Ένθετο για την Πατ Πάρκερ στο περιοδικό Μιγάδα

Parker_Cover

Το περιοδικό Τεφλόν και η ομάδα γυναικών Μιγάδα επιμελήθηκαν μια ξεχωριστή έκδοση για την Πατ Πάρκερ, μια ποιήτρια που με λόγο θαρραλέο, άμεσο, αφοπλιστικό αποτυπώνει στο έργο της την εμπειρία του να είσαι αγωνιζόμενη μαύρη, εργάτρια, λεσβία, φεμινίστρια στην Αμερική του ’70-’80.

Η μικρή αυτή έκδοση συμπληρώνει την παρουσίαση του ποιητικού έργου της Πατ Πάρκερ που ξεκινήσαμε στο τεύχος 10 του Τεφλόν («Pat Parker: νταλίκα, ανώμαλη, περίεργη»). Περιλαμβάνει μακροσκελή και μικρότερα ποιήματα, κάποια εκ των οποίων αποτελούν σημαντικούς σταθμούς στο έργο της ποιήτριας, και συνοδεύει ως ένθετο το περιοδικό Μιγάδα.

Αναζητήστε το!

Continue reading «Ένθετο για την Πατ Πάρκερ στο περιοδικό Μιγάδα»

Advertisements

Pat Parker, Πού θα είσαι;



[…]

Θα έρθουν με τήβεννους
να σωφρονίσουν
και με λευκές ρόμπες
να υποτάξουν
κι εσύ πού θα είσαι
όταν έρθουν;

Πού θα είμαστε όλοι εμείς
όταν έρθουν;

[…]

Κορίτσι Οξύ, Ασύνδετο 4


Τα μικρά απογεύματα –κάπου εκεί στο αμήχανο ενδιάμεσο των εποχών– σύχναζε σε συναντήσεις υποστήριξης ατόμων με ατυχή κουρέματα και παρελθόντα. Παρατηρούσε τις στραβές ψαλιδιές και τις τσαλακωμένες εφηβείες και ενίοτε μετρούσε στο πάτωμα τα φαντεζί καπέλα και χαμόγελα με τα οποία τις έκρυβαν. Τολμούσε να αναπολήσει εκ του σύνεγγυς παλαιούς χρόνους αυτονόητης ομορφιάς και λεπτότητας αλλά και πυρομανούς πάθους. Φανταζόταν τα φιμέ τζάμια των γυαλιστερών λιμουζίνων και τα βέλα από στρογγυλεμένες βλεφαρίδες και άκουγε τις κομμένες, από ένα ενδεχόμενο τραχύ βλέμμα, ανάσες που μπορούσαν να πλημμυρίσουν ασκόπως μελάνι και ηδυπάθεια υποκίτρινες σελίδες, περιτέχνως υδατογραφημένες. Χαμογελούσε τότε με γαλαντομία απέναντι σε ντεμοντέ έρωτες και λοιπά στραφταλιζέ παραφερνάλια που κάλυπταν ολοσχερώς με τη βαριά τους χάρη μια επιμελώς παραμελημένη Ιστορία. Είχε εξάλλου προσφάτως ανακαλύψει ότι οι πιο πικρές διαπιστώσεις εμφανίζονται αθόρυβα –σαν ώριμες γάτες– μετά από στιγμές ελαφράς διανοητικής χαλάρωσης, όταν το μυαλό απλώνει ως θαλάσσιος αστερίας και εντελώς ανοιχτό, πλέον, κι ευάλωτο αφήνεται να παστωθεί ακόμα κι από την πιο αρμυρή αλήθεια. Ακουμπούσε μετά το αυτί της στο έδαφος για να ακούσει ηχηρές φιλίες που τελείωναν λόγω ευτραφών εγώ. Από αυτά που πρήζονται στο όνομα μιας κακοτροχισμένης ευθύτητας, χωρίς να έχουν ποτέ καταδυθεί τολμηρά στα βαθύτερά τους κελάρια και να έχουν αντικρίσει την απρεπή μούχλα που συχνότατα αναπτύσσεται εκεί, ακόμα και στα πιο καλά ανακαινισμένα μυαλά. Αντιλαμβανόταν φυσικά ότι όσο πλησίαζε το θερινό ηλιοστάσιο εκκρεμούσαν  αποκαλυπτήρια. Και ότι στο απόγειο του πανηγυρικού όφειλε να ξεκινήσει χαμηλά και με κάθε λιτανική βραδύτητα –κι ίσως κάποιες μακριές εμφατικές σιωπές στο ενδιάμεσο– έτσι ώστε να κρατήσει όσες υπεράνθρωπες δυνάμεις και όσα τρομερά ηχοχρώματα τυχόν χρειάζονταν για την ουράνια κραυγή του τέλους.

Π. Ε. Δημητριάδης, Δύο ποιήματα

ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Είμαι ερωτευμένος με τον έρωτα,
τα πράσινα μάτια του, τα ξανθά μαλλιά του,
το χέρι του πάνω στο κεφάλι μου
όταν κλαίω.
Είμαι ερωτευμένος με τον έρωτα,
το ’χω πει και πάντα θα το λέω.

