Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

07/09/2016

R.I.P. Max Ritvo (1990-2016)

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δώδεκα — kyokokishida @ 1:35 μμ

ΤΟΣΗ ΠΟΛΛΗ ΑΝΑΣΑ

Άνοιξε διάπλατα το κορίτσι,
γέμισέ την με αέρα:
ορίστε η πρώτη βάρκα.

Στην αρχή είναι μόνο ένας, πάνω στη βάρκα για έναν,
ροζ ώμοι χαστουκίζουν τον άνεμο.
Άλλη βάρκα είναι αυτή;

Για κουπιά χρησιμοποιήσαμε τα χέρια μας, που χτυπάγανε το ένα πάνω στο άλλο.

Η θάλασσα στέγνωσε και ο ήλιος έδυσε.
Μείναμε να κρατάει ο ένας τα χέρια της άλλης˙
η βάρκα αναστέναξε και πήρε να βυθίζεται στη λάσπη.

Ένας λόφος εμφανίστηκε, κι ένα σπίτι,
και μπήκαμε και πέσαμε για ύπνο.

Τα μάτια σου κλείνουν, θηλαστικό μου.
Το χαμόγελο στο πρόσωπό μου
είναι ο θρίαμβος της ιδέας και της γαλήνης σου.

(more…)

24/03/2015

Π.Ε. Δημητριάδης, Σάκος του μποξ (…που έφυγε)

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δώδεκα — kyokokishida @ 2:08 μμ

These rivers of suggestion are driving me away

Γερό ζευγάρι

Ήταν γερό το ζευγάρι μου απόψε. Η πιο στρέιτ ύπαρξη εκεί μέσα. Αγνή καρδιά ομοφυλόφιλη. Δεν της κάθεται η Ελένη, αυτή χάνει: άπερκατ, κλοτσιά, δεξί-αριστερό κροσέ κι αποτελείωμα με το γάντι ανάποδα. Είχες ακούσει στο νοσοκομείο πως έχω χάσει τον ένα όρχι μου; Απ’ όταν έχασα και σένα είμαι απολύτως ανίκανος.

Τα αντρικά αποδυτήρια

Βρωμάνε ιδρωτίλα, τρίχα σκληρή που στάζει, τα αντρικά αποδυτήρια. Μα τους αγαπάω αυτούς τους άντρες. Γιατί είναι καθαροί από μέσα τους. Για το ψωμί σέρνονται στα καρτόνια κάτω από τ’ αυτοκίνητα, χορεύουνε τα καλοκαίρια στις ταβέρνες τα φολκλόρ. Και με γυναίκες μαζί, και φοιτητές, κάνουν προπόνηση. Κι ο δάσκαλος με διαβεβαίωσε: «Χρυσαύγουλο εδώ δε μπαίνει».

(more…)

18/03/2015

Ωμέγα, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δώδεκα — kyokokishida @ 11:34 πμ

Δεύτε τελευταίες μαχαιριές

Εγώ
περπατάω καιρό τώρα
με την ψυχή στο στόμα
και το μαχαίρι στα δόντια
έτσι
που αν χρειαστεί
με μια δυνατή εκπνοή
όποιον καριόλη
θελήσει να με τιθασεύσει
θα τον πάρω μαζί μου (more…)

11/03/2015

Στράτος Φυντανίδης, Τέσσερα διηγήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δώδεκα — kyokokishida @ 12:54 μμ

Ένα σκότωμα

Η αίθουσα αναμονής ήταν ευχάριστη. Μουσική έπαιζε σε χαμηλή ένταση. Η γραμματέας πατούσε πλήκτρα με το βλέμμα κολλημένο στην οθόνη. Πάνω απ’ το γραφείο της, μέσα σε μια σιδερένια κορνίζα στον τοίχο, ένα βάζο με λουλούδια, χοντρές στρώσεις μπογιάς, μεγάλες πινελιές και η υπογραφή κάτω δεξιά, η υπογραφή του γιατρού.

