Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

05/03/2012

Cheryl Clarke, το καπέλο μου ανάποδα

Filed under: Αφορμές,Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 11:26 μμ
οι ποιήτριες είναι από τις πρώτες μάγισσες
ας υποφέρουνε λοιπόν μέχρι θανάτου
ας υποφέρουν και καμιά φωνή μη βγάλει
μπρος σ’ ολονών τα μάτια ας καούν
παρεκτός αν μετανοημένες στα λατινικά
τους στίχους τους αρχίσουν ν’ απαγγέλλουν.
είμαι ποιήτρια.
μιλάω κορακίστικα.
τρώω πόδια γουρουνίσια –σημάδι κραυγαλέο
του σατανά
για όσους έχουνε σε δάκτυλο
και ίαμβο εκπαιδευμένα αυτιά
για αυτούς που λύνουνε τις διαφορές με δίστιχα.

το βάζω στα πόδια μόλις δω ποντίκια.
με αρούρια μπερδεύω
τα νεκρά καφετιά φύλλα
που ο άνεμος χορεύει γρήγορα και κοφτά
γράφω σταματημένη στα φανάρια
ακούγοντας ντιούκ έλινγκτον
στο κότον κλαμπ.

κρατώ από τη φάρα των μαγισσών.
χάντρες ταρώ φορώ
ψάχνω για νεοπαγανίστριες
τα προσχέδια καίω όλα
αναζητώ τις τρομερές γυναίκες
εκείνες που τους βοστρύχους τους κρύβουν
ωσότου η σίβα επιστρέψει.

(more…)

10/02/2012

Ο όμορφος Βέλκι και τα δυο γαλάζια ψάρια

Filed under: Αφορμές,Παραμυθιαστείτε,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 10:51 μμ

Πριν από πολύν καιρό ζούσαν άνθρωποι και στη νότια μεριά του Μποϊγκάν, στο χωριό Μαβάτ. Σε αυτό το χωριό ζούσαν και δυο αδερφές, η Ντοράμ ήταν η νεότερη και η Ντομάκ η πρωτότοκη.
Όταν οι γονείς τους χρειαζόντουσαν νερό, τα δυο κορίτσια έπρεπε να πάνε μέχρι την πηγή να κουβαλήσουν το νερό μέσα σε μεγάλα δοχεία από ινδικό καλάμι. Και κάθε φορά που τα κορίτσια πήγαιναν για νερό, τα συνόδευε ο Βέλκι και μερικά άλλα αγόρια του χωριού. Έλεγαν αστεία μεταξύ τους και γελούσαν σ’ όλο το δρόμο. Κι όταν έφταναν στην πηγή, γέμιζαν με νερό τους σωλήνες από ινδικό καλάμι. Όμως πριν ξεκινήσουν για τα σπίτια τους τα κορίτσια και τα αγόρια έκαναν ένα μεγάλο κύκλο κι έπαιζαν μπάλα. Κοντά στην πηγή υπήρχε ένα μεγάλο δέντρο ουαΐ και με τον καρπό του έπαιζαν*. Τα παιδιά έριχναν το ουαΐ το ένα στο άλλο κι όταν έφτανε στα χέρια του Βέλκι σταματούσαν το παιχνίδι τους και ξεκινούσαν για το σπίτι.
Ο Βέλκι δεν καταγόταν απ’ το Μαβάτ, αλλά είχε έρθει από το κοντινό χωριό Σάου. Και τα κορίτσια του Σάου πήγαιναν να φέρουν νερό από την πηγή. Πάντα σχηματιζόταν μια μεγάλη παρέα από κορίτσια και αγόρια που πήγαιναν να φέρουν νερό. Ο Βέλκι ψάρευε συχνά με το καμάκι, πάντα όμως ακολουθούσε τα κορίτσια όταν αυτά πήγαιναν στην πηγή.

Μια μέρα που είχε τελειώσει πάλι το νερό, τα κορίτσια ξεκίνησαν για την πηγή. Όμως αυτή τη φορά η Ντομάκ πήγαινε με την παρέα των νεαρών, δίπλα στο Βέλκι, που στο μεταξύ είχε γίνει ερωμένος της. Η αδερφή της, η Ντοράμ, ήταν μαζί με τα άλλα κορίτσια. Όλες όμως οι κοπέλες ζήλευαν την Ντομάκ γιατί ήταν ερωτευμένες με το Βέλκι. Όταν έφτασαν στην πηγή, γέμισαν με νερό τους σωλήνες από ινδικό καλάμι κι όπως πάντα έπαιξαν μπάλα και μετά ξεκίνησαν για το χωριό. Οι νεαροί πήγαιναν μπροστά και τα κορίτσια τούς ακολουθούσαν. Η Ντομάκ, περήφανη και χαρούμενη, περπατούσε δίπλα στο Βέλκι και κρατούσε το χέρι του. Τα άλλα κορίτσια λύσσαξαν από τη ζήλια τους και μουρμούρισαν:
— Όταν έρθει στην Ντομάκ η πρώτη της εμμηνόρροια, δε θα τη βοηθήσουμε! Κι ούτε θ’ αφήσουμε και την αδερφή της να τη βοηθήσει…
Όλα τα κορίτσια της παρέας δεν ήταν ακόμα ώριμα για γάμο. Ήταν όμως συνήθεια όταν ένα κορίτσι είχε την πρώτη της εμμηνόρροια, κάποιος έπρεπε να την περιποιείται και να τη βάλει να καθίσει, γιατί δεν επιτρεπόταν να περπατά έξω. Έμενε στο σπίτι της και τη φρόντιζε κάποια θεία της, της έφερνε φαγητό κι ό,τι άλλο της χρειαζόταν. (more…)

09/02/2012

αίμα σου

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 12:26 μμ

(more…)

07/02/2012

αίμα της

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 11:00 μμ

ΓΙΑΓΙΑ

Στις λάσπες ξυπόλυτη περπατούσα
Χωρίς βρακί
Το αίμα κυλούσε στη μέσα πλευρά των μηρών μου
Υγρό χώμα κατάπινε
Τροφή

Σε λιοστάσια, αλώνια

Κάθε μήνα χυμός αχνιστός
Δεν συγκρατιόταν
Κατάρα χυνόταν

Τώρα πια θυμάμαι μόνο
ξεβράκωτη να ματώνω
Όμως
Δεν είχα άλλη καμιά
παιδούλα στις λάσπες ζεστασιά

(more…)

αίμα μου

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 8:25 μμ
Στο τεύχος #2, που μόλις μοιράστηκε και ηλεκτρονικά, φιλοξενήθηκε το αφιέρωμα «Τα έμμηνα της ποίησης». Ιδού λοιπόν, επ’ ευκαιρίας, κάποιο επιπλέον υλικό που προέκυψε στο κατόπι: μερικά έμμηνα κλιπς, ένα ποίημα που αυθόρμητα συνεισέφερε φέτος η Μαρία και ένα έμμηνο παραμύθι. [Επιπλέον δείτε εδώ και εδώ.]

