qooonn, πέντε ποιήματα

20h - clean

ράθυμο jib

η διαφήμιση του αυτοκινήτου είναι γυναίκα
με προσωνύμια
η πραγματικότητα του αυτοκινήτου
ένας άντρας που λαγοκοιμάται στα πρωινά βλέμμα φανάρια

τα νοσοκομεία έλκουν στα σπλάχνα τους
εκείνους που συζητήθηκαν στις στήλες
όταν ο διακόπτης της μεγαμηχανής
γύρισε στη ρύθμιση Σαββατοκύριακο

κι οι εξαδάχτυλες πλάτες που περπατώντας παράλληλα
σημαίνουν μια χαμηλόμισθη πρόσληψη
επιμένουν για χειραψία

μεσοπρόθεσμη μίσθωση και κόρνα

η σχόλη των εργατών διδάσκεται
όπως η τέχνη του κεντήματος
από μάνα σε κόρη

η σχόλη των εργατών πριν την απόφαση
ξεχνιέται στον καθρέφτη
σαν κόρνα

είμαι πεζός
και το ‘μαθα ανήμερα του οχήματος
που οι υποσχέσεις δεν μου αγόρασαν

δανεικός
δανεισμένος

Συνέχεια ανάγνωσης «qooonn, πέντε ποιήματα»

Γιώργος Γέργος, Δύο ποιήματα

WaitingforMeaning_Dumas

τα όνειρα

ζούσα σε ένα ιπτάμενο σπίτι

με ένα κρεβάτι
και ένα μαχαίρι
για να κοιμάμαι κόβοντας
σε δυο πουλιά τα όνειρα
ένα θ’ αφήσω έλεγα
να φύγει απ’ το παράθυρο
το άλλο
θα το φάω
πριν ξυπνήσω.

το ποίημα του νιπτήρα

περιέχουμε εκείνον
τον εσώσπλαχνο φθόγγο
και υποφέρουμε γιατί
τα κάλλη μας υπέστησαν βλάβες
και τα κεφάλια μας στερεώνονται
σαν αντηχεία τώρα
εκτοξεύοντας
από τα υπερώα επάνω
μνήμες και μνήμες
καιμνήμεςκαιμνήμεςκαιμνήμεςκαιμνήμες

Συνέχεια ανάγνωσης «Γιώργος Γέργος, Δύο ποιήματα»

Nanni Balestrini, από το Σώματα σε κίνηση και σώματα σε ισορροπία

Ι

Θα μπορούσαμε να κάνουμε χωρίς,
τα δέντρα κάνουν πάρα πολύ θόρυβο,
μα τι κάθονται και κάνουν

τα άλογα, καθένας για λογαριασμό του
θα είχαμε καταλήξει να χαθούμε,
να επιστρέψουμε, να κάνουμε

όλα αυτά που θες, κάποιες
φορές τα δέντρα καταφέρνουν
να μεγαλώνουν προς τον ουρανό

φιλοδοξώντας την έκρηξη της αναπάντεχης
στιγμής, περιμένοντας να σταματήσει
να βρέχει, εμπνευσμένοι από το ένστικτο

τρέχοντας από τη μια ήπειρο στην άλλη,
δασύτριχοι, υποκινούμενοι από την υστερία
η καρδιά γεμάτη με κουμπιά

τα δάχτυλα βυθισμένα, κουλουριασμένα,
όμορφα όπως ήτανε από τη βάρκα,
ας φυσήξουμε πάνω, τέλος.

Συνέχεια ανάγνωσης «Nanni Balestrini, από το Σώματα σε κίνηση και σώματα σε ισορροπία»

Nanni Balestrini, Κάπως έτσι

Αυτοί είναι οι κόμποι, αυτές οι ουλές,
τα ρούχα που φόρεσες, η απρόσμενη εποχή
στην άσφαλτο όπου θα ζούμε ακόμα, αυτό το σύννεφο
που μοιάζει πολύ με την τσαγιέρα που ήδη

κρύωσε, με το πρόσωπο ενός αρρώστου,
γαλάζιο όπως το εστιατόριο, η απόσταση,
αν και είναι εννιά η ώρα, οι προετοιμασίες
σχεδόν τελείωσαν, απεσταγμένες παπαρούνες,

πιστεύοντας στα μάτια μου, γέρνοντας από τη σκεπή
πάνω από τις κορυφές κλαδεμένων πεύκων, μα
εξαπατάς τον τίτλο, εγγύηση στους περαστικούς,
που σχεδόν όλοι έχουν φύγει, μαζεύουν

απαραίτητα και η βάρκα που ποτέ δεν
βρίσκεις, αλλά απαραίτητη επειδή διασχίζουμε
παρόλο που εμείς δεν κοιτάζουμε και όπου
δούμε μολονότι δεν υπάρχει γιατρειά και περνάνε

ακόμα αβέβαιοι οι τόποι όπου
σύνορα ευκρινώς σημαδεμένα μας αποκαλύπτονται…
Τότε ακόμη κι ο ουρανός θα πρέπει ν’ αλλάξει. Όπως θα μπορούσα
να αλλάξω ξαφνικά θέμα και λίγοι

να το προσέξουν, ο γδούπος που ψάχνει ακόμα
κουφός τις απογευματινές ώρες, και βαθύς
και οι πέτρες που έχεις κάτω από την πλάτη ή η διαφυγή
διαβρωτικών ουσιών από γκρεμισμένες κατασκευές ‒

παρόλ’ αυτά, τίποτα καινούριο, ελαφρόπετρα
στους αγκώνες, αν υπάρχει θέση για έναν μόνο από μας
και βγαίνοντας μόλις από το σπίτι συναντά τυχαία,
εσύ συναντάς, να ’ξερες μόνο πόσο καιρό σε περιμένω.