Nanni Balestrini, De Cultu Virginis

Προτού στρωθείς στον περίβολο της εκκλησίας ισορροπείς με ανοιγμένα φτερά
σε καθρέφτες μουσκεμένου φωτός, από ένα πράσινο πόδι σπασμένους·
στο Μπαρ της Δυσαρέσκειας πλήγωσε θανάσιμα έναν άγνωστο,
νομίζοντας πως προσπαθούσε να την αποπλανήσει.

Άλλα παραδείγματα: πύργοι στο πηγάδι του Σαν Τζιμινιάνο, το αγκίστρι
στο ψάρι, το κόκκινο στο στόμα. Γι’ αυτό, αν ο δύτης του Καρτέσιου
(ξαναζούμε το απότομο προσγείωμα που μας άφησε το Σάββατο όλους
χαμένους στις σκιές μας

με το ένα πόδι στο γύψο, η πένα που λέκιασε στον αέρα το σακάκι)
έσκισε τη μεμβράνη στο τελικό παιχνίδι ‒στο Παλάτι της Λογικής
κυλάει ξανά, μόνο όταν άρπαξε το μοναδικό σώο μπαστούνι
ξανακέρδισα την εξωμοσία στον δούκα

της Σέσσα. Συχνά προσευχόμαστε να μας δώσει ο Θεός ένα χέρι
(ένας κύλινδρος από περιτύλιγμα μπισκότων, βάζεις φωτιά στην κορυφή,
πρόσεχε! η στάχτη ανεβαίνει, σχεδόν μέχρι την οροφή!)
και τα παιδιά μαθαίνουν πως

να ανθίζουν ακίνητα τις μέρες που δεν δέχονται δώρα,
να μην ποδοπατούν τα λουλούδια, να ξεκολλούν φτερά από κίτρινες πεταλούδες
ή να εμπιστεύονται τους ανθρώπους που κρύβουν πολλά κλειδιά στις τσέπες
και γίνονται πηγές. Ένα λευκό

πουλί κάθε τόσο σκίζει μεγάλους χαρταετούς κάτω απ’ τον ήλιο. ΘΕΩΡΗΜΑ:
Άραγε θα ήταν δυστυχής ο Πετράρχης αν δεν είχε καφέ;

Συνέχεια ανάγνωσης «Nanni Balestrini, De Cultu Virginis»

Bert Papenfuß, πείνα, δίψα & ντρόγκα

στην οδό mulackritze λιανίζουν πουτάνες
μαζί με ανθρώπινο κρέας, φρέσκες λουτσιές
σε αλεύρι βουτάνε μοναχούς και μοναχές
προλετάριοι ηδονιστές πιπιλάνε γλυκόριζες
είμαστε λίπος & φωτιά, ισοφαρίζουμε τη ζημιά
η μπάκα πρησμένη από δυτικοτζανκιές & τυμπανισμό
μόνο ρωσίδες στο μυαλό, σταφίδες στο κατσαρολικό
η χολή στάζει˙ εντόσθια γουρουνιού & όχι άλλες ερωτήσεις
γιατί ο πλούτος του κόσμου μάς ανήκει ήδη
πείνα, δίψα & ντρόγκα είναι τα φρούτα του φόβου

———κόπροι τρώνε γάτες
——————–τα μουνιά αρχίδια, & σναπς
———–ψυχές ανοιχτές˙πιες

————-θύελλα, πόθος & ορμή
———————η ντρόγκα ψάχνει διαφυγή
—————όπως οι γάτες κόπρους

Συνέχεια ανάγνωσης «Bert Papenfuß, πείνα, δίψα & ντρόγκα»

Hind Shoufani, Μανιφέστο

Κάποιος πρέπει να τους σταματήσει
αυτούς που χτυπάνε τύμπανα πολέμου έξω απ’ τα σπίτια μας
δεν γίνεται να είναι αυτός ο μόνος τρόπος
κάποιος πρέπει να τους σταματήσει
είμαι δειλή
δεν θα πεθάνω για την απουσία σου
τη σιωπή σου
όμως κάποιος πρέπει να τους σταματήσει
δεν έχουμε πολύ χρόνο
ο κόσμος μας κάθεται στο χείλος του γκρεμού
με τα πόδια έτοιμα για το άλμα
παρακολουθούμε από το βρώμικο μπάνιο
ξυράφια περιμένουν στις
ηττημένες άκρες των καρπών μας
ρωτάνε αν είμαστε
έτοιμες

Συνέχεια ανάγνωσης «Hind Shoufani, Μανιφέστο»

Rabee Shrair, Πορτοκάλια

Άξια αγάπης
Τη μέρα που τα πορτοκάλια ανθίζουν

Άξια αγάπης
Τη μέρα που τα πορτοκάλια μαραίνονται

Άξια αγάπης
Τη μέρα που τα πορτοκάλια μαζεύονται

Άξια αγάπης
Τη μέρα που τα πορτοκάλια τρώγονται

Άξια αγάπης
Τη μέρα που τα πορτοκάλια φυτεύονται

Τη μέρα που τα πορτοκάλια σκοτώνονται
Υπάρχει ένα κορίτσι που κλαίει

Στη στεγνή γωνιά του χωραφιού
Τα δάκρυά της είναι πορτοκάλια

Συνέχεια ανάγνωσης «Rabee Shrair, Πορτοκάλια»

Marie Claire Dati, Το πορτοκάλι

Μέσα σ’ ένα πορτοκάλι βρίσκω
Το χρυσό φως της ηλιαχτίδας
Φτάνει δυνατό ως τα βάθη της ψυχής σου
Τρυπά και φουσκώνει τις φλέβες σου

Μέσα σ’ ένα πορτοκάλι το στόμα μου
Τη σάρκα νεανική και φρέσκια ρουφάει
Που τα φιλιά της φτιάχνουν τα χείλια σου

Στου σώματός μου τη σπηλιά το πορτοκάλι
Με τόση νοστιμιά αστράφτει
Και το λαρύγγι μου αφήνεται
Στη γεύση της στιγμής που χύνεται

Που χύνεται και χύνεται και χύνεται και
Όταν η αυγή διάπυρη υψώνεται
Το πορτοκάλι μέσα στα σκουπίδια χάνεται
Κι εγώ απ’ τη δύναμή σου εκρήγνυμαι.

Συνέχεια ανάγνωσης «Marie Claire Dati, Το πορτοκάλι»