(more…)

05/02/2012

Τεφλόν #2 (Φθινόπωρο-Χειμώνας 2009-2010) σε pdf!

Filed under: Μαντάτα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 7:56 μμ

λάβετε φάγετε

27/06/2010

Γιώργος Τσιόγγας, Συννεφοεπιλογή

Filed under: Θραύσματα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 3:46 μμ

i
ένα παράξενο δάσος, με δωμάτια και πόρτες
χέρια που μαζεύουνε τα βήματά μας, σιωπή

κάτι λικνίζεται, ίσως είναι οι ψυχοκόποι
ίσως είναι το σήμερα μες στα καλάμια

παράξενο δάσος, τόσα ξοπίσω μας παιδιά
γυρνάμε κι ανταμώνουμε
εμάς, στα βήματά μας

ii
κάποιοι χορεύουνε και το δάπεδο είναι η φλούδα μου
εκεί πλάι στους κροτάφους
εκεί το βράδυ αφήνω ένα λευκό χαλίκι να κυλήσει
μήπως το βρουν μήπως σκοντάψουν

εκεί πλάι στους κροτάφους
κάποιοι χορεύουνε σκίζουνε τη φλούδα
χορεύουνε και γίνονται χαλίκια

(more…)

23/04/2010

Ursula Rucker, Χώσιμο (Κάνει ζέστη εδώ μέσα)

Πύργος στον πάτο του σύμπαντος όπου
Τα πάντα είναι προς πώληση

Πού μπορώ να αγοράσω ένα από αυτά τα μικρά μπλε δισκία
Για να γιατρέψω τη δικιά μου δυστυχία
Που προκαλούν οι πεφωτισμένοι με τα σχέδιά τους
Εδώ! Εδώ! Πιάσε αυτό το όπλο
Πήγαινε να πυροβολήσεις (more…)

21/04/2010

Λίγα ακόμα λόγια για τον Γ.Σ.

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 10:40 μμ

Ισόπαλο τραύμα ή γιατί φωλιάζουν στον ύπνο μου τα ποιήματα του Γιάννη Στίγκα

[του Χρήστου Αγγελάκου, αναδημοσίευση από τη Νέα Εστία του Μάρτη 2010]

Εκείνος που είναι αποφασισμένος να εργαστεί
γεννά τον ίδιο του τον πατέρα.

Σέρεν Κίρκεργκωρ

Eν αρχή ην ο γρίφος: Ισόπαλο τραύμα –τυπογραφία φθαρμένη με τη βοήθεια του photoshop και βυθισμένη στο πλακάτο κόκκινο του εξωφύλλου: Τραύμα ισόπαλο με ποιον; Με τι; Ποιος διαιτητεύει; Και το κυριότερο: Σε ποια στιγμή του αγώνα καταγράφεται η ισοπαλία;

Προφανώς ο Στίγκας έχει τις απαντήσεις του. Προφανώς έχω κι εγώ τις δικές μου. Όμως, στο ρινγκ της γραμμένης σελίδας, ο αγώνας ποιητή και αναγνώστη δεν είναι ποτέ ισόπαλος.

Στον “Άγνωστο του εξπρές”, ο Χίτσκοκ μάς αποκάλυψε νωρίς το δολοφόνο: Το μόνο κεφάλι στην κερκίδα των θεατών που έμενε ακίνητο, αδιαφορώντας σε ποια μεριά του τεραίν έπεφτε το μπαλάκι του τένις.

Αυτός που προικίστηκε με την τέχνη του φόνου κοίταζε-μπροστά-κοιτώντας-προς-τα-πίσω. Το ίδιο βλέμμα ανακαλύπτω στα ποιήματα του Στίγκα, σε όλα τα ποιήματα που με κάνουν να ανησυχώ. Αποκλείοντας ό,τι κινείται στην περιφέρεια, το βλέμμα προσηλώνεται στο κέντρο: Πεισματικό. Ελλειπτικό. Ακαριαίο. (more…)

05/03/2010

Frank Doolan, Ο λευκός είναι ο δικαστής

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 9:58 πμ

Έχετε βάλει τόσους Μαύρους φυλακή
Αλλά ποτέ την αλήθεια δε θα κρύψετε
Η λευκή επιβολή του νόμου είναι χάλια στην Αυστραλία
Δε σας έχει μείνει πια καμιά δικαιολογία
Αντιπροσωπεύουμε μόνο το δύο τοις εκατό
Του συνολικού πληθυσμού
Χάρη στην άνιση μεταχείριση
Έχουμε το υψηλότερο ποσοστό εγκλεισμού

Ο νόμος σας απλά δεν φροντίζει τις ανάγκες
Του απόβλητου Μαύρου
Γιατί μπορούν να με χώσουν έξι μήνες μέσα
Απλά γιατί έφτυσα στο Queensland
Στη Νέα Νότια Ουαλία, την πιο σημαντική Πολιτεία
Ο πρωθυπουργός δε δίνει δραχμή
Επισκεφτείτε τις φυλακές στο Bathurst, το Goulburn, το Long Bay
Δείτε πόσοι Μαύροι βρίσκονται εκεί (more…)

01/03/2010

Π.Ε. Δημητριάδης, 4+1 ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 12:19 μμ

DEVOCIÓN
 
Όταν τα κινούμενα σχέδια τελειώσουν
και οι ελεύθεροι σκοπευτές πάνε για ύπνο,
τίποτα σ’ αυτή την πόλη δε θα θυμίζει
πραξικόπημα· ούτε φωνές στους δρόμους
ούτε αίματα, μόνο φιλιά και αγκαλιές και δάκρυα
γι’ αυτόν που η μοίρα του έγραφε μόνο «DEVOCIÓN».
Μια μέρα πέρασε χωρίς τη σιγουριά
της εξουσίας του και μας έλειψε.
Τώρα πιστεύουμε ξανά με πιο μεγάλη θέρμη
πως και ο δεξιότερος εχθρός δεν είναι ανίκητος. (more…)

26/02/2010

Ελφρίντε Γέλινεκ, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 2:20 μμ

μακρύ καλοκαίρι

πεζούλια από νέον
στα μάτια
αιμορραγούν
τα χέρια σηκώνει
μακρά αναμονή
ρολόγια
χαντάκι
άπληστα ουρλιάζουν..
χρόνος
προζυμωμένος στάζει
άδεια χείλη
γλιστρούν
ονειροπολώντας την αιωνιότητα
στην άμμο
την κόκκινη άσφαλτο
ζωοφλογερά
πάνω από
γεφυροανάσες…
(more…)

25/02/2010

Ελφρίντε Γέλινεκ, Με τη γλώσσα του άντρα

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 10:42 πμ

Κατρίν Λεσέρ: Η γυναίκα, δηλώνετε, δεν είναι μόνο δούλα στο κοινωνικό και σεξουαλικό επίπεδο, αλλά επίσης είναι «προλετάρια της γλώσσας».

