Παυλίνα Μάρβιν, Π ο ι ή μ α τ α γ ρ α μ μ έ ν α μ ε α ί μ α


Π ε ρ ι ο δ ο λ ό γ η σ η

Ποιος πόνος και ποιο αίμα;
Όσο και να υποφέρω,
Αστεία  θα μου φανεί
Η έμμηνος ροή.
Ξέρω από σφαγεία:
Σπουδάζω ιστορία


Τ ο     κ λ ά μ α     τ η ς     μ ή τ ρ α ς

Και τώρα η καψερή,
πώς να σου γράψω ποίημα;
Κοτζάμ βιολογία,
με άφησε ξερή.
Δυό όργανα δικά μου
στο ίδιο σώμα ξένα
πνιγήκανε στο αίμα:
Η δύστυχη καρδιά μου,
γι’άλλα να καιγεται και να πονεί
κι η μήτρα μου η τρελή
να κλαίγεται ερυθρά
που δεν εγκυμονεί

Philip Larkin, Aubade

larkin460

Κατόπιν επικοινωνίας του με την τεφλόνια (όπως δαιμόνια) Δανάη, ο φιλόλογος, ποιητής και πεζογράφος Παναγιώτης Κουσαθανάς, μας έδωσε τη χαρά να συνεισφέρει στον ανοικτό διάλογο με θέμα τη μετάφραση του Λάρκιν. Το παρακάτω ποίημα θα συμπεριληφθεί σε μία συγκεντρωτική έκδοση με κείμενα του συγγραφέα που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ίνδικτος.

….

Φίλιπ Λάρκιν, Εωθινό

…………………………………(Ανάπλαση*: Παναγιώτης Κουσαθανάς)

Όλη μέρα δουλειά, το βράδυ σουρωμένος.
Ξυπνώ στις τέσσερεις· βουβό σκοτάδι, πίσσα.
Σε λίγο θ’ αρχίσει να φέγγει στις παρυφές της κουρτίνας.
Στο μεταξύ, ο πανταχού παρών μια μέρα πιο κοντά μου.
Μουδιασμένο μυαλό: πώς, πού, πότε; Άκαρπες ερωτήσεις.
Ωστόσο ο τρόμος της ώρας του θανάτου, ο φόβος πως θά ’μαι νεκρός
σαν αστραπή με αδράχνει και με γεμίζει φρίκη. Continue reading «Philip Larkin, Aubade»

Philip Larkin, This be the verse

Mεταφραστική αντιπολίτευση από τον συγγραφέα και μεταφραστή (αναγνώστη του πρώτου τεύχους του Τεφλόν) Γιώργο Λαμπράκο:

Ιδού το εδάφιο

Ο μπαμπάς σου κι η μαμά σου σε γαμούνε
Το κάνουν διαρκώς, κι ας μην το εννοούνε
Πρώτα σού φορτώνουν τα δικά τους τα στραβά
Κι άλλα τα προσθέτουνε για σένα ειδικά.

Μα κι αυτούς με τη σειρά τους τούς γαμούσαν
Αυτοί οι χαζοί που παλιακά ρούχα φορούσαν
Άλλοτε μεταξύ τους δήθεν ο σεβασμός
Κι άλλοτε μες στο σπίτι γινόταν ο χαμός.

Ο άνθρωπος στον άνθρωπο προσφέρει δυστυχία
Και τούτη, σαν τη θάλασσα, βαθαίνει με τη μία
Κοίτα το σπίτι όσο πιο γρήγορα ν’ αφήσεις
Και πρόσεχε καλά, παιδιά μην αποκτήσεις.

Continue reading «Philip Larkin, This be the verse»

Ντύλαν Τόμας…

 

 

Τα δάκρυα μου κυλούν σαν σιωπηλό τίναγμα
Πετάλων ενός ρόδου μαγικού˙
Και όλη μου η θλίψη ρέει απ’ τις οπές
Των λησμονημένων οριζόντων και του νιφετού.

[…]

«Κλόουν στο σεληνόφως», μτφρ. Π. Μηλιώτης

[Παρόλο που ο αγαπημένος μου στίχος από το μεταφραστικό αφιέρωμα στον Τόμας στο Τεφλόν αρ.1 είναι το Οργίσου, οργίσου ενάντια στου φωτός το μακελειό της Ράνιας, ο άνωθεν νιφετός του Παναγίωτη δεν πάει πίσω σε μουσικότητα και έμπνευση]


Συνομιλίες της τελευταίας στιγμής και άλλα τινά

 

Δανάη Σιώζιου, Η φαρμακαποθήκη

…………………………………………………………………………Στην Παυλίνα Μάρβιν
…………………………………………………………….«Στη ζωή, ή είμαστε δολοφόνοι
…………………………..
……………………………………..ή παίζουμε τις κουμπάρες»

Ο ποιητής
πότε γιατρός, πότε ταχυδρόμος
άλλοτε πλανόδιος αγοραπωλητής
τρέχει από πόρτα σε πόρτα
καμιά δεν του ανοίγει
κλειδιά δεν έχει για να μπει
τα φάρμακα λήγουν
τα γράμματα μένουν ανεπίδοτα
κι οι λιγοστές συναλλαγές
δεν παραγράφουνε καμία οφειλή
τα μαζεύει όλα σπίτι του
(τί τα θέλει και τα μαζεύει;)
ύπνος δεν τον πιάνει
κάποια μέρα όλα, λέει
γυαλιά καρφιά θε να τα κάνει
γυαλιά στα μάτια του
καρφιά στα χέρια του
(αυτή η άχαρη δουλειά, φοβάται,
θα τον επεθάνει)
μα ευθύς το ξανασκέφτεται
και μετανιώνει-
η αυτοχειρία αναβάλλεται
γι’αύριο πάλι
χαράζει
κι εκείνος καταπιάνεται
χαρτιά και γάζες να διπλώνει

Continue reading «Συνομιλίες της τελευταίας στιγμής και άλλα τινά»