Απόστολος Μαϊκίδης, Δύο ποιήματα

IMG_2094p

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

Ο πρώτος πήρε φόρα
και έπεσε στην πόρτα

ο επόμενος αδιάφορα
προσπέρασε την πόρτα

ο άλλος ήταν σίγουρος
πως δεν υπήρχε πόρτα

κανείς δεν άνοιξε την πόρτα

Συνέχεια ανάγνωσης «Απόστολος Μαϊκίδης, Δύο ποιήματα»

Χρήστος Ζάχος, Αλφαβητάρι

Απόψε η νύχτα δε θα ’ρθεί 

με μαύρες άγριες σκέψεις. 

Βήματα βράδυ μπροστά απ’ την πόρτα σου 

για σήκω για βάλ’ τα καλά σου

Γέφυρα ανάμεσα σ’ εσένα και μένα

   γέφυρα γιοφύρι μόνη ελπίς

Δίνομαι τώρα, σου δίνομαι τώρα, 

δίνομαι σε σένα τώρα

Έχω πως έχω κατέχω θαρρώ

Συνέχεια ανάγνωσης «Χρήστος Ζάχος, Αλφαβητάρι»

Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Τέσσερα ποιήματα

Κυοφορούσα σιωπή

Σήμερα, καθώς σκάλιζα
κάποιος μου ψιθύρισε ένα μυστικό
πως τα τριαντάφυλλα αίμα θέλουν
από ψάρι ή από άνθρωπο
από σώμα θρεπτικό
που να τα σώσει
και να τα μεγαλώσει
να τα μικρύνει σαν την Αλίκη
για να τα θεριώσει˙
να τα λυτρώσει
από τ’ ανθρώπινα χέρια
στα οποία πάντα προσπαθεί
να τρυπώσει
ν’ ακούσει τον ήχο του
δέρματος να σπάει
να ανοίγει να αφήνει
χυμούς να ξεχυθουν
να απορροφηθούν
από ένα νέο σώμα
αντρίκιο
μα με θηλή γυναίκας.
Ζώα που ποθούν το σώμα,
τα τριαντάφυλλα.

Η ρίζα του γρασιδιού

Ο κος Σίσυφος
Βερολινέζος Βερσαλλιώτης
γλυκός μας ταξιδιώτης
μα άναρχος καλεσμένος
κάθεται πάνω στην ώρα
μιας ωριαίας πρωΐας
να ξεπεζέψει˙
μα μαγκώνεται
στέκει κοιτάζεται
παραμιλά και λιώνει
μέσα στις συνθήκες του κόσμου
που του στέρησαν την ελευθερία
της επιλογής.
Τώρα πια μήτε ονοματίζει
μήτε φαντάζεται
και έτσι τραγικά
το τέλος επέρχεται
έξαφνα
σαν μαχαίρι
ξερνώντας τους στίχους:
«Στο Παρίσι και στη Θήβα
στις εφτά πύλες απάνω
κάθονται οι Πολυνείκεις
οι Αντιγόνες από κάτω.»

Συνέχεια ανάγνωσης «Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Τέσσερα ποιήματα»

Nanni Balestrini, ΙΙΙ. Η δεσποινίδα Ριτσμόντ καταγράφει διαφορετικές θέσεις σχετικά με τη

Βέβαια είπε ότι επιτέλους
βέβαια είπε μα ναι
βέβαια είπε ότι μα επιτέλους
ναι βέβαια είπε ότι μα

επιτέλους βέβαια είπε ότι
μα επιτέλους ότι η
βέβαια είπε μα ότι η
ναι επιτέλους αλλά είπε

ότι η βία ναι αλλά ότι
είπε βέβαια επιτέλους είπε
ναι αλλά ότι η βία
η βέβαια αλλά ότι είπε

βέβαια η βία ω αλλά ότι
επιτέλους είπε μα ναι ότι
ω βέβαια ότι η επιτέλους
η βία ω μα ναι η ότι

ότι η βία ορίστε είπε
επιτέλους ω μα ω μα η
βία ορίστε επιτέλους μα
ότι η μα ότι η βία

να είπε σήμερα μα ότι
η ορίστε ότι η βία
σήμερα επιτέλους βέβαια είπε
σήμερα μα ότι η βία

μα ότι βία απάντησε η
σήμερα επιτέλους βέβαια ότι
απάντησε ναι ορίστε σήμερα
επιτέλους μα απάντησε ω

ορίστε όπως και να ᾽χει ότι επιτέλους
η βία βέβαια μα ναι
ότι όπως και να ᾽χει σήμερα απάντησε
όπως και να ᾽χει είπε ότι ω η

λοιπόν είπε ότι σήμερα ότι
η βία μα λοιπόν ναι
απάντησε να όπως και να χει ότι
λοιπόν σήμερα ότι η μα ναι

τώρα η βία λοιπόν
μα όπως και να ᾽χει ορίστε ότι η
βέβαια απάντησε βέβαια τώρα
η βία τώρα σήμερα η

όπως και να ᾽χει λοιπόν διότι
διότι ναι επιτέλους ορίστε που
η βία διότι είπε
απάντησε βέβαια τώρα ω

διότι άρα η βία
ορίστε ω είπε άρα ότι
η βία ορίστε απάντησε
άρα ορίστε επιτέλους ναι

και μα εν τέλει τώρα
σήμερα ορίστε εν τέλει μα
όπως και να χει η βία βέβαια
εν τέλει διότι απάντησε

ότι η βία οποτεδήποτε
η ότι ναι ω μα οποτεδήποτε
να διότι επιτέλους
οποτεδήποτε είπε σήμερα που

ναι μα πάντα ότι απάντησε
πάντα η βία εν τέλει
μα άρα εν τέλει ορίστε
πάντα ότι σήμερα λοιπόν

διότι η βία είπε ο
ο η ορίστε άρα σήμερα
τώρα λοιπόν ο οποτεδήποτε
ο επιτέλους απάντησε όπως και να ᾽χει

ορίστε υπάρχει βέβαια είπε άρα
πάντα ότι εν τέλει τώρα
υπάρχει η βία λοιπόν ο