Ελφρίντε Γέλινεκ: Ναι, σ’ αυτήν τη διαπίστωση έφθασα κυρίως όταν έγραψα τη Λαγνεία. Αρχικά ήθελα να γράψω ένα είδος αντι-ιστορίας της Ιστορίας του ματιού του Georges Bataille. Φρονούσα ότι μια γυναίκα μπορούσε να σχεδιάσει να γράψει για το άσεμνο. Δυστυχώς οφείλω να παραδεχτώ ότι προφανώς αυτό είναι αδύνατον. Η «γλώσσα» του άσεμνου είναι ανδρική, πρόκειται για μια γλώσσα που την έχει επενδύσει εξολοκλήρου ο άντρας, και όπου η γυναίκα είναι αυτή που αποκαλύπτεται, αυτή που προσφέρεται, όπου ο άνδρας είναι αυτός που καταναλώνει το σώμα της γυναίκας. Το σχέδιό μου δεν ήταν να γράψω ένα απλό πορνογράφημα, αλλά να παράγω μια κοινωνική κριτική, σαν αυτήν του Georges Bataille ή, πριν απ’ αυτόν, του μαρκήσιου de Sade. O Sade επιδόθηκε σε μια καυστική κριτική της γαλλικής προεπαναστατικής κοινωνίας. Κατ’ εμέ, η καλή πορνογραφία είναι η πορνογραφία της κοινωνίας. Διότι η ίδια η κοινωνία είναι πορνογραφική. Διότι πάντοτε είχε κάτι να κρύψει. (more…)

23/02/2010

Άγγελος κυρίου Γκιολής, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 10:32 πμ

χείρα

Σπρώξιμο με παλάμη δίχως γραμμές και έξω φυσάει, να δούμε που θα σε πάει όταν σπάσει η πόρτα. 2,1 τελικά ανοίγει ευγενικά και τα οικονομικά κίνητρα περιορίζονται σε λάσπη κάτω απ΄τις σόλες. Λες μωρό μου δεν το ‘θελα, ίσως το θέλω άλλα πριν δεν το ‘θελα και σε θέλω. Η δύναμη προκαλεί και το φύλλο κουνιέται, κατεύθυνση βορειοδυτική σε σάπιο κλαδί κολλάει. Μμμ που που α ο, σ΄ ένα λεπτό το χάδι ας γίνει στύση, μη μετρήσεις αντίστροφα ξανά. Έρχεται περιπλέκεται, ξεδίνει απλοποιείται. Στα σύνορα πια και κάθε κομματάκι λέξης απο τρίτη γλώσσα περιφέρεται και διευρύνει το ανάγνωσμα: ζύμωση παύλα χυμός. Αντιδρά όλη η πλάση και το χειρογόνο ανατέλλει ως νέο στοιχείο ανάπλασης μιας πραγματικότητας βίτσιο free. (more…)

22/02/2010

Έμμηνο παρανάρτημα

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 8:11 πμ
Όσες/οι περιμένουν πως και πως να κλείσει το θέμα με τα έμμηνα ας αναστενάξουν με ανακούφιση, καθώς από αυτή την εβδομάδα το ιστολόγιο θ’ αλλάξει βιολί. Το θέμα ωστόσο δεν κλείνει…

Baby, better come back, maybe next week.
The Rolling Stones, «I can’t get no satisfaction»


She aches just like a woman
[..]
your long time curse hurts
Bob Dylan, «Just like a woman»

(more…)

20/02/2010

Έμμηνο παράρτημα

Filed under: Τεύχος Δύο,Χωρίς κατηγορία — kyokokishida @ 5:35 πμ

(more…)

17/02/2010

Alta, Άτιτλο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 1:45 πμ
η τύπισσα είναι ΤΟΣΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ
ντύνεται φτωχά επίτηδες.
αποφεύγει τις μπουρζουά ανέσεις όπως
τα πλυντήρια, τους αρσενικούς εραστές, &
τους μπιντέδες. είναι σας λέω
επαναστατημένη ΜΕ ΚΑΘΕ ΔΥΝΑΤΟ ΤΡΟΠΟ!
δανείζεται από φίλους μέχρι να πιάσει δουλειά
σε μια αντεπαναστατική θέση στην κυβέρνηση!
(μα πώς αντέχει να είναι τόσο επαναστάτρια;)
σας λέω, η τύπισσα είναι ΤΟΣΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ,
γελά με τις νοικοκυρές, συμφωνεί πως
είμαστε κατώτερη ράτσα.
ποτέ δε θα διάλεγε να κάνει παιδί αν μπορούσε να κάνει
έκτρωση αντ’ αυτού. το πιάσατε; η κοπέλα
ΑΥΤΟΕΚΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ!
υπεργκόμενα πα ρααμ!
ακόμα κι η περίοδος της λάμπει στο σκοτάδι.

(more…)

15/02/2010

Anne Sexton, Γιορτάζοντας την μήτρα μου

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 5:11 πμ

Όλες μέσα μου είναι πουλί.
Χτυπάω όλα τα φτερά μου.
Ήθελαν να σε αποκόψουν
αλλά δεν θα το κάνουν.
Είπαν ότι είσαι απροσμέτρητα άδεια
αλλά δεν είσαι.
Είπαν ότι ήσουν έτοιμη να πεθάνεις
αλλά έκαναν λάθος.
Τραγουδάς σαν σχολιαρόπαιδο.
Δεν έχεις φθαρεί.

Άχθος γλυκό,
γιορτάζοντας τη γυναίκα που είμαι
και την ψυχή της γυναίκας που είμαι
και το κεντρικό δημιούργημα και την ευφροσύνη του
τραγουδώ για σένα. Τολμώ να ζήσω.
Γεια σου, πνεύμα. Γεια σου, φλιτζάνι.
Δέσε, σκέπασε.  Σκέπασε αυτό που περιέχει.
Χαιρετώ  το χώμα των αγρών.
Καλώς ήρθατε, ρίζες.

