Τεφλόν #27, Σύγχρονη πορτογαλική ποίηση

ΦΥΣΙΚΗ ΒΙΑ
της Κορίνα Λοζοβάν

Μ’ εντυπωσιάζουν οι σαβάνες,
Η αγριότητα των θηρίων,
Ο ήχος των ερπετών όταν γλιστρούν,
Όπως τα χέρια σου όταν χαϊδεύουν τα πόδια μου.
Σχισμές,
Η ψυχή διατηρείται.
Αλλά η υπνηλία των χειμωνιάτικων ημερών σέρνεται
Και ο πόλεμος δεν τελειώνει –
Τα τανκς προχωρούν αργά, πυροβολώντας.
Μα τι χάρη τα τέρατα,
Αυτή η φυσική βία διαλυμένη στις φλέβες –
Το ημίφως μιας καθημερινής εξόντωσης,
Σαν τις ύαινες στην έρημο:
Σαρώνουν τα πάντα.

Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Ελένη Βλάχου

Διαβάστε το αφιέρωμα στη σύγχρονη πορτογαλική ποίηση στο 27ο τεύχος του Τεφλόν.

Grzegorz Kwiatkowski, «Λεοκάδια Βλάιστσακ»

όσο για κείνο το βιβλίο του Γιαν Γκρος
αυτό που μ’ ενοχλεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο
είναι ότι γράφει πως ξεριζώναμε μάτια
κόβαμε γλώσσες
παίζαμε μπάλα με κομμένα κεφάλια
υπό τους ήχους μιας ορχήστρας κλαρινέτων
σας διαβεβαιώνω ότι δεν ξέραμε τίποτα για κλαρινέτα στο Γιεντβάμπνε
είχαμε μια εθελοντική πυροσβεστική ομάδα αλλά χωρίς ορχήστρα

Μετάφραση από τα πολωνικά: Peter Constantine

Danielle Pieratti, Έξι ποιήματα

Επιπλέοντας κάτω απ’ τον πάγο στον ποταμό Χάντσον

Δεν είναι αυτό που θα περίμενες˙ αβαρής
γίνομαι όλο και πιο βαριά. Το κατάλαβα. Πρόσφατα.
Θα σου ’γνεφα εκείνη τη φορά,
όμως ήμουν απασχολημένη. Να, έπιασα ένα ψάρι.
Ένα είδος που ζει στα αβαθή, πολύ ελαφρύτερο απ’ ό,τι στη ζωή.
Όλες μας θα θέλαμε να κινούμαστε πιο αργά, της λέω.
Αγαπητή οποιαδήποτε: μη ζηλεύεις. Η χάρη μου είναι
φτιαχτή. Η ποιότητα του φωτός εξακολουθεί να με καλεί
να κοιμηθώ. Προσκολλιέμαι στην ασφάλεια του πάγου.
Ακόμα πιο κάτω: το αργοκίνητο λησμονημένο λιβάδι, ψάρι
με εγωκεντρικά μάτια. Οι καλαμιές είναι μαγευτικές, σπάθες
παλιωμένες. Λάμψη καμιά παρά στον αέρα. Καθόλου αέρας
μέχρι τώρα. Εσείς που φοβάστε την έκσταση, που ’χετε ελαφρύ το πνεύμα:
παραδεχτείτε ότι το σώμα δεν φτιάχτηκε για κάτι τέτοιο.

Κριτική

Στην ταινία το κορίτσι είναι πολύ μικρότερο από το αγόρι.
Είναι ο αντίχειράς του ή ένα κλιπάκι που τσακίζει και παίρνει μαζί του.
Είναι η γκρι γάτα που επιστρέφει πάντα από τον θάνατο λέγοντας
ξανά, ξανά. Η νύχτα συνεχίζει να καπνίζει. Ο πάγος μιλά μέσα απ’ τα καλώδια.
Είναι η δεύτερη πράξη του κλιβάνου και του αποκαμωμένου σκύλου.
Όλη μέρα περιφερόταν και σερνόταν στο χιόνι.
Ένα πόσουμ πέθανε στην αυλή˙ τα μάτια του πάγωσαν κοιτάζοντας αυτό εδώ το σπίτι.
Ποιες είναι οι γυναίκες που περπατούν στο κέντρο της πόλης και από πού αγοράζουν
τα καπέλα τους; Κι εκείνος λέει ότι την αγαπά. Ακούει άραγε.
Θα σηκώσει άραγε το κεφάλι του απ’ τα χέρια του έστω για μια στιγμή.

Συνέχεια ανάγνωσης «Danielle Pieratti, Έξι ποιήματα»

Τεφλόν #26, Amelia Rosselli

ο θεός που καίει οτιδήποτε μεταξύ ημιφορτηγού και ελέους, το
τεράστιο σαλάμι, το τεράστιο σύμπαν ω εσύ μοναδικέ με
το λεπτό σου σημείο που αλλάζω χρώμα μόνο
που σε σκέφτομαι αλλά ο άνδρας με τον παρδαλό πολύχρωμο πόνο
(ω πληθώρα του όλου!) με
παγιδεύει σε μια σχέση που γίνεται μεγάλη τόσο και δύσκολη ν’ αντέξω και
γεμάτη ενοχή, που καθυστερώ όλα τα συνήθη συνηθισμένα της
εφόσον οι συνηθισμένες μου αισθήσεις είδαν τόσα απ’ τον κόσμο απλωμένο
σαν αλεύρι άφθονο, ανάμεσα σε βουνά, παραλίες, δέντρα, βερικοκιές, κάθε είδους
σάλιο στα πόδια σου, κι εσύ που δεν καταλαβαίνεις τίποτα και δεν (και δεν
θα μπορούσες ποτέ) να συνδέσεις τα πολύχρωμα σκαμπανεβάσματα σε
ένα μόνο πήγαινε σε μία μόνο πληγή του θεού επειδή
εκείνος κρύβεται στις σκιές.

Μετάφραση από τα ιταλικά: Azzurro Adamo, Kyoko Kishida

Διαβάστε το αφιέρωμα στην Amelia Rosselli στο 26ο τεύχος του Τεφλόν.