Τα τεύχη 6, 7 & 8 σε pdf

6-7-8_covers_blog

Κατεβάστε τα (εδώ και καιρό εξαντλημένα) τεφλονοτεύχη:

Τεφλόν #6

Τεφλόν #7

Τεφλόν #8

Advertisements

qooonn, πέντε ποιήματα

20h - clean

ράθυμο jib

η διαφήμιση του αυτοκινήτου είναι γυναίκα
με προσωνύμια
η πραγματικότητα του αυτοκινήτου
ένας άντρας που λαγοκοιμάται στα πρωινά βλέμμα φανάρια

τα νοσοκομεία έλκουν στα σπλάχνα τους
εκείνους που συζητήθηκαν στις στήλες
όταν ο διακόπτης της μεγαμηχανής
γύρισε στη ρύθμιση Σαββατοκύριακο

κι οι εξαδάχτυλες πλάτες που περπατώντας παράλληλα
σημαίνουν μια χαμηλόμισθη πρόσληψη
επιμένουν για χειραψία

μεσοπρόθεσμη μίσθωση και κόρνα

η σχόλη των εργατών διδάσκεται
όπως η τέχνη του κεντήματος
από μάνα σε κόρη

η σχόλη των εργατών πριν την απόφαση
ξεχνιέται στον καθρέφτη
σαν κόρνα

είμαι πεζός
και το ‘μαθα ανήμερα του οχήματος
που οι υποσχέσεις δεν μου αγόρασαν

δανεικός
δανεισμένος

Continue reading «qooonn, πέντε ποιήματα»

Γιώργος Γέργος, Δύο ποιήματα

WaitingforMeaning_Dumas

τα όνειρα

ζούσα σε ένα ιπτάμενο σπίτι

με ένα κρεβάτι
και ένα μαχαίρι
για να κοιμάμαι κόβοντας
σε δυο πουλιά τα όνειρα
ένα θ’ αφήσω έλεγα
να φύγει απ’ το παράθυρο
το άλλο
θα το φάω
πριν ξυπνήσω.

το ποίημα του νιπτήρα

περιέχουμε εκείνον
τον εσώσπλαχνο φθόγγο
και υποφέρουμε γιατί
τα κάλλη μας υπέστησαν βλάβες
και τα κεφάλια μας στερεώνονται
σαν αντηχεία τώρα
εκτοξεύοντας
από τα υπερώα επάνω
μνήμες και μνήμες
καιμνήμεςκαιμνήμεςκαιμνήμεςκαιμνήμες

Continue reading «Γιώργος Γέργος, Δύο ποιήματα»

Nanni Balestrini, από το Σώματα σε κίνηση και σώματα σε ισορροπία

Ι

Θα μπορούσαμε να κάνουμε χωρίς,
τα δέντρα κάνουν πάρα πολύ θόρυβο,
μα τι κάθονται και κάνουν

τα άλογα, καθένας για λογαριασμό του
θα είχαμε καταλήξει να χαθούμε,
να επιστρέψουμε, να κάνουμε

όλα αυτά που θες, κάποιες
φορές τα δέντρα καταφέρνουν
να μεγαλώνουν προς τον ουρανό

φιλοδοξώντας την έκρηξη της αναπάντεχης
στιγμής, περιμένοντας να σταματήσει
να βρέχει, εμπνευσμένοι από το ένστικτο

τρέχοντας από τη μια ήπειρο στην άλλη,
δασύτριχοι, υποκινούμενοι από την υστερία
η καρδιά γεμάτη με κουμπιά

τα δάχτυλα βυθισμένα, κουλουριασμένα,
όμορφα όπως ήτανε από τη βάρκα,
ας φυσήξουμε πάνω, τέλος.

Continue reading «Nanni Balestrini, από το Σώματα σε κίνηση και σώματα σε ισορροπία»

Nanni Balestrini, Κάπως έτσι

Αυτοί είναι οι κόμποι, αυτές οι ουλές,
τα ρούχα που φόρεσες, η απρόσμενη εποχή
στην άσφαλτο όπου θα ζούμε ακόμα, αυτό το σύννεφο
που μοιάζει πολύ με την τσαγιέρα που ήδη

κρύωσε, με το πρόσωπο ενός αρρώστου,
γαλάζιο όπως το εστιατόριο, η απόσταση,
αν και είναι εννιά η ώρα, οι προετοιμασίες
σχεδόν τελείωσαν, απεσταγμένες παπαρούνες,

πιστεύοντας στα μάτια μου, γέρνοντας από τη σκεπή
πάνω από τις κορυφές κλαδεμένων πεύκων, μα
εξαπατάς τον τίτλο, εγγύηση στους περαστικούς,
που σχεδόν όλοι έχουν φύγει, μαζεύουν

απαραίτητα και η βάρκα που ποτέ δεν
βρίσκεις, αλλά απαραίτητη επειδή διασχίζουμε
παρόλο που εμείς δεν κοιτάζουμε και όπου
δούμε μολονότι δεν υπάρχει γιατρειά και περνάνε

ακόμα αβέβαιοι οι τόποι όπου
σύνορα ευκρινώς σημαδεμένα μας αποκαλύπτονται…
Τότε ακόμη κι ο ουρανός θα πρέπει ν’ αλλάξει. Όπως θα μπορούσα
να αλλάξω ξαφνικά θέμα και λίγοι

να το προσέξουν, ο γδούπος που ψάχνει ακόμα
κουφός τις απογευματινές ώρες, και βαθύς
και οι πέτρες που έχεις κάτω από την πλάτη ή η διαφυγή
διαβρωτικών ουσιών από γκρεμισμένες κατασκευές ‒

παρόλ’ αυτά, τίποτα καινούριο, ελαφρόπετρα
στους αγκώνες, αν υπάρχει θέση για έναν μόνο από μας
και βγαίνοντας μόλις από το σπίτι συναντά τυχαία,
εσύ συναντάς, να ’ξερες μόνο πόσο καιρό σε περιμένω.

