Τώνια Τσαρούχα, Κόρη για πούλημα

Καμιά φορά τα πράγματα ξεφεύγουν απ’ τον έλεγχο.
Αστέρια καμικάζι πέφτουν απ’ τον ουρανό
Οι ευχές ξεχειλώνουν απ’ το πρώτο πλύσιμο.
Κάποιοι ισκιοπατιούνται στις ροδοδάφνες.
Οι ταξιανθίες του σολιδάγο επαναστατούν.
Στην αγορά υπάρχει έλλειψη σε βασικά αγαθά,
όπως λάμπες θυέλλης, μουσικά κουτιά
και αψέντι από βροχή φιλιών.

Μη με ρωτάς γιατί συμβαίνει αυτό
ή γιατί η γιαγιά έχει τόσο μεγάλο στόμα.
Μη με ρωτάς ποιος φταίει που εξαφανίστηκαν
τα λευκά κοράκια απ’ τα ποιήματα,
ή που υπάρχουν κόρες για πούλημα.
Όπως κάθε αυγό εμπεριέχει τον κοραλλένιο κρόκο του,
κάθε ερώτηση εμπεριέχει την απάντηση.

Sapph oh, Δύο ποιήματα

V95.2: Ατύχημα με άλλο ιδιωτικό αεροσκάφος, με σπασμένα φτερά και τραυματισμό ερωτευμένων

Έχω καιρό να ασχοληθώ με αυτό το πανανθρώπινο ατύχημα που ακούει στο όνομα έρωτας.
Σχεδόν δεν ξέρω πια να το ορίσω. Αμφιβάλλω αν ήξερα και ποτέ.
Βάζω λέξεις στη σειρά. Με φαντάζομαι διανοούμενο ένα απόγευμα στη Βαρκελώνη.
Ο έρωτας είναι άφυλος. Ή μάλλον υπέρφυλος. Και υπερφίαλος. Και ανυπόφορος.
Και άλλες τέτοιες δύσκολες λέξεις με Φ που δεν χρησιμοποιούμε συχνά,
και με κάνουν να μοιάζω πιο έξυπνο από ό,τι είμαι.
Όμως, δεν πιστεύω πως έχω άδικο (διπλές αρνήσεις κάνουν μόνο οι έξυπνες, σωστά;).

Μερικές φορές, φοβάμαι μη γίνω ποιητής και ξεχάσω.
Ξεχάσω πως η ζωή και ο έρωτας μοιάζουν περισσότερο με τις οδηγίες των φαρμάκων στο χαρτάκι παρά με το ξόρκι στον πάπυρο στο βάθος του συρταριού.
Φοβάμαι μην και ξεχάσω το εγχειρίδιο για ιπτάμενους ποιητές που είχα διαβάσει κάποτε.
Και τότε;
Θα είμαι ένα δυστύχημα μακριά από τους αλλοπρόσαλλους κωδικούς που έχω δει να γράφουν πάνω σε χαρτιά άνθρωποι με άσπρες ποδιές και πράσινα σύνολα.
Θα είμαι αποτυχημένος αεροπόρος. Θα είμαι περισπούδαστος ποιητής.
Θα έχω πάρει στον λαιμό μου ένα αεροσκάφος, δύο ποιητικές συλλογές και τρεις ανθρώπους.

Μερικές φορές, με φαντάζομαι πραγματογνώμονα στο δυστύχημα που προκάλεσα.
Φαντάζομαι τις έλικες σπασμένες, τα φτερά διαλυμένα και το πλήθος να παραληρεί.
Δυο, τρεις, είκοσι άνθρωποι νεκροί στο χώμα. Κάπου παραπέρα, τα νεογέννητα όνειρά τους.
Τα στειρώνω όσο είναι νωρίς. Να μην αναπαραχθούν.
Εξάλλου, από το δικό τους βάρος καταρρίφτηκε το αεροσκάφος.

Συνέχεια ανάγνωσης «Sapph oh, Δύο ποιήματα»

Ρομάν Ζουέβ, Το σώμα

Ζούμε μέσα σε κουφάρια αυτοσυντήρησης
Μέχρι να γίνουμε ένα με το χώμα
Μέχρι να ξεχάσουμε τον κόσμο
Μέχρι να νιώσουμε μικροί θεοί
Ζούμε μέσα σε κουφάρια αυτοσυντήρησης
Και ο χρόνος γδέρνει
Με τα λεπτά του
Με τις ώρες του
Με τους μήνες του
Αυτό το κουφάρι που λέγεται σώμα
Ζούμε μέσα σε κουφάρια αυτοσυντήρησης
Αγκαλιάζουμε τη δυσοσμία μας
Προσευχόμαστε για το μέλλον
Ελπίζουμε για έρωτα
Ξεχνάμε τον χρόνο
Και σκοτώνουμε λεπτό προς λεπτό
Αυτό το κουφάρι που λέγεται
Σώμα

