ντιράς,
εχθρική και γλυκερή Μαργκερίτ Ντιράς,
πλέκει ένα σάλι για την αγάπη της.
Την πέμπτη μέρα
άνοιξα τις κουρτίνες.
Φως έπεσε στο λεκιασμένο κάλυμμα του κρεβατιού,
το διαμέρισμα γεμάτο σκουπίδια,
η κάσα της πόρτας ξεφλουδισμένη.
Τόσος πόνος,
από τόση ασχήμια.
Κοίταξα άλλη μια φορά την ποντικομούρη του
και τα πέταξα όλα στον αγωγό σκουπιδιών της πολυκατοικίας.
Η γειτόνισσα,
θορυβημένη απ’ την ποσότητα των απορριμάτων,
με ρώτησε αν είμαι καλά.
Πονάω, της είπα.
Στο γραμματοκιβώτιο βρήκα ένα ανώνυμο σημείωμα:
«Όποια έχει μια αγάπη
να τη φροντίζει
να τη φροντίζει
και τα σιφώνια να μη βρωμίζει».

Μετάφραση από τα ισπανικά: Kyoko Kishida, Πούθλε

Σε έναν κόσμο γεμάτο «εφιαλτικές καταιγίδες και σκοτεινές πεδιάδες», η ποιήτρια από τη Βενεζουέλα μιλά –με κυνικότητα, σκωπτικότητα και αυτοσαρκασμό– για τη γυναικεία εμπειρία και τη μνήμη, για την πολιτική ήττα της γενιάς της και τον θάνατο που μπορεί να είναι απλός «σαν κούπα ζεστό γλυκάνισο» ή να «απαιτεί χρόνο κι υπομονή», για το «μυστήριο των ακαθόριστων ωρών» και τον «εξολοθρευτή άγγελο που χορεύει στο ταβάνι».

Dino Campana, Έξι πεζοποιήματα

Ο Ιταλός ποιητής Dino Campana έγραψε τα πεζοποιήματα που ακολουθούν σε έναν παροξυσμό δημιουργικότητας και τρέλας στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς διάνυε την τρίτη δεκαετία της ζωής του. Γεννημένος στη Φλωρεντία το 1885, ανήκε στην ίδια γενιά με τον Κωστή Παλαμά και τον Κώστα Βάρναλη. Ωστόσο, η πρωτοποριακή ποίησή του με τα απρόβλεπτα μοτίβα σκέψης και τους απροσδόκητους ρυθμούς της, σε μια εποχή όπου οι σύγχρονοί του έγραφαν αυστηρά έμμετρη και ομοιοκατάληκτη ποίηση, τον κατέστησαν έναν από τους πιο ευρηματικούς και σημαντικούς Ιταλούς ποιητές του 20ού αιώνα. Ο Campana πέρασε εκείνη τη δεκαετία της ζωής του ταξιδεύοντας, συχνά συλλαμβανόταν και νοσηλευόταν σε ψυχιατρικές κλινικές λόγω της ασταθούς συμπεριφοράς του. Αργότερα διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια. Δούλεψε ως σιδηρουργός, πορτιέρης σε κλαμπ στο Μπουένος Άιρες, εργάτης στους σιδηρόδρομους, ναύτης. Το 1918, σε ηλικία τριάντα τριών ετών, εγκλείστηκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Castelpulci της Φλωρεντίας όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1932.

***

Ο άνθρωπος που ήμουν πήρε ασυνείδητα τον δρόμο προς τον βάρβαρο πύργο, τον μυθικό φύλακα των εφηβικών μου ονείρων. Ανηφόρισε στη σιωπή των αρχαίων καλντεριμιών κατά μήκος των τειχών των εκκλησιών και των μοναστηριών: κανείς δεν άκουσε τα βήματά του. Μια μικρή έρημη πλατεία, στριμωγμένα χαμόσπιτα, σιωπηλά παράθυρα: στη μια πλευρά ο πύργος άξαφνα φωτίζεται από μια αστραπή, τεράστιος οκτακόρυφος κόκκινος ατάραχος ψυχρός. Ένα σιντριβάνι του 16ου αιώνα σώπαινε ξηρό, η λατινική επιγραφή ραγισμένη στη μέση. Ένας δρόμος πλακόστρωτος και έρημος έστριβε προς την πόλη.