Κάθε κύτταρο έχει ζωή.
Υπάρχει αρκετή εδώ για να ευχαριστήσει ένα έθνος.
Είναι αρκετό ότι ο κοσμάκης κατέχει αυτά τα αγαθά.
Κάθε άνθρωπος, κάθε κοινοπολιτεία θα έλεγε σχετικά,
«Θα ‘ταν καλό αυτόν τον χρόνο να φυτέψουμε ξανά
και να προνοήσουμε για τη σοδειά.
Η ξηρασία έχει προβλεφθεί και εξοβελισθεί.»
Πολλές γυναίκες τραγουδούν γι’ αυτό:
κάποια καταριέται τη μηχανή σ’ ένα εργοστάσιο παπουτσιών, (more…)

13/02/2010

Αντώνης Αντωνάκος, Άτιτλο

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 3:26 πμ

——

——

Γυναίκα
που μ’ αγκάλιασες γυμνή
και με ξεφλούδισες
με τα υγρά σου
κόκκινες σημαίες
ν’ ανεμίζουνε
τα βογκητά σου εμβατήρια
στους δρόμους μου.
Ας μείνω έτσι βρόμικος
για πάντα
όπως το Λένινγκραντ
μετά την επανάσταση.

[Η μυθολογία των ανώνυμων κοριτσιών, 2003]

Alta, Euch, are you having your period?

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 3:14 πμ

euch, are you having your period?
why didn’t you tell me?
i shoulda fucked him ina dark.
he coulda thot bloody sheets
look ma a virgin

12/02/2010

Παυλίνα Μάρβιν, Π ο ι ή μ α τ α γ ρ α μ μ έ ν α μ ε α ί μ α

Filed under: Τεύχος Ένα,Τεύχος Δύο — pavlinamarvin @ 4:04 πμ


Π ε ρ ι ο δ ο λ ό γ η σ η

Ποιος πόνος και ποιο αίμα;
Όσο και να υποφέρω,
Αστεία  θα μου φανεί
Η έμμηνος ροή.
Ξέρω από σφαγεία:
Σπουδάζω ιστορία


Τ ο     κ λ ά μ α     τ η ς     μ ή τ ρ α ς

Και τώρα η καψερή,
πώς να σου γράψω ποίημα;
Κοτζάμ βιολογία,
με άφησε ξερή.
Δυό όργανα δικά μου
στο ίδιο σώμα ξένα
πνιγήκανε στο αίμα:
Η δύστυχη καρδιά μου,
γι’άλλα να καιγεται και να πονεί
κι η μήτρα μου η τρελή
να κλαίγεται ερυθρά
που δεν εγκυμονεί

11/02/2010

Γιάννης Πατίλης, Θεά των Όφεων

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 2:13 πμ

Στην φύση δεν υπάρχουνε ευθείες
το φως στο σώμα ταξιδεύει διαφορετικά
κι η μουσική γύρω μας καμπυλούται και φωτίζεται
από τις αποχρώσεις μιας ώχρας
που ηδύνει την ψυχή

Πάνω είναι αέρηδες πουλιά πουλάκια
ακαταπόνητα στην καθημερινή μετάφραση
αλλά κι εκείνα τα ξεκουτιάρικα τα σύγνεφα του ποιητή
τα μεθυσμένα που μας προπονούνε
αδιαλείπτως στη διάλυση

Και πάντα κάτω χαίνει το αιδοίον της Θεάς
στην ώα του ανθίζει ρούσα φαγεντιανή
αμέθυστος γρανάτης πορφυρίτης και πιο μέσα
ο σκοτεινός ναυτίλος του που μας τραβά
στα έσχατα της ωδικής (more…)

10/02/2010

Paula Meehan, Η ταφή του παιδιού

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 1:22 πμ

Το φέρετρό σου έμοιαζε εξωπραγματικό
όμορφο σαν γαμήλια τούρτα

Διάλεξα με επιμέλεια τα ρούχα του τάφου σου
το αγαπημένο σου ριγέ πουκάμισο

το μπλε βαμβακερό σου παντελόνι.
Είχαν τη μυρουδιά καπνού από ξύλα, Οκτώβρη,

και τη μυρουδιά σου επίσης.
Διάλεξα μια καζάκα μαλλιού γνεσμένου στο χέρι,

ζεστού και μαλλιαρού για σένα. Κάνει
τόσο κρύο κάτω στο σκοτάδι.

Το φως δεν μπορεί να σε φτάσει, να σε διδάξει
τα μονοπάτια των άγριων πουλιών, (more…)

09/02/2010

Γιώργος Αλισάνογλου, Εφημερεύω[(ν) (ή, τη νύχτα που θα γεννιόταν ο Ρεμπώ)] [απόσπασμα]

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 2:58 μμ

[..]Γεμίζει ο όροφος ασφυκτικά με ωάρια βοοειδών (όλων των ειδών)
Υγρά ξεχειλίζουν από τους θαλάμους / κάτω απ’ τις πόρτες
έμμηνες ώρες
Ύστερα/ υστερικά ύστερα/ υστέρια
——————————————–υγρά κολπικά και μητρικά
Οι νοσοκόμοι σώζουν ό,τι δεν σώζεται/ προσπαθούν/ ανακατεύονται με τα υγρά/ γίνονται υγρά-
κυλούν από τις σκάλες φορώντας την πιο γυμνή τους ποδιά /γαλάζια καλσόν διχτυωτά
/ γιατροί ημέρας σπεύδουν ξεκοιλιασμένοι από νυχτερινή δυσεντερία /
βαστώντας τ’   άντερά τους μην τους φύγουν (τα παιδιά;)

———Να την ξεγεννήσουν_ χούφτες γύρω από το φασκιωμένο αιδ(ύ)ω (more…)

04/02/2010

Συμπλήρωμα Τακουμπόκου

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 1:18 πμ
Δουλεύω
και δουλεύω, μα η ζωή δεν ελαφραίνει
Κοιτάζω τα χέρια μου
-=-
Ουρανός φθινοπώρου απέραντος κι άδειος
έρημος πολύ
Ας πετάξει ένα κοράκι ή κάτι
-=-
Λευκή παραλία μικρού νησιού ανατολικά
δάκρυα κυλάνε απ’ τα μάτια μου
Παίζω μ’ ένα καβούρι
-=-
Η θλίψη του ξεριζώματος
σαν πετροβόλημα
Θα ‘ναι πάντα εκεί

(more…)

