Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

11/01/2016

Qooonn, Οι κανόνες του παιχνιδιού

παυσίπονος εθισμός
οι προσπαθούντες την επιμέλεια
με διαδικασίες αργές
τριχόπτωση
λοίμωξη
έμφραξη
κύρτωση
μετάσταση
ρήξη

αρχή
μέση
και τέλος

Περισσότερα ποιήματα του Qooonn μπορείτε να διαβάσετε
στο δέκατο τέταρτο τεύχος του Τεφλόν.

21/05/2011

Sarah McCann, Ερωταπαντήσεις

Filed under: Τεφλονοσυνεντεύξεις — kyokokishida @ 11:13 μμ

Πώς ψωμίζεσαι;
Διδάσκω λογοτεχνία σε εφήβους σε ένα οικοτροφείο. Σε κάποιες τάξεις διδάσκω δημιουργική γραφή, σε άλλες ουτοπική και ταξιδιωτική λογοτεχνία, σε άλλες ποίηση.

Aπό πότε γράφεις ποίηση;
Έγραψα το πρώτο μου ποίημα στα έντεκα, για μία σχολική εργασία. Η δασκάλα μου σχολίασε πάνω στην κόλλα: «Υποσχέσου μού ότι θα γίνεις συγγραφέας.» Το υποσχέθηκα. Στη συνέχεια, κρατούσα ημερολόγιο ως το λύκειο, οπότε και ξανάρχισα να γράφω για το σχολείο. Τότε άρχισα να διαβάζω ποιήματα. Και να γράφω τα δικά μου.

Οι ποιητικές σου επιρροές; Ποιες/-ους αμερικανίδες/-ούς ποιήτριες/-ές του παρελθόντος και του παρόντος εκτιμάς;
Έχω δυο-τρεις ποιητές στην καρδιά μου. Η μία είναι η αμερικανίδα Elizabeth Bishop και ο δεύτερος είναι ο χιλιανός Pablo Neruda.  Και οι δύο με ώθησαν στη συγγραφή ενώ ήταν από τους πρώτους ποιητές που διάβασα. Επίσης, και οι δύο βασίζονται σθεναρά στις εικόνες για να φέρουν ή να αφυπνίσουν συναισθήματα, υποθέτω. Αυτό είναι που προσπαθώ κι εγώ.  Ο George Gordon Lord Byron είναι άλλος ένας ποιητής που μπορώ να αναφέρω. Με ελκύει το χιούμορ και βρίσκω πολύ στους Ρομαντικούς (είτε από δική τους πρόθεση είτε από δική μου!). Όσο για τους σύγχρονους, μου αρέσει η ποίηση του Mark Doty (ο οποίος είναι σημαντικά επηρεασμένος από τον Καβάφη).  Γενικά, η καλοσύνη είναι το κλειδί της ποίησης που μου αρέσει και επιθυμώ να γράψω.  Το αγαπημένο μου ποίημα είναι του Larry Levis, και το κουβαλάω μαζί μου πάντα. «Η μυρωδιά της θάλασσας» είναι ένα ποίημα για ένα βιασμό, ένα βασανισμό και φόνους, αλλά το μήνυμα είναι ότι τέτοιες πράξεις θα έπρεπε να είναι αδιανόητες. Συμβαίνουν, αλλά δεν θα έπρεπε να είναι αδιανόητες. Κάθε φορά που το διαβάζω μαγεύομαι και νιώθω ταπεινή. Ελπίζω να γράψω ένα ποίημα τόσο δυνατό μια μέρα.