grote_sque_, Μεταίχμιο

λες θυμάσαι/
δε λες είσαι μια συντεταγμένη/
δε λες υπάρχει μια κρύπτη στο χρόνο που ονομάζεται νοσταλγία/
λες λέξεις/
λες λέξεις σαν φθόγγους/
λες λέξεις σαν ήχους/
λες λέξεις σαν λυγμούς/
δε λες για νύχτες ήσυχες και πόνους βουβούς/
λες για τον πόνο/
δε λες για τον πόνο που πονάει/
δε λες φιλάω τα μηνύματα/
λες ότι έχεις τις λέξεις/
δε λες πως δεν έχεις τη γλώσσα /
λες για τη θλίψη και την πλήξη/
δε λες πως είσαι μια ιστορία δίχως στίξη/
λες για ιδέες/
και δε λες είμαι μια έρημος/
δε λες είμαι μια κινούμενη άμμος/
λες για κατασκευές/
και δε λες ότι έχουμε τις λέξεις και τους φθόγγους και τους ήχους και τους λυγμούς/
το σημαίνον και το σημαινόμενο/
τον βορρά και τον νότο/
λες για λέξεις/
λες λες και δε λες/
πως είσαι μια ιστορία χωρίς στίξη/
δε λες ότι είσαι συντεταγμένη/
δε λες ότι είσαι μια κρύπτη στο χρόνο που ονομάζεται νοσταλγία/
λες για ιδέες/
λες ότι ξέρεις/
κι εγώ λέω ότι το μόνο που ξέρω/
το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω τίποτα/
και ίσως κάτι ξέρω/
ίσως κάτι ξέρω/
ίσως/
ίσως ξέρω για την κινούμενη άμμο/
ίσως ξέρω για την άμμο που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλά μου/
και ξέρω για τον πόνο που πονάει/
και ξέρω για τα μηνύματα που φιλιούνται/
και την άνωση που είναι χορός για ψάρια/
κι εγώ το ψάρι έξω από το νερό που σπαρταράει/
εγώ το ψάρι που κολυμπάει/
εγώ η ψυχή ψαριού σε κορμί γατίσιο/
εγώ η γάτα / εγώ το ποντίκι/
εγώ το κυνηγητό/
εσύ ο κλέφτης/ εσύ ο κλέφτης/
εγώ το σπίτι που κλέβεις/
εγώ το λάφυρο/
εγώ ο απολογισμός/
εγώ ο γείτονας που κοιτά από την κλειδαρότρυπα να κλέβεις/
εγώ που σε αφήνω να κλέβεις/
εγώ που δεν έχω άλλο/
εγώ η κλειδαρότρυπα/
εσύ το κλειδί/
εσύ η διάρρηξη/
εγώ που ρίχνω το κλειδί στη θάλασσα/
εγώ που θέλω θάλασσα/
εγώ που δε θέλω την παλίρροια/ εσύ που είσαι παλίρροια/
εγώ που θέλω να γίνεις νερό και να κυλήσεις/
εγώ που θέλω τον κύκλο του νερού και τον κύκλο της ζωής και τον κύκλο που κάνουν τα
πράγματα/
εγώ τα πράγματα / εγώ τα πράγματα/
εσύ τα φαινόμενα/
εμείς μια συντεταγμένη / εμείς μια κρύπτη/
εμείς λέξεις/ εμείς κλοπή/ εμείς νερό/
εμείς τίποτα /εμείς τίποτα/
εμείς –

Τρία Έπσιλον, Δύο ποιήματα

ΜΟΙΡΟΛΟΪ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Μπήκε στο σπίτι με ένα λάπτοπ και μια κούτα χαρτιά.
Τίνος είναι αυτά;
Εξήγησε στη μάνα της πως ανήκαν σε έναν ετοιμοθάνατο
Μοιραζόμασταν το ίδιο μεροκάματο
Τη ρώτησε αν είναι άρρωστος και θα πεθάνει σύντομα
Απλά περνάει λαθραία σύνορα
Έβαλε προσεκτικά τα πράματα κάτω από κάτι ρούχα χειμωνιάτικα
Πάω για ύπνο, πιάστηκα
Μετά από ένα μήνα κατάφερε να φτάσει Γερμανία
Ελπίζω να πάνε όλα καλά με την αστυνομία
Έπαψε να της απαντάει πάνω στη δεύτερη βδομάδα
Ανησυχώ για σένα κι ας είμαι Ελλάδα
Και ζήσαμε εμείς, όχι ιδιαίτερα καλά
Κι αυτός νεκρός
Καλύτερα

Συνέχεια ανάγνωσης «Τρία Έπσιλον, Δύο ποιήματα»