Τεφλόν #24, Zaina Alsous

ΜΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

Στην πόλη της Γάζας μεγαλώνουν καναρίνια
για να τα πουλήσουν: καρδερίνες υβρίδια,
στολίδια που τραγουδούν

εδώ πέρα
εδώ πέρα
εδώ πέρα

απ’ το ατομικό κλουβί˙
το ισοδύναμο
ενός μηνιάτικου.

Σπάνια πουλιά τρώνε
σκόνη στην αλ Τουφάχ,
μετοικούν στη μνήμη

αφότου πολεμικά αεροσκάφη
κυνηγήσουν το σμήνος.
Στη Βόρεια Καρολίνα είδα

κάποτε έναν καρδινάλιο
που θα μπορούσε να ’ναι
η γιαγιά μου,

η οποία πουλούσε ποπκόρν
στη λάθος πλευρά
μιας ακτογραμμής από γυαλί.

Τελικά,
της δίνεται η ευκαιρία
να ταξιδέψει. Προσπάθησα

να εκμυστηρευτώ πόσο
καιρό επιζητούσα
την αγάπη περισσότερο

απ’ την ιστορία˙
να μ’ έχει επιλέξει
ένα άλλο πουλί,

μια συστάδα ηλιοτρόπιων
σε διάταξη, να γεννούν
περισσότερο ήλιο,

μια ποικιλία ήλιου,
ίσως έπειτα
μια επιστροφή,

ίσως άνοιγμα φτερών,
κάπου αλλού.
Δεν είμαι

περήφανο άγριο ζώο.
Αυτά εδώ τα φτερά
είναι απλώς καρφιτσωμένα

στη μέση του ώμου˙
μιμούνται τον ήχο
του δειλινού. Σε λίγο, σε λίγο.


Μετάφραση από τα αγγλικά: Jazra Khaleed

Ορμώμενη από μια υλιστική αντίληψη της ιστορίας και με ελλειπτική γραφή που αντλεί στοιχεία από τον δοκιμιακό λόγο και την πολιτική οικονομία, η Αμερικανο-παλαιστίνια ποιήτρια μάς καλεί να θυμηθούμε, και να ονοματίσουμε, όσα χάθηκαν στις στάχτες που άφησε πίσω της η αποικιοκρατία, να μην αφήσουμε τη μνήμη «υπό κρατική επιτήρηση». Μας παροτρύνει να αφουγκραστούμε τη γλώσσα των δέντρων και των πουλιών, να επινοήσουμε «μια θεωρία αέναων ξεκινημάτων», μη λησμονώντας ότι η άνοιξη πάντα «έρχεται διασχίζοντας τη χώρα».

Τεφλόν #24, Ριγιάντ Αλ Σαλέχ Αλ Χουσεΐν

ΚΑΠΝΟΣ

Μελαγχολικός κι ανοιχτός σαν τη θάλασσα,
σηκώνομαι να σας μιλήσω για τη θάλασσα.
Οργισμένος και θλιμμένος με τον κόσμο,
σηκώνομαι να σας μιλήσω για τον κόσμο.
Συνεκτικός, συμπαγής κι ασταμάτητος σαν ποτάμι,
σηκώνομαι να σας μιλήσω για το ποτάμι.
Όταν το παράθυρο αποκτήσει δυο μάτια για να κοιτάζει την απελπισία μου,
οι τοίχοι δάχτυλα για να ψηλαφίζουν τα πλευρά μου,
οι πόρτες γλώσσες για να με κουβεντιάζουν,
όταν το νερό έχει τη γεύση του νερού
κι ο αέρας τη γεύση του αέρα,
όταν αυτό εδώ το μελάνι έχει τη μυρωδιά του μελανιού,
όταν το τυπογραφείο αρχίσει να παράγει ποιήματα αντί για υπνωτικά χάπια,
τα χωράφια σιτάρι αντί για όπιο,
τα εργοστάσια πουκάμισα αντί για βόμβες,
τότε εγώ θα σηκωθώ, ξανά, θα σηκωθώ να σας μιλήσω για μένα.
Να σας μιλήσω για την αγάπη που δολοφονεί τα μοιρολόγια,
τα μοιρολόγια που άνοιξαν τα βασιλικά κατάστιχα
για να προσθέσουν τα ονόματά σας στη λίστα των νεκρών.
Θα σας μιλήσω για τους νεκρούς που περίμεναν μάταια
τους επιδέσμους και τ’ αντισηπτικά.
Θα σηκωθώ, ξανά, θα σηκωθώ
να σας μιλήσω για μένα
όπως ο δικτάτορας μιλά για τις φυλακές του,
ο εκατομμυριούχος για τα εκατομμύριά του,
ο εραστής για τα στήθη της αγαπημένης του,
το παιδί για τη μητέρα του,
ο κλέφτης για τα κλειδιά του,
ο κόσμος για όσους τον κυβερνούν.
Θα σας μιλήσω με αγάπη, αγάπη, αγάπη,
αφού όμως πρώτα ανάψω ένα τσιγάρο.