Συνέχεια ανάγνωσης «Dino Campana, Έξι πεζοποιήματα»

Jake Syersak, Μια περίπου πληγή

pic by Saynt Molly

I

«σολασταλγία η [solastaljía]: νεολογισμός ο οποίος εκφράζει την ψυχική ή την υπαρξιακή δυσφορία που προκαλεί η περιβαλλοντική αλλαγή˙

είναι συχνά απότοκος της υπερθέρμανσης του πλανήτη ή μιας φυσικής καταστροφής.»

Τις περισσότερες ημέρες τριγυρίζω και σκέφτομαι ότι κρατώ αυτή τη λέξη, όχι τόσο σαν νερό όσο σαν τα σχεδιαγράμματα αυτής, σε τρεμάμενες χούφτες

στα χείλη ενός άντρα που πνίγεται.

Εδώ τόσο το μυαλό όσο κι η καρδιά γίνονται ποτπουρί.

Δεν έχω λύσεις. Τις περισσότερες ημέρες κάνω ό,τι κάνουν οι άλλοι: κάθομαι, πονώ & εκπλήσσομαι

με την κάθε συναισθηματική συντριβή που μας περικλείει:

τα αρώματα του τσαγιού μασάλα, ένα ανθοδοχείο γεμάτο ανθάκια γυψοφίλης, η μικρή προσποίηση των φτερών ενός αγγέλου πάνω από τους ώμους ενός μανιώδους καπνιστή.

Είναι ένα δώρο –να αναρωτιέσαι πόσο οπτική είναι η επιβίωση. Ή δεν είναι.

Συνέχεια ανάγνωσης «Jake Syersak, Μια περίπου πληγή»

Ισικάουα Τακουμπόκου, Χτίζοντας μια νέα μητρόπολη

Σύντομα θα ξεσπάσει παγκόσμιος πόλεμος. Τα θωρηκτά του αέρα θα συρρεύσουν στον ουρανό σαν φοίνικες, οι πόλεις από κάτω τους ερείπια. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί για πολύ καιρό. Και η μισή ανθρωπότητα δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά κόκαλα. Και μετά δυστυχία, μετά πού θα χτίσουμε τη νέα μας μητρόπολη; Στα ερείπια της ιστορίας; Στον νου ή στην αγάπη; Όχι, όχι. Στη γη. Ναι, στη γη. Στον αέρα, χωρίς κανόνες και συζυγικές δεσμεύσεις. Κάτω από έναν ατελείωτο γαλανό, γαλανό ουρανό.

13 Απριλίου 1909

Μετάφραση από τα ιαπωνικά: Peter Constantine
Διαβάστε περισσότερα για τον Ισικάουα Τακουμπόκου εδώ κι εδώ.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ισικάουα Τακουμπόκου, Χτίζοντας μια νέα μητρόπολη»

Τεφλόν #23, Σύγχρονη ρωσόφωνη ποίηση

ΝΤΑΡΙΑ ΣΕΡΕΝΚΟ
ΑΤΙΤΛΟ

η Σιβηρία καίγεται –και μέσα απ’ τη φωτιά βγαίνει
η οικογένειά μου: η μαμά έχει στα χέρια
έναν ακίνητο λαγό
κι ο μπαμπάς στον ώμο
μια αλεπού νεκρή

δεν είμαι εκεί, μες στον καπνό
δεν φαίνεται πόσοι πολλοί είμαστε, στεκόμαστε
στην πλατεία
–άκοπο δάσος–
στην πλατεία
άνθρωποι καρβουνιασμένοι
μας κυκλώνουν
δεν βλέπω πρόσωπα –όλα μαύρα

μας πλησιάζουν
σπάνε κλαδιά κι ο ήχος τούς τρομάζει
σαν να ήταν το τρίξιμο αυτό
απ’ τα ίδια τους τα κόκαλα
αλλά είμαστε εμείς
είμαι δέντρο και κόρη ταυτόχρονα

Συνέχεια ανάγνωσης «Τεφλόν #23, Σύγχρονη ρωσόφωνη ποίηση»