01/02/2010

Takuboku Ishikawa-Peter Kropotkin-Shūsui Kōtoku

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 12:12 πμ

Το Τακουμπόκου δεν είναι το επώνυμο, αλλά το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Χάτζιμεϊ(=αρχή) Ισικάουα, γιου βουδιστή ιερέα (ο πατέρας του ήταν μυστικά παντρεμένος με τη μητέρα του και είχε μαθητεύσει δίπλα σε μεγάλους δασκάλους της ιαπωνικής παραδοσιακής ποίησης). Τακουμπόκου σημαίνει τρυποκάρυδος στα κινέζικα (η αντίστοιχη ιαπωνική λέξη είναι kitsutsuki) και είναι το τελευταίο και οριστικό μιας σειράς ψευδωνύμων με τα οποία υπέγραφε τις δημοσιεύσεις του. [Η επιρροή της κινέζικης λογοτεχνίας στην ιαπωνική, κορεάτικη κλπ. υπήρξε παρόμοια με αυτή που είχαν τα λατινικά στην Ευρώπη, περισσότερα επ’ αυτού σε άλλη ανάρτηση]
Στο τεύχος #2 του Τεφλόν μπορείτε να διαβάσετε έξι τάνκα του Τακουμπόκου, καθώς και το ποίημα «Μια κουταλιά κακάο» από την «Ατελείωτη Συνομιλία», ποιητική ενότητα στο ημερολόγιό του γραμμένη με αφορμή την υπόθεση Κότοκου και επιρροές από την ανάγνωση των γραπτών του Πιότρ Κροπότκιν.
Στη σύντομη εισαγωγή μου στο συγκεκριμένο θέμα επικεντρώνω περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία και το ποιητικό έργο του Τακουμπόκου, αλλά θα ήθελα εδώ να ξεδιπλώσω κυρίως το νήμα που συνδέει τα τρία πρόσωπα του τίτλου της ανάρτησης αυτής, μια πολύ καλή ευκαιρία να αναφερθούμε στο πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο της Ιαπωνίας των αρχών του προηγούμενου αιώνα.

(more…)

24/01/2010

Σαμσών Ρακάς, Το τείχος

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 12:24 πμ

Ένα ποίημα γράφεις
μια σφαίρα αποφεύγεις

Τρύφωνας Ιγνατίου

– Της ήρθαν τα ρούχα της μικρής;
ρωτά ο Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο
σελ. 41.

– Βεβαίως Κάρολε
απαντά ο Ένγκελς
στην επομένη.

Πέταξα το βιβλίο στον απέναντι τοίχο.
Πάντα με κούραζαν
τα αναγνώσματα της ιατρικής.

Άλλωστε σε 20 λεπτά χάραζε.
Βγήκα στο μπαλκόνι με το στυλό
να προετοιμάσω το ποίημα.
Κι όλα ήταν έτοιμα, (more…)

23/01/2010

Nikki Giovanni, Ποίημα για μαύρα αγόρια

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 2:14 πμ

Πού είναι οι ήρωές σας, μικροί μου Μαύροι
Είστε ο Ινδιάνος που με τόση περιφρόνηση πυροβολείτε
Όχι ο μεγάλος, κακός σερίφης πάνω στο αδερφίστικο άσπρο του άλογο
Θα έπρεπε να παίζετε τους φυγάδες σκλάβους
ή τους Μάου Μάου
Αυτά αρμόζουν περισσότερο  στην ιστορία σας
Ζητήστε απ’ τη μητέρα σας το όπλο του Rap Brown
O Αϊ-Βασίλης μπορεί και να ενδώσει αν το ευχηθείτε με όλη σας την καρδιά
Ζητήστε το ‘ΠΑΚΛΗΣ αντί για τη Μονόπολη
ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΤΕ ΑΜΕΤΟΧΟΙ ΜΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΑ
ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΒΓΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΡΗΓΟΡΑ
Είναι ένα παιχνίδι που μπορείτε να κερδίσετε
Καθώς στέκεστε εκεί με τα συμπονετικά σας μάτια
Γνωρίζετε την αλήθεια όσων λέω
Παίξτε Επιστροφή-στο-Μαύρο
Αφήστε την αφρικανική σας κόμη να μεγαλώσει και εξασκηθείτε στον βανδαλισμό (more…)

14/01/2010

Γραφέως κάτοπτρον | Oλόκληρη η συνέντευξη με τον Γιάννη Πατίλη και πέντε μουσικά κομμάτια

«Ταξίδια στην ίδια πόλη» ονομάζεται η συγκεντρωτική έκδοση που περιέχει το, έως τώρα, σύνολο του ποιητικού σας έργου. Πόσο συχνά βρίσκεστε στην αναζήτηση νέων διαδρομών ή στην ανάγκη για μια μετάβαση «κάπου αλλού»; Δηλώσατε σε παλαιότερη συνέντευξη πως ψυχοπνευματικά δεν έχετε φύγει ποτέ από την Αθήνα, παραταύτα έχετε ζήσει για κάποιο διάστημα στην Αμερική. Πώς ήταν η εκεί εμπειρία σας;

Στην Αμερική πήγα τρεις φορές, κυρίως για να συναντήσω αγαπημένα πρόσωπα και μια φορά καλεσμένος από το Πανεπιστήμιο του Princeton. Δεν είχα καμιά πιεστική περιέργεια να γνωρίσω αυτή τη χώρα, που δεν μας είναι άγνωστη, από πολλές μεριές – για να μην πω ότι την κουβαλάμε κιόλας πάνω και μέσα μας οι περισσότεροι στον πλανήτη χωρίς να το καλοσυνειδητοποιούμε. Και δεν ήταν δυνατόν να τη γνωρίσω, αφού το περισσότερο που έμεινα εκεί ήταν μόλις δύο μήνες… Πάντα πίστευα πως εάν δεν ζήσει κανείς τουλάχιστον δύο χρόνια σε μια ξένη χώρα σε διαρκή ώσμωση με τους κατοίκους και τον πολιτισμό της, δεν μπορεί να την καταλάβει βαθύτερα… Πρόλαβα, όμως, να δω το όμορφο περπάτημα των μαύρων, ένα φεστιβάλ «περιθωριακού» κινηματογράφου όπου δεν υπήρχε ούτε ένας σκοτωμός και να ζήσω την ανεπανάληπτη για Ρωμιό εμπειρία να περπατάς στο πεζοδρόμιο οδεύοντας προς το οδόστρωμα και να σταματά η κυκλοφορία για να περάσεις! Και, φυσικά, μπόρεσα να αντιληφθώ το πόσο βλακώδης υπήρξε ο μεταχουντικός ολικός αντιαμερικανισμός των Νεοελλήνων, αν και κατανοώ και συμμερίζομαι τις πολιτικές αιτιάσεις… Η επαφή μου με λόγιους και καλλιτέχνες περιορίστηκε στην ελληνική παροικία και στους δυο Νίκους, τον Κάλας και τον Σπάνια. Η ουσιαστικότερη όμως ζωντανή πνευματική μου επαφή με τον Νέο Κόσμο υπήρξε ένας πολιτικά ανήσυχος διανοούμενος της ελληνικής διασποράς, ο Στάθης Γουργουρής, ο οποίος νέος ακόμη και άγνωστός μου αγάπησε τα ποιήματά μου και τα μετέφρασε, αργότερα, στα αγγλικά.
Δεν ήμουνα ποτέ των ταξιδιών και των γεωγραφικών περιπλανήσεων και ο τίτλος της δεύτερης συγκεντρωτικής μου συλλογής είναι ακριβής: «Ταξίδια στην ίδια πόλη», στην μοναδική που έζησα, γνώρισα, μίσησα και αγάπησα, χωρίς να ξενοκοιτάξω σχεδόν άλλη καμιά. Όλα τα άλλα ταξίδια μου, που δεν ήταν διόλου λίγα και ίσως όχι ασήμαντα, πολλά από τα οποία μοιράστηκα με πολύ αξιόλογους συνοδοιπόρους, υπήρξαν πνευματικά, δηλαδή συμβολικά και μεταφορικά, και συμπυκνώνονται άριστα στον τίτλο του περιοδικού που εκδίδω: Πλανόδιον, που με τη σειρά του παραπέμπει κάπως αταβιστικά σε ένα ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον πλανοδίων εμπόρων.

