Τεφλόν #24, Miyó Vestrini

Ο ΠΟΝΟΣ

Δίπλωσα τα πουκάμισά του με προσοχή
κι άδειασα το συρτάρι του κομοδίνου.
Δεδομένου του μεγέθους της θλίψης μου,
διάβασα Μαργκερίτ Ντιράς,
εχθρική και γλυκερή Μαργκερίτ Ντιράς,
πλέκει ένα σάλι για την αγάπη της.
Την πέμπτη μέρα
άνοιξα τις κουρτίνες.
Φως έπεσε στο λεκιασμένο κάλυμμα του κρεβατιού,
το διαμέρισμα γεμάτο σκουπίδια,
η κάσα της πόρτας ξεφλουδισμένη.
Τόσος πόνος,
από τόση ασχήμια.
Κοίταξα άλλη μια φορά την ποντικομούρη του
και τα πέταξα όλα στον αγωγό σκουπιδιών της πολυκατοικίας.
Η γειτόνισσα,
θορυβημένη απ’ την ποσότητα των απορριμάτων,
με ρώτησε αν είμαι καλά.
Πονάω, της είπα.
Στο γραμματοκιβώτιο βρήκα ένα ανώνυμο σημείωμα:
«Όποια έχει μια αγάπη
να τη φροντίζει
να τη φροντίζει
και τα σιφώνια να μη βρωμίζει».

Μετάφραση από τα ισπανικά: Kyoko Kishida, Πούθλε

Σε έναν κόσμο γεμάτο «εφιαλτικές καταιγίδες και σκοτεινές πεδιάδες», η ποιήτρια από τη Βενεζουέλα μιλά –με κυνικότητα, σκωπτικότητα και αυτοσαρκασμό– για τη γυναικεία εμπειρία και τη μνήμη, για την πολιτική ήττα της γενιάς της και τον θάνατο που μπορεί να είναι απλός «σαν κούπα ζεστό γλυκάνισο» ή να «απαιτεί χρόνο κι υπομονή», για το «μυστήριο των ακαθόριστων ωρών» και τον «εξολοθρευτή άγγελο που χορεύει στο ταβάνι».

Αφροδίτη Κατσαδούρη, Δύο ποιήματα

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΕΠΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Ακούστε
κύριε
λόγω αβάσταχτης κρίσης οικονομικής
τελικά
θα
συμβιβαστώ
με το άλλο μου τέταρτο.

ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΑΝΟΙΚΕΙΟ ΣΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ

Κανείς δεν μίλησε για τη γενναία σου φύση, την πολεμοχαρή σου φορεσιά, την πανοπλία που προβάλλει ηδονιστικά ανάμεσά μας, το ηρωικό και διόλου ερωτικό «θαρσείν χρή» σου, τη δύναμή σου να στέκεσαι χωρίς να καμπυλώνεις τρυφερά στις μεγάλες λεωφόρους, την ανασυρμένη ικανότητά σου να κυκλοφορείς ακέραιος, δίχως δάχτυλα που αρχέγονα πληκτρολογούν και ορέγονται μοντέρνο πόθο, την ανεξαρτησία της ρινικής σου κοιλότητας απαλλαγμένης απ’ το άρωμά μου, τη σηπτική σου δράση να αναπνέεις τα κατουρημένα της πόλης στενά ουραγός, διαπιστωμένος ξενύχτης αλλά πάντα μόνος, την εμμένειά σου να αψηφάς τα πρώτα πληθυντικά, εργαλειοποιώντας το δίκαιο του ισχυρού που μπορεί να υπάρξει χωρίς εσένα, τις παραβάσεις στοματικών υδάτων που αντάλλαξαν οι εραστές, κανείς δεν μίλησε για όλα αυτά˙ όλοι μιλούν για την προκλητικότητα της Τουρκίας.

Όλγα Βερελή, Κολωνός

κρύα είσοδος πολυκατοικίας
φώτα σβηστά
Μυρίζει βραστό λάχανο και τσιγαρισμένο κρεμμύδι
Ένας καθρέφτης καλύπτει τον τοίχο
Η αντανάκλασή σου σε χαιρετά
Χαμογελάει ειρωνικά
σε παρέσυρε

Οι σκάλες στο σκοτάδι
Οδηγούν στο ημίφως μιας ζεστής σπηλιάς
τα μάτια σου προσαρμόζονται

Στο χολ
Οι παναγίες με κοιτούν επιτιμητικά
Δεν τηλεφωνώ ποτέ
άχρονες αλυσίδες αγάπης
Σφυρηλατημένες σε τραπεζαρία
σοβαρό σκούρο ξύλο οξιάς

Τα πρόσωπα καλύπτονται εντελώς
πίσω από τον καπνό των τσιγάρων

Προσφέρουν αγάπη
Μαγειρεμένη σε φαγητό
Δεν τους χρωστάς τίποτα
Μόνο την παρουσία σου
στη δική τους ζωή

Συνέχεια ανάγνωσης «Όλγα Βερελή, Κολωνός»

Λυδία Μηλίγκου, Ποιήματα για τη φάλαινα

1.

Όσα ειπώθηκαν˙
πως δεν έφταιγε η φάλαινα
πως έφταιγε η φάλαινα
πως δεν υπήρχε φάλαινα

………….«Μια καλλιτέχνις όπως εσείς πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά»

…………………………………αυτά είναι
…………………………………πράγματα που μου συμβαίνουν

…………………………………………………………………………………………….[horror, horror]

……………………………………………………………………………………………………….Τώρα,

…………………όμως,
…………………δεν μπορώ να σου μιλάω γι’ αυτά
…………………τα πράγματα.
…………………Ας πούμε πως όλα έχουν τελειώσει και πως εγώ περιστρέφομαι.


êtes-vous fous?

(αυτό το κάνουν καλύτερα
από την από κει μεριά, που
εσύ δεν ξέρεις)

Συνέχεια ανάγνωσης «Λυδία Μηλίγκου, Ποιήματα για τη φάλαινα»

L’Étranger, Οπτική ΙΙ

ο έρωτας συντίθεται από τον λόγο
θέλει να μπορείς να γίνεσαι καθρέφτης
δύο προτζέκτορες
και ρυζόχαρτο
να προλάβεις να χαράξεις τις ακμές
τις σκιές των επιφανειών
να μην τρομάξεις όταν δεις
τα μάτια [σου] στο χαρτί
να σε κοιτάνε πίσω.
ίσως δηλαδή είναι ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία
αυτή που πηδάει απ’ τα μάτια σου στα μάτια του και πίσω
ή η αποτύπωσή της στον ανθρώπινο αμφιβληστροειδή
αλλά τι κάνει η ορατή η/μ ακτινοβολία
προσπίπτουσα σ’ έναν καθρέφτη;
η γωνία πρόσπτωσης ισούται με τη γωνία ανάκλασης
κι απ’ τον αμφιβληστροειδή σου
η ακτίνα δεν διαπερνά τον άλλο
γυρίζει στο στέρνο σου.
σε κουράζω το ξέρω αλλά
πρέπει κάπως αυτό το σημάδι
ποιος άφησε ανοιχτά;
α εγώ.

θα επαναληφθεί.

Περισσότερα ποιήματα του L’Étranger μπορείτε να διαβάσετε στο εικοστό τέταρτο τεύχος του Τεφλόν.