23.01.11

Continue reading «Π. Ε. Δημητριάδης, Δύο ποιήματα»

Θεόδωρος Νταλούσης, Εκκίνηση ΙΙ

Ξέρω πως θα ’ρθεις μια μέρα για να μου χαρίσεις τα πάντα.
Και θα επουλώνεις τις πληγές μου, θα διασκεδάζεις την ανία μου, θα πετάς τα αποτσίγαρα, θα πλένεις τα σεντόνια, θα γελάς με τις παραξενιές μου, θα γοητεύεσαι από τα ευφυολογήματά μου.
Και η αγάπη θα ρεμβάζει στο κρεβάτι.Ξέρω πως θα ’ρθεις μια μέρα. Και έχοντας χαρίσει τα πάντα,
θα μετράς τις πληγές μου. Διασκεδάζοντας την ανία μου, θα πετάς τα αποτσίγαρα. Επίσης θα πλένεις τα σεντόνια, θα γελάς με τις παραξενιές μου, θα ζυγίζεις τα ευφυολογήματά μου.
Και η αγάπη θα ξεχνιέται στο σαλόνι.

Ξέρω πως θα ’ρθεις μια μέρα για να κάνεις τη σούμα.
Θα ζητάς το μερτικό σου. Θα περιπαίζεις την ανία μου. Πετώντας τα αποτσίγαρα (από συνήθεια και μόνο), θα πλένεις και τα σεντόνια. Θα γελάς με τις παραξενιές μου, μα τα ευφυολογήματά μου θα σε αφήνουν αδιάφορη.
Και η αγάπη θα λιμνάζει στην κουζίνα.

Ξέρω πως θα ’ρθεις μια μέρα για να πάρεις πίσω τα πάντα. Φεύγοντας (στο πλάι, σκόρπια αποτσίγαρα και σεντόνια με ύποπτους λεκέδες) θα παρατήσεις την πόρτα ανοιχτή.
Και η αγάπη θα το σκάσει βλαστημώντας.

Στράτος Φυντανίδης, Τέσσερα ποιήματα

Εμφύλιος

1
Σφουγγάριζα το κατάστρωμα ενώ φάλαινες καταπίνανε πλοία φαντάσματα. Λίγο πιο πέρα, ο καπετάνιος πέταγε αναμμένα σπίρτα στο νερό. Λες να τη βγάλουμε καθαρή, με ρώτησε. Φίλε, του είπα, ο έρωτας δονείται στις φλέβες της πούτσας μου. Γέλασε. Όλα είναι αστεία στη μέση του ωκεανού.

2
Όλα μου τα πουκάμισα έχουν τρύπες, ανοιγμένες από φλεγόμενα κομμάτια καπνού, ξεκολλημένα από πρόχειρα τσιγάρα. Καμιά φορά η καύτρα τσουρουφλίζει τις τρίχες και το δέρμα μου κι αφήνει τη μυρωδιά καμένης σάρκας. Πετάγομαι, τινάζω από πάνω μου τη στάχτη, και για μια στιγμή λυπάμαι τον εαυτό μου, που πάντα καίγεται.

Γιατί μαχαιρώνει τις αποστάσεις μου επαξίως ο Μινώταυρος;
(κολάζ, Αύγουστος του ’13)

Παροιμιώδης εξοστρακισμός
αυτός του ανθρώπου
απ’ τον λαιμό και πάνω,
αθροίζοντας νομίσματα
αφαιρώντας στοιχεία.
Αυτοεκπλήρωση,
ένα είδος παρωδίας
διασφαλισμένης
τυχαία
μέσω τηλεχειριστηρίου.
Στη μαζική είσοδο
δεν κατανοούν
σιδηρόδρομους
ή τα κράτη συλλήβδην
από κόκκινο δέρμα.
Πρωτίστως ύφος
του υπουργείου ενισχυμένο
να γνωρίζει π.χ.
επί δεκαετίες
τόπους συνύπαρξης.
Κατά προτίμηση
παρκαρισμένο στο σημείο
το μίζερο κάτουρο
προκαλεί την οργή
της εκάστοτε αστυνομίας.
Όργανα θεσμών
εκτόνωσης
εκτοξεύουν
παράλληλες διαδικασίες
εσωτερικής αιμορραγίας.
Να ανθίσουν
συνειδητά
οι παλινδρομήσεις
της ροής των γεγονότων
ως ανώδυνη επιλογή.

Continue reading «Στράτος Φυντανίδης, Τέσσερα ποιήματα»

Knofo, Ζώα στον μεγεθυντικό φακό

Κότες και γατιά
Πρέπει να ξύνονται
Γι’ αυτό έχουν αιχμηρά
Νύχια και πόδια

ΥΓ: Μόλις προ ολίγου έλαβα ειδοποίηση να πάω να ψηφίσω, την οποία έστειλα αμέσως πίσω στον αποστολέα. Με το μαρκαδοράκι μου σημείωσα πάνω της: «Οι γάτες θα ψήφιζαν whiskas, και επειδή οι γάτες μου δεν επιτρέπεται να ψηφίσουν, ούτε εγώ θα πάω να ψηφίσω».

[ποίημα που μας έστειλε ο Κνόφο λίγο πριν τις γερμανικές εκλογές τον Σεπτέμβριο, περισσότερα ποιήματά του στο δέκατο τεύχος του Τεφλόν]
Continue reading «Knofo, Ζώα στον μεγεθυντικό φακό»