Η ελληνική ποίηση σου είναι οικεία; Γνωρίζεις ελληνίδες/-ες ποιήτριες/-ές;
Ναι, μου είναι. Στο κολλέγιο, έκανα μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας στο Τμήμα Ελληνικών Σπουδών του πανεπιστημίου του  Princeton.  Ο Ελύτης και ο Ρίτσος ξεχωρίζουν για μένα. Γνωρίζοντας ότι αυτό είναι ύβρις θα πω ότι ποτέ μου δεν κατάλαβα τον Καβάφη. (more…)

14/01/2010

Γραφέως κάτοπτρον | Oλόκληρη η συνέντευξη με τον Γιάννη Πατίλη και πέντε μουσικά κομμάτια

«Ταξίδια στην ίδια πόλη» ονομάζεται η συγκεντρωτική έκδοση που περιέχει το, έως τώρα, σύνολο του ποιητικού σας έργου. Πόσο συχνά βρίσκεστε στην αναζήτηση νέων διαδρομών ή στην ανάγκη για μια μετάβαση «κάπου αλλού»; Δηλώσατε σε παλαιότερη συνέντευξη πως ψυχοπνευματικά δεν έχετε φύγει ποτέ από την Αθήνα, παραταύτα έχετε ζήσει για κάποιο διάστημα στην Αμερική. Πώς ήταν η εκεί εμπειρία σας;

Στην Αμερική πήγα τρεις φορές, κυρίως για να συναντήσω αγαπημένα πρόσωπα και μια φορά καλεσμένος από το Πανεπιστήμιο του Princeton. Δεν είχα καμιά πιεστική περιέργεια να γνωρίσω αυτή τη χώρα, που δεν μας είναι άγνωστη, από πολλές μεριές – για να μην πω ότι την κουβαλάμε κιόλας πάνω και μέσα μας οι περισσότεροι στον πλανήτη χωρίς να το καλοσυνειδητοποιούμε. Και δεν ήταν δυνατόν να τη γνωρίσω, αφού το περισσότερο που έμεινα εκεί ήταν μόλις δύο μήνες… Πάντα πίστευα πως εάν δεν ζήσει κανείς τουλάχιστον δύο χρόνια σε μια ξένη χώρα σε διαρκή ώσμωση με τους κατοίκους και τον πολιτισμό της, δεν μπορεί να την καταλάβει βαθύτερα… Πρόλαβα, όμως, να δω το όμορφο περπάτημα των μαύρων, ένα φεστιβάλ «περιθωριακού» κινηματογράφου όπου δεν υπήρχε ούτε ένας σκοτωμός και να ζήσω την ανεπανάληπτη για Ρωμιό εμπειρία να περπατάς στο πεζοδρόμιο οδεύοντας προς το οδόστρωμα και να σταματά η κυκλοφορία για να περάσεις! Και, φυσικά, μπόρεσα να αντιληφθώ το πόσο βλακώδης υπήρξε ο μεταχουντικός ολικός αντιαμερικανισμός των Νεοελλήνων, αν και κατανοώ και συμμερίζομαι τις πολιτικές αιτιάσεις… Η επαφή μου με λόγιους και καλλιτέχνες περιορίστηκε στην ελληνική παροικία και στους δυο Νίκους, τον Κάλας και τον Σπάνια. Η ουσιαστικότερη όμως ζωντανή πνευματική μου επαφή με τον Νέο Κόσμο υπήρξε ένας πολιτικά ανήσυχος διανοούμενος της ελληνικής διασποράς, ο Στάθης Γουργουρής, ο οποίος νέος ακόμη και άγνωστός μου αγάπησε τα ποιήματά μου και τα μετέφρασε, αργότερα, στα αγγλικά.
Δεν ήμουνα ποτέ των ταξιδιών και των γεωγραφικών περιπλανήσεων και ο τίτλος της δεύτερης συγκεντρωτικής μου συλλογής είναι ακριβής: «Ταξίδια στην ίδια πόλη», στην μοναδική που έζησα, γνώρισα, μίσησα και αγάπησα, χωρίς να ξενοκοιτάξω σχεδόν άλλη καμιά. Όλα τα άλλα ταξίδια μου, που δεν ήταν διόλου λίγα και ίσως όχι ασήμαντα, πολλά από τα οποία μοιράστηκα με πολύ αξιόλογους συνοδοιπόρους, υπήρξαν πνευματικά, δηλαδή συμβολικά και μεταφορικά, και συμπυκνώνονται άριστα στον τίτλο του περιοδικού που εκδίδω: Πλανόδιον, που με τη σειρά του παραπέμπει κάπως αταβιστικά σε ένα ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον πλανοδίων εμπόρων.

(more…)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.