(more…)

05/01/2010

Henri Michaux, Οι ιστορίες του κυρίου Plume

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 10:41 μμ

VI
Το όραμα του Plume

Ένα τυρί αργό, κιτρινωπό, με βήμα αλόγου καταφάλκου¹ , ένα τυρί αργό, κιτρινωπό, με βήμα αλόγου καταφάλκου, κυκλοφορούσε μοναχό, πόδι του κόσμου παράταιρο μεγάλο. Όχι δεν ήτανε τυρί, ήταν μαστός, θηλή, μια θημωνιά γριά από σάρκα και που οκλαδόν κρατιόταν από ένα τεράστιο νομό φρικτά πολύ ιδρωμένο.
Στ’ αριστερά ξεχύνοταν το ιππικό. Θα ‘πρεπε να δεις τα άλογα να φρενάρουνε στις πίσω οπλές. Και τούτοι οι κορδωμένοι καβαλάρηδες δεν ανεβαίνουνε ποτέ; Όχι, ποτέ.
Κι ο αρχηγός που έκανε χειρονομίες έντονες διαμαρτυρίας, μα η φωνή του είχε γίνει ξάφνου τόσο χαμηλή που αναρωτιόμασταν αν μπορούσε κανείς ν’ ακούσει αυτά που έλεγε, σαν ένας κόκκος ρύζι που βάλθηκε ξάφνου να μιλά.
Κι έπειτα φανήκαν να μπερδεύονται και πια δεν τους ξανάδαμε. Κι έπειτα ξαφνικά καθώς ένα ντεκλίκ, καθώς που τ’ αμπραγιάζ βυθίζεται μέσα σ’ εκείνο το τεράστιο πράμα μαλακό και που τ’ απομεινάρια απαρνημένα από παντού φορμάροντας παράξενη κορδέλα μακριά, μακριά, πολύ μακριά μα τόσο πρόστυχα σφικτή που ‘λεγες που όλο το ιππικό μαζί μπορούσε να διασχίσει με καλπασμό φρενήρη. Μα όλα τούτα τα στοιχεία εξαφανίζονται. Και μένει μόνη η όψη του αρχηγού να ξεχωρίζει. Και ακόμα θα ‘καιγε ο πειρασμός να βλέπουμε τη συμπεριφορά διαμαρτυρίας να καπνίζει, αν τ’ οργισμένο του κεφάλι δεν είχε τώρα σωριαστεί. Κι αφού το κεφάλι ίσαμε τώρα ήτανε που τον κρατούσε κορδωμένο, φαρδύς-πλατύς χάμω ξαπλώθηκε μεμιάς. Κι ολόκληρος σαν κάποιος κύλινδρος λαφρύς οπού κατρακυλούσε αβίαστα επάνω στην κορδέλα, που κατακρημνιζότανε μέσα σε κάποιον θόρυβο διαυγή κι οπού ‘μοιαζε τόσο μοναδικά χαρούμενος και κούφιος.
Όσο για τον Plume, καθισμένος στα πόδια του κρεβατιού παρακολουθούσε το θέαμα αναλογιζόμενος σιωπηλά…

¹Catafalque : ξύλινο στολισμένο βάθρο επί του οποίου τοποθετείται το φέρετρο στις καθολικές εκκλησίες. Έτσι όπως ο Michaux χρησιμοποιεί την εικόνα είναι σαν να παρομοιάζει το καταφάλκο με κάρο που το σέρνει ένα άλογο, με τα χαρακτηριστικά αργά βήματα που αρμόζουν σε μια κηδεία.

(more…)

31/12/2009

Lionel Fogarty, Δεν είμαι ο αϊ-βασίλης

Ο μαύρος αϊ-βασίλης είναι λυπημένος γιατί έμαθε ότι απολύθηκε
Ήρθαν τα Χριστούγεννα πάλι
να ανακατώσουν τις οικονομίες της οικογένειας
Τα παιδιά στο σχολείο δοξολογούν
την σιωπηλή άγια νύχτα και το
δέντρο που θα κοπεί για να γίνει δώρα
Και περιμένουν τον μεγάλο
λευκό αϊ-βασίλη με τα κόκκινα γένια
να κατέβει από την καμινάδα
Και το πιστεύουν στ’ αλήθεια
ενώ τα τραγουδάκια των μήντια τα κοροϊδεύουν
για να αγοράσουν τα πάντα σε υψηλές τιμές.
Και αυτό που λέει ο μαύρος γονιός
στα παιδιά του είναι, ποιος
στο διάτανο είναι ο χριστός που
έρχεται και κλέβει την κουλτούρα μας
με ελάφια και έλκηθρα;
Ύστερα όλοι γυρνάτε και τραγουδάτε
καλά χριστούγεννα, λοιπόν πρόκειται
για μια κερδοφόρα μπίζνα
για τους πλούσιους, δεν το ξέρετε παιδιά;
Τα Χριστούγεννα καταστρέφουν τους φτωχούς
και είναι απομίμηση της ευτυχίας (more…)