Μετάφραση από τα αραβικά: Jazra Khaleed

Ένας από τους πιο καινοτόμους ποιητές της γενιάς του, ο Αλ Χουσεΐν επηρέασε όσο λίγοι τη σύγχρονη συριακή ποίηση, παρά τον σύντομο βίο του. Τα ποιήματά του είναι βαθιά υπαρξιακά και συμβολικά, «απλά σαν νερό, καθάρια σαν σφαίρα», χαρακτηρίζονται από ιμπρεσιονιστικές εικόνες, σπαράγματα ενός παράλογου και βίαιου κόσμου στην «εποχή του νετρονίου/ την εποχή των βιαστικών φιλιών στη μέση του δρόμου/ την εποχή που περπατάμε στους δρόμους ισοπεδωμένοι».

Τεφλόν #24, Miyó Vestrini

Ο ΠΟΝΟΣ

Δίπλωσα τα πουκάμισά του με προσοχή
κι άδειασα το συρτάρι του κομοδίνου.
Δεδομένου του μεγέθους της θλίψης μου,
διάβασα Μαργκερίτ Ντιράς,
εχθρική και γλυκερή Μαργκερίτ Ντιράς,
πλέκει ένα σάλι για την αγάπη της.
Την πέμπτη μέρα
άνοιξα τις κουρτίνες.
Φως έπεσε στο λεκιασμένο κάλυμμα του κρεβατιού,
το διαμέρισμα γεμάτο σκουπίδια,
η κάσα της πόρτας ξεφλουδισμένη.
Τόσος πόνος,
από τόση ασχήμια.
Κοίταξα άλλη μια φορά την ποντικομούρη του
και τα πέταξα όλα στον αγωγό σκουπιδιών της πολυκατοικίας.
Η γειτόνισσα,
θορυβημένη απ’ την ποσότητα των απορριμάτων,
με ρώτησε αν είμαι καλά.
Πονάω, της είπα.
Στο γραμματοκιβώτιο βρήκα ένα ανώνυμο σημείωμα:
«Όποια έχει μια αγάπη
να τη φροντίζει
να τη φροντίζει
και τα σιφώνια να μη βρωμίζει».

Μετάφραση από τα ισπανικά: Kyoko Kishida, Πούθλε

Σε έναν κόσμο γεμάτο «εφιαλτικές καταιγίδες και σκοτεινές πεδιάδες», η ποιήτρια από τη Βενεζουέλα μιλά –με κυνικότητα, σκωπτικότητα και αυτοσαρκασμό– για τη γυναικεία εμπειρία και τη μνήμη, για την πολιτική ήττα της γενιάς της και τον θάνατο που μπορεί να είναι απλός «σαν κούπα ζεστό γλυκάνισο» ή να «απαιτεί χρόνο κι υπομονή», για το «μυστήριο των ακαθόριστων ωρών» και τον «εξολοθρευτή άγγελο που χορεύει στο ταβάνι».

Αφροδίτη Κατσαδούρη, Δύο ποιήματα

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΕΠΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Ακούστε
κύριε
λόγω αβάσταχτης κρίσης οικονομικής
τελικά
θα
συμβιβαστώ
με το άλλο μου τέταρτο.

ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΑΝΟΙΚΕΙΟ ΣΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ

Κανείς δεν μίλησε για τη γενναία σου φύση, την πολεμοχαρή σου φορεσιά, την πανοπλία που προβάλλει ηδονιστικά ανάμεσά μας, το ηρωικό και διόλου ερωτικό «θαρσείν χρή» σου, τη δύναμή σου να στέκεσαι χωρίς να καμπυλώνεις τρυφερά στις μεγάλες λεωφόρους, την ανασυρμένη ικανότητά σου να κυκλοφορείς ακέραιος, δίχως δάχτυλα που αρχέγονα πληκτρολογούν και ορέγονται μοντέρνο πόθο, την ανεξαρτησία της ρινικής σου κοιλότητας απαλλαγμένης απ’ το άρωμά μου, τη σηπτική σου δράση να αναπνέεις τα κατουρημένα της πόλης στενά ουραγός, διαπιστωμένος ξενύχτης αλλά πάντα μόνος, την εμμένειά σου να αψηφάς τα πρώτα πληθυντικά, εργαλειοποιώντας το δίκαιο του ισχυρού που μπορεί να υπάρξει χωρίς εσένα, τις παραβάσεις στοματικών υδάτων που αντάλλαξαν οι εραστές, κανείς δεν μίλησε για όλα αυτά˙ όλοι μιλούν για την προκλητικότητα της Τουρκίας.

Όλγα Βερελή, Κολωνός

κρύα είσοδος πολυκατοικίας
φώτα σβηστά
Μυρίζει βραστό λάχανο και τσιγαρισμένο κρεμμύδι
Ένας καθρέφτης καλύπτει τον τοίχο
Η αντανάκλασή σου σε χαιρετά
Χαμογελάει ειρωνικά
σε παρέσυρε

Οι σκάλες στο σκοτάδι
Οδηγούν στο ημίφως μιας ζεστής σπηλιάς
τα μάτια σου προσαρμόζονται

Στο χολ
Οι παναγίες με κοιτούν επιτιμητικά
Δεν τηλεφωνώ ποτέ
άχρονες αλυσίδες αγάπης
Σφυρηλατημένες σε τραπεζαρία
σοβαρό σκούρο ξύλο οξιάς

Τα πρόσωπα καλύπτονται εντελώς
πίσω από τον καπνό των τσιγάρων

Προσφέρουν αγάπη
Μαγειρεμένη σε φαγητό
Δεν τους χρωστάς τίποτα
Μόνο την παρουσία σου
στη δική τους ζωή

Συνέχεια ανάγνωσης «Όλγα Βερελή, Κολωνός»