Flung me, Δύο άτιτλα

.
περπατούσα την ομόνοια με μπαχ στ’ ακουστικά και τσιγάρο στο χέρι. πετάχτηκε μπροστά μου ένας τύπος σαν το μπαμ απ’ το μπαλόνι που κατά λάθος την καύτρα μου βρήκε. άρχισε να φωνάζει «σου είπα να κρατάς το τσιγάρο σαν γυναίκα». με αυτιά κατειλημμένα, έπρεπε ν’ αλλάξω το συντομότερο ντροπή, έδειχνα ιδιαίτερα κόκκινη μ’ αυτή. κοίταξα την αθηνάς κι ερχόταν. ερχόταν τόσο ωραία με μπαχ που νόμιζες θ’ αρχίσουν να πέφτουν μπαλόνια από παντού, την ίδια στιγμή, διάβαζα στα χείλια ενός μαλάκα το «σαν γυναίκα». έβλεπα τη γλώσσα του ν’ αγγίζει τον ουρανίσκο για να σχηματίσει το «ναι» και αμέσως μετά να φράζει το λάρυγγα για το «κα». ανάθεμα αν αυτός ο μυς δούλεψε ποτέ με τέτοιο πείσμα πάνω σε σώμα για να βγάλει ήχους κάποιας γυναίκας στόμα, που κάπνιζε τσιγάρα με τρόπο ουδέτερο, που άλλαζε ντροπές στη μέση του δρόμου.
Advertisements

Στέλιος Γιαννίκης, Δύο ποιήματα

Ανταπάντηση προς τις θετικά πολωμένες κλίκες του Άδη

Τριβή ολίσθησης
η κοινή σκέψη
το λάδι
μεταξύ μας
στη σαλάτα
του πληθυσμού

Η Πηγή γεννά:ήδη,
στο έδαφος
η ουρά
μιας
γουλιάς

Δυστυχώς για εσάς
μαζί με τις πρόκες της ψυχής μου
θα πέσουνε και τα κάδρα σας.

Continue reading «Στέλιος Γιαννίκης, Δύο ποιήματα»

Μαρία Πασχαλίδου, Οικογενειακό τραπέζι

ο πατέρας στη κεφαλή
όλοι σιωπηλοί
ηρεμία και αγάπη
αγάπη πολλή
να φας αγάπη
μέχρι η κοιλιά σου να χορτάσει
για το καλό σου
παιδί μου
σπλάχνο μου
ζωή μου

ο σκύλος παρακολουθεί
τι ευτυχισμένη στιγμή
πόσο θα ήθελα το πιάτο μου
να εκσφενδονιστεί
στον απέναντι τοίχο
με τις φωτογραφίες από τις διακοπές
το 1994
θυμάμαι λίγα
σα να μην ήμουν εκεί
και όμως ήμουν
μητέρα

Continue reading «Μαρία Πασχαλίδου, Οικογενειακό τραπέζι»

Jannis Poptrandov, 11 Σεπτεμβρίου

1973

Οχυρωμένος στην
πιο απόμερη γωνιά
του προεδρικού μεγάρου
στο Σαντιάγκο της Χιλής.

Ο Σαλβαντόρ Αλιέντε
βάζει το τουφέκι στο
στόμα,

η παράσταση έλαβε τέλος,
φίλοι μου,

το γνωρίζει και
τραβάει τη σκανδάλη.

Την ίδια στιγμή,

μερικά χιλιόμετρα
πιο βόρεια, στην
Τιχουάνα, στο Μεξικό,

ο νεαρός γκρίνγκο από
το Τέξας παραγγέλνει
ακόμα μια
τεκίλα.

«Περιμένω ήδη
δύο ώρες, Πέδρο.»

«Υπομονή, σενιόρ Μπους. Υπομονή.
Όπου να ’ναι θα φανεί.»

«Το εύχομαι, για το καλό σου,
χοντρομπαλά.» Continue reading «Jannis Poptrandov, 11 Σεπτεμβρίου»

Jannis Poptrandov, Στο σπίτι της Σάντρα Μαϊσμπέργκερ

οι τοίχοι έχουν ύψος
έξι μέτρα και το
πάτωμα είναι από
αληθινό πολύτιμο
ξύλο Αμαζονίου.

«Τριακόσια πενήντα τετραγωνικά», λέει αυτός.

«Σοβαρά;», λέω εγώ.

«Μα το Θεό.»

Η Σάντρα στέκεται στο παράθυρο
και κοιτά την
πλατεία Κόλβιτς.

Διάφορες σκέψεις περνούν απ’ το
μυαλό της.

Όλες αυτές οι ανεξερεύνητες
σχέσεις εκεί έξω.

Τι να σημαίνουν άραγε;

Αυτή η μυστηριώδης διαφορά
στη γεύση των επιτραπέζιων σταφυλιών
από τη νότια Γαλλία σε σύγκριση
με αυτά απ’ την Πορτογαλία.

Διώχνει τις σκέψεις της
κι αρπάζει το τηλέφωνο.

Το καλοριφέρ στο γραφείο,
εκεί πίσω στη γωνία, έχει
πάλι πρόβλημα.

Μαζεύεται πολύς αέρας μέσα
του, πρέπει λοιπόν κάποιος
ν’ ανοίξει τη μικρή βαλβίδα.

Θα ανοίξει η ίδια η κυρία τη
βαλβίδα;

Όχι, είναι πολύ επικίνδυνο. Θα
μπορούσε να σπάσει κάνα νύχι. Continue reading «Jannis Poptrandov, Στο σπίτι της Σάντρα Μαϊσμπέργκερ»