26/12/2009

Ξενοφών Μπράτσος, Επιλογές από τρεις συλλογές

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 3:52 πμ


ιέ΄
………………………………Βενετία

Μια
Δυνατή φιλία λένε
Τη διαδέχεται πάντα
Μια τέλεια απώλεια –
Γι’αυτό τα χαρούμενα μηνύματα
Που σου έστελνα δύο και τρεις φορές
Από τις πιο όμορφες πόλεις
Του ήρεμου Βορρά
Δεν ήταν παρά σύντομα υστερόγραφα
Στα πιο μεγάλα γράμματα
Που σου έγραφα τις νύχτες
Από ξενοδοχεία μοναχικά
Και τ’ άφηνα φεύγοντας την άλλη μέρα
Σίγουρος πως οι αδιάφορες καμαριέρες
Θα τα πετούσαν στα σκουπίδια
Νομίζοντάς τα πληκτικές σημειώσεις –
Και ίσως να ήταν –
Εκείνου του μελαμψού
Και ολιγομίλητου τουρίστα
Απ’τον γαλάζιο Νότο

(more…)

23/12/2009

Wisława Szymborska, Δύο (ακόμα) μεταφράσεις

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δύο — raniatef @ 1:21 πμ

Η αναγνώστρια του Τεφλόν Ευαγγελία Καριοφυλλίδου μας έστειλε τις παρακάτω μεταφραστικές απόπειρες δύο ποιημάτων της Σιμπόρσκα –και πολύ το χαιρόμαστε που οι σιμπορσκόπληκτοι φανερώνονται σιγά-σιγά.

ΑΥΤΟΤΟΜΗΣΗ

Στον κίνδυνο, το ολοθούριο χωρίζεται στα δύο.
Εγκαταλείπει τον έναν του εαυτό σε έναν παμφάγο κόσμο
και με τον άλλο του εαυτό φεύγει τρέχοντας.

Βίαια μοιράζεται σε καταδίκη και σωτηρία,
τιμωρία και επιβράβευση, τι ήταν και τι θα ‘ναι.

Μια άβυσσος πετάγεται στη μέση του κορμιού του
μεταξύ αυτών που αμέσως γίνονται δυο ξένες όχθες.

Ζωή στη μια όχθη, θάνατος στην άλλη.
Ελπίδα εδώ κι εκεί απελπισία.

Αν υπάρχει πλάστιγγα, οι δίσκοι δεν κινούνται.
Αν υπάρχει δικαιοσύνη, τότε είναι αυτό.

Να πεθαίνεις όσο ακριβώς επιβάλεται, χωρίς υπερβολή.
Να ξαναβγαίνει όσο ακριβώς χρειάζεται απ’ ότι έχει μείνει.

Κι εμείς, επίσης, μπορούμε να διχάζουμε τους εαυτούς μας, είναι αλήθεια.
Μα μόνο μεταξύ σάρκας και σιγοψίθυρου.
Σε σάρκα και ποίηση.

Λαρυγγισμός από τη μια μεριά, γέλιο από την άλλη,
ήσυχα, γρήγορα ξεψυχάνε.

Εδώ η βαριά καρδιά, εκεί non omnis moriar-
τρεις λεξούλες μόνο, σαν τρία φτερά στον άνεμο.

Εμάς η άβυσσος δε μας διχάζει.
Εμάς η άβυσσος μας περιβάλλει.

(more…)

12/12/2009

Wisława Szymborska, Δύο μεταφράσεις

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — raniatef @ 3:05 πμ

Όταν έγραφα το άρθρο για τη Σιμπόρσκα, βρέθηκα πολλές φορές σε αμηχανία καθώς επιλέγοντας να συγκροτήσω τη σκέψη μου γύρω από τρεις θεματικούς άξονες (θάνατος, ποίηση για την ποίηση, σύμπτωση), αυτόματα απέκλεια ποιήματα που μου προξενούν ποικίλα συναισθήματα, σκέψεις και συνειρμούς. Ιδού, λοιπόν, ένα μικρό δείγμα από αυτά,  όπως τα συνάντησα στο  Wisława Szymborska, Poems new and collected, Stanislaw Baranczak, Clare Cavanagh, Harcourt, 1998 και όπως τα μετα-ποίησα… Το πρώτο για τους λάτρεις της τραγικής ειρωνείας και το δεύτερο για τη γιαγιά μου που όταν τη ρωτάω τι κάνει, μου λέει πως σκουντάει μέρες!

Η πρώτη φωτογραφία του Χίτλερ

Και ποιος είναι τούτος ο μικρούλης με τη μικρούτσικη φορμούλα;
Αυτός είναι ο τοσοδούλης μπέμπης Αδόλφος, των Χίτλερ ο μικρούλης γιος!
Άραγε όταν μεγαλώσει, θα γίνει διδάκτωρ Νομικής;
Ή μήπως στην Όπερα της Βιέννης τενόρος περιωπής;
Τίνος είναι τούτο το χεράκι, τίνος το μικρό αυτί και η μυτούλα;
Τίνος η κοιλίτσα είναι γεμάτη γάλα, δεν ξέρουμε ακόμα:
ενός τυπογράφου, ενός γιατρού, ενός εμπόρου ή ενός παπά;
Πού θα περιπλανηθούν εκείνα τα ποδαράκια τελικά;
Σ’ έναν κήπο, σ’ ένα σχολείο, σ’ ένα γραφείο, σε μια νύφη;
μήπως στου Δήμαρχου τη θυγατέρα;

Μονάκριβο μικρούλι αγγελούδι, της μανούλας η λιακάδα, σκέτος λουκουμάς.
Όταν γεννιόταν, την προηγούμενη χρονιά,
δεν λείπαν τα σημάδια σε γη και ουρανό:
ανοιξιάτικος ήλιος, στα παράθυρα γεράνια,
της λατέρνας η μουσική μέσα στην αυλή,
τύχη καλοπίχερη σε ροδαλό χαρτί.
Και λίγο πριν τον τοκετό, της μητέρας τ’ όνειρο το σημαδιακό.
Περιστέρι σ’ όνειρο αν δεις, χαρμόσυνα νέα θα δεχτείς−
κι αν το πιάσεις, μουσαφίρης που πρόσμενες καιρό θα ᾿ρθει
Τοκ τοκ, ποιος είναι εκεί, του Αδόλφου το εγκάρδιο χτύπημα. (more…)

03/12/2009

Dasein

Filed under: Μαντάτα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 8:19 πμ

Διαφορετική από την πρώτη η δεύτερη αυτή παρουσίαση του σκεύους, κυρίως για να μην επαναλαμβανόμαστε. Πιο στατική, αλλά σχεδόν εφ’ όλης της ύλης. Ευχαριστίες στους δαιμόνιους Poetry Now για την πρόσκληση και σε όσους ανέβηκαν στον όροφο, συνέδραμαν το Τεφλονοκουτί ενίσχυσης, μοιράστηκαν μαζί μας απόψεις κι απορίες.