Nanni Balestrini, Ηλέκτρα

Χορικό πρώτο

εδώ μιλάει η Ηλέκτρα
σάρκα και αίμα κυματιστά
Ηλέκτρα οι φωνές της
που βάφουν κόκκινη
οι κυματιστές φωνές της
τη θάλασσα και γράφουν
σάρκα και αίμα που βάφουν
την ιστορία χτυπάνε
κόκκινη τη θάλασσα
καρδιά στομάχι εγκέφαλο
και γράφουν την ιστορία
η αποπλάνηση γλυκά
χτυπάνε καρδιά στομάχι
αγνοώντας όποιον ζει
εγκέφαλο η αποπλάνηση
σ’ ένα παράξενο παρόν
γλυκά αγνοώντας
χωρίς να κάνει προφανώς
το ποιος ζει σε ένα παράξενο
πολλές ερωτήσεις ακόμα και αν μετά
παρόν χωρίς να κάνει
η σχέση του με τη ζωή
προφανώς πολλές ερωτήσεις
φαίνεται ιδιαίτερη συνεχής
ακόμα και αν μετά η σχέση του
αλλά όχι οριστική ένας τρόπος
με τη ζωή φαίνεται ιδιαίτερη
ίσως ακραίο να συζεί
συνεχής αλλά όχι οριστική
με την ευθραυστότητά της και αυτή τη διαταραγμένη
ένας τρόπος ίσως ακραίος
ανησυχία που είναι η γοητεία της
να συζεί με την ευθραυστότητά της
είναι όλα αυτά τα πράγματα μαζί
με αυτή τη διαταραγμένη ανησυχία
σε τόσα άλλα είναι μια όμορφη
που είναι η γοητεία της είναι όλα αυτά τα πράγματα
συναισθηματική παρτίδα
μαζί με τόσα άλλα
φτιαγμένη από μικρά και βαθιά
είναι μία όμορφη συναισθηματική
ολισθήματα του συναισθήματος
παρτίδα φτιαγμένη από μικρά
που τα κορμιά τα κάνει να χορεύουν
και βαθιά ολισθήματα
τα γεμίζει νευρικά
του συναισθήματος που τα κορμιά
τικ τρυφερότητα
τα κάνει να χορεύουν τα γεμίζει
που τα κορμιά ανακαλύπτει
νευρικά τικ
από τι είναι φτιαγμένα που δεν γνωρίζουν
τρυφερότητα που τα κορμιά
πως να μη χάσουν την επιθυμία Continue reading «Nanni Balestrini, Ηλέκτρα»

Nanni Balestrini, De Cultu Virginis

Προτού στρωθείς στον περίβολο της εκκλησίας ισορροπείς με ανοιγμένα φτερά
σε καθρέφτες μουσκεμένου φωτός, από ένα πράσινο πόδι σπασμένους·
στο Μπαρ της Δυσαρέσκειας πλήγωσε θανάσιμα έναν άγνωστο,
νομίζοντας πως προσπαθούσε να την αποπλανήσει.

Άλλα παραδείγματα: πύργοι στο πηγάδι του Σαν Τζιμινιάνο, το αγκίστρι
στο ψάρι, το κόκκινο στο στόμα. Γι’ αυτό, αν ο δύτης του Καρτέσιου
(ξαναζούμε το απότομο προσγείωμα που μας άφησε το Σάββατο όλους
χαμένους στις σκιές μας

με το ένα πόδι στο γύψο, η πένα που λέκιασε στον αέρα το σακάκι)
έσκισε τη μεμβράνη στο τελικό παιχνίδι ‒στο Παλάτι της Λογικής
κυλάει ξανά, μόνο όταν άρπαξε το μοναδικό σώο μπαστούνι
ξανακέρδισα την εξωμοσία στον δούκα

της Σέσσα. Συχνά προσευχόμαστε να μας δώσει ο Θεός ένα χέρι
(ένας κύλινδρος από περιτύλιγμα μπισκότων, βάζεις φωτιά στην κορυφή,
πρόσεχε! η στάχτη ανεβαίνει, σχεδόν μέχρι την οροφή!)
και τα παιδιά μαθαίνουν πως

να ανθίζουν ακίνητα τις μέρες που δεν δέχονται δώρα,
να μην ποδοπατούν τα λουλούδια, να ξεκολλούν φτερά από κίτρινες πεταλούδες
ή να εμπιστεύονται τους ανθρώπους που κρύβουν πολλά κλειδιά στις τσέπες
και γίνονται πηγές. Ένα λευκό

πουλί κάθε τόσο σκίζει μεγάλους χαρταετούς κάτω απ’ τον ήλιο. ΘΕΩΡΗΜΑ:
Άραγε θα ήταν δυστυχής ο Πετράρχης αν δεν είχε καφέ;

Continue reading «Nanni Balestrini, De Cultu Virginis»