Παρακαλώ, περάστε. Πέρασε. Κάθισε. Περίμενε ώσπου ήρθε ο γιατρός, του έσφιξε το χέρι. Τον ρώτησε για το ατύχημα. Μιλούσαν κι ο γιατρός κρατούσε σημειώσεις. Έχουν περάσει χρόνια, πώς βλέπεις τώρα; Δεν έχει αλλάξει κάτι, απάντησε, άλλες φορές είναι σκοτάδι, μπορεί να βλέπω μόνο το μισό πρόσωπο, το άλλο μισό μαύρο, τίποτα. Πολύ συχνά όμως βλέπω άλλα, σχήματα, εικόνες. Ο γιατρός έξυσε το κεφάλι του. Η μαϊμού πήδηξε απ’ τον ώμο του στα γόνατά του και έπιασε το μολύβι. Άρχισε να μουντζουρώνει το χαρτί με τις σημειώσεις, το τσαλάκωσε μετά κι έφτιαξε μια μπάλα. Όταν ο γιατρός πήγε να μιλήσει, του βούλωσε μ’ αυτή το στόμα.

(more…)

04/03/2015

Max Ritvo, Ας μιλήσουμε για κοινοτοπίες

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δώδεκα — kyokokishida @ 2:39 μμ

ritvoΑς μιλήσουμε για κοινοτοπίες.

Σήμερα έφτασα ψυχοδυναμικά σε συμπεράσματα γόνιμα για να ανταπεξέλθω σ’ αυτή την περίοδο πένθους και να προχωρήσω μπροστά. Είναι τα ίδια συμπεράσματα.

Υπάρχει ένα κρεβάτι.
Μερικές φορές το κρεβάτι είναι πολύ ζεστό.
Υπάρχει μια νεκρή φύση που στάζει στο κρεβάτι
κι εσύ πίνεις αργά το νερό
και τρως σταφύλια
και τα σταφύλια έχουν κουκούτσια.
Συζητάς για τον Σιωνισμό,
συζητάς τον ρόλο του καλλιτέχνη σε οτιδήποτε –
κάνει τόση ζέστη.
Κείτεσαι στο κρεβάτι.
Πονάει την κοιλιά σου.

Μερικές φορές το κρεβάτι δεν είναι ζεστό,
μερικές φορές είναι ένα κρεβάτι.

Είναι παρήγορο να βλέπεις στο μαγαζί
αντικείμενα που έχεις αγοράσει από άλλα μαγαζιά
που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά.
Έτσι κάποιος επιβεβαιώνει:
το ισχυρό γενεαλογικό δέντρο και την καταγωγή φορτηγών και αεροπλάνων,
το πλησιέστερο που θα φτάσουμε ποτέ στο πεπρωμένο
είναι η καταναλωτική έρευνα.

Δεν υπάρχει μοναξιά˙ η ειρήνη είναι ριψοκίνδυνη: συνοδεύομαι πάντα από αυτή τη λάμπα
που μου απαγορεύεται ρητά να κρίνω.

Όταν παρακολουθείς τον Μπάρνι, και περιμένει να μιλήσει
το πρόσωπό του είναι πάντα τέλειο γι’ αυτό που θέλει να πει,
και για ν’ ακούσει.
Μια τέτοια ζωή! Ευλογία.

Περισσότερα ποιήματα του Max Ritvo μπορείτε να διαβάσετε στο δωδέκατο τεύχος του Τεφλόν.

(more…)

25/02/2015

Γεωργία Διάκου, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δώδεκα — kyokokishida @ 4:33 μμ
 .
Σκέψη λέξη
.
όταν σκέφτομαι ότι
ο τοίχος γράφει
για ποντίκια
που πετάνε
γελάω κ΄
λέω δεν είμαστε
ρατσιστές μωρό μου
μπορούμε να φοράμε
φορέματα κ΄ να βγαίνουμε
για τσιγάρα
ο περιπτεράς δεν θα σε κοιτάει
μπορώ όμως να δείξω λίγο
από τα χλωριούχα μου σκέλια
κ΄ να πάρεις το πακέτο σου
Ύστερα να τριγυρνάμε με πλαγκτόν
στις μασχάλες
τρώγοντας κρακεράκια
με κατσαρίδες
συζητώντας δυνατά
για τους πολέμους
κ΄ τις μαύρες τρύπες
–Ο Αϊνστάιν θα ήταν περήφανος
που δύο θεωρητικοί
παίζουν το σύμπαν στα δάχτυλα– (more…)

11/01/2015

Τεφλόν #12 | Κυκλοφορεί!

Filed under: Τεύχος Δώδεκα — kyokokishida @ 9:45 μμ

12teflonCOVER

Πατήστε εδώ για να δείτε τα σημεία διανομής.

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.