(more…)

01/12/2009

επεράσαμ’ όμορφα

Filed under: Μαντάτα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 6:39 μμ

οι Τεφλόνιοι αισθάνονται σφοδρή την ανάγκη να ευχαριστήσουν: τον Γιούρι και τον Νεκτάριο για την πρόσκληση και τη φιλοξενία, όσες και όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους για την όμορφη ατμόσφαιρα, τους μυστικούς ευεργέτες του Τεφλονοκουτιού ενίσχυσης, τους εξαίρετους Acte Vide και τον Άγγελο κυρίου, που ηχήσανε μαζί με την Elfriede κλείνοντας την εκδήλωση με τον πλέον αρμόζοντα τρόπο, και τον Παναγιώτη Ιωαννίδη για την ποιητικότατη φωτογραφική καταγραφή του απογεύματος (ακολουθούν ενδεικτικά κάποιες εκ των φωτογραφιών –ολόκληρο το απόγευμα να ξετυλίγεται γραμμικά εδώ– καθώς και το ποίημα προς τιμήν του Γιούρι δια χειρός Γιάζρα) (more…)

23/11/2009

Bobbi Sykes, Μια μέρα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Bobbi Sykes (1943- ), συγγραφέας και ακτιβίστρια, αποτελεί μια από τις πιο θαρραλέες ποιητικές φωνές των Αβορίγινων της Αυστραλίας. Η πιο γνωστή ποιητική της συλλογή έχει τίτλο Love Poems and other Revolutionary Actions. Στο τέλος της δεκαετίας του ’90 κυκλοφόρησε η τρίτομη αυτοβιογραφία της με τίτλο Snake Dreaming, η οποία στάθηκε αφορμή να αμφισβητηθεί η καταγωγή της. Η ίδια είπε σχετικά: «Είμαι κάθε μαύρη γυναίκα που έχει βιαστεί. Είμαι κάθε μαύρος άντρας που έχει μαστιγωθεί. Είμαι κάθε μαύρη γυναίκα που έχει αγαπηθεί.»

Στο δεύτερο τεύχος του Τεφλόν μπορείτε να διαβάσετε ένα εκτενές αφιέρωμα στην ποίηση των αυτοχθόνων της Αυστραλίας.

Λευιτικόν ΙΕ΄:19-33

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 6:53 μμ


(more…)

Sylvia Plath, Παπαρούνες τον Ιούλιο

Filed under: Αφορμές,Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — pavlinamarvin @ 6:33 μμ
 
Μικρές παπαρούνες, φλογίτσες του διαβόλου
Kανέναν δεν βλάπτετε;
Αχνοτρέμετε. Δεν μπορώ να σας αγγίξω.
Βάζω τα χέρια μου ανάμεσα στις φλόγες. Κανένα έγκαυμα.
Και μ’εξαντλεί να σας κοιτάζω
Nα σαλεύετε έτσι, ζαρωμένες κι ολοκόκκινες, σαν το δέρμα του στόματος.
Ένα στόμα που μάτωσε μόλις.
Μικρά αιματηρά μεσοφόρια!
Ατμοί που δεν μπορώ να κρατήσω.
Που είναι τα οπιούχα σας, οι κάψουλές σας της ναυτίας;
Να μπορούσα έστω να ματώσω, ή να κοιμηθώ!…
Να μπορούσε το στόμα μου να ζευγαρώσει με μια πληγή σαν αυτή!
Ή τα υγρά σας να κυλήσουν μέσα μου, σ’ αυτό το γυάλινο θάλαμο.
Νωθρά και αθόρυβα.
Όμως, χωρίς χρώμα. Χωρίς χρώμα.
Απόδοση: Παυλίνα Μάρβιν

(more…)

03/11/2009

Ο Αριστοτέλης για τα θηλυκά

Filed under: Θραύσματα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 5:23 μμ

3490681934_1c4253165bΩς γενικός κανόνας, στα ζώα με κόκκινο αίμα που έχουν πόδια και δεν γεννούν αυγά το αρσενικό είναι πιο μεγαλόσωμο και ζεί περισσότερο απο το θηλύκο… Επίσης σε όλα τα ζώα τα υψηλότερα και εμπρόσθια μέρη του σώματος είναι καλύτερα, δυνατότερα και πιο καλά εξοπλισμένα στα αρσενικά παρά στα θηλυκά, ενώ στα θηλυκά τα πλέον προνομιούχα μέρη του σώματος είναι τα κατώτερα και αυτά που είναι κρυμμένα. Κι αυτή η παρατήρηση ισχύει και για τον άνθρωπο και για όλα ζωοτόκα είδη που έχουν πόδια. Και πάλι, το θηλυκό είναι λιγότερο μυώδες και έχει λιγότερο συμπαγές σώμα και είναι πιο λεπτότριχο – όταν το είδος στο οποίο ανήκει έχει τρίχωμα, εννοείται˙ και όπου δεν υπάρχει τρίχωμα, το θηλυκό είναι λιγότερο καλά εξοπλισμένο στο ανάλογο υλίκο. Και το θηλυκό έχει πιο υγρή σάρκα και είναι περισσότερο στραβοπόδαρο και έχει τις κνήμες λεπτότερες˙ και τα πόδια είναι περισσότερο αψιδώτα και κοίλα σε τέτοια ζώα, όταν αυτά έχουν πόδια. Και όσον αφορά τη φωνή, το θηλύκο όλων των ζωικών ειδών έχει λεπτότερη και οξύτερη φωνή από το αρσενικό, εκτός από τις αγελάδες των οποίων ο μυκηθμός της θηλυκής αγελάδας είναι πιο βαρύς από τον μυκηθμό του ταύρου. Όσον αφορά τα αμυντικά και επιθετικά όργανα, όπως είναι τα δόντια, οι χαυλιόδοντες, τα κέρατα, τα νύχια και τα παρόμοια, σε μερικά είδη έχει μόνο το αρσενικό και το θηλυκό δεν έχει˙ έτσι, για παράδειγμα, η ελαφίνα δεν έχει κέρατα και, ενώ ο κόκορας έχει ένα νύχι στη φτέρνα, η κότα στερείται αυτού του όπλου˙ ομοίως και ο θηλυκός χοίρος δεν έχει χαυλιόδοντες. Σε άλλα είδη παρόμοια όργανα ανευρύσκονται και στα δύο φύλα, αλλά είναι τελειότερα ανεπτυγμένα στο αρσενικό˙ όπως, για παράδειγμα, τα κέρατα του ταύρου είναι περισσότερο ισχυρά από τα κέρατα της αγελάδας.

[Περί τα ζώα ιστορίαι 588a22-24 και 538b1-25]

(more…)

Blog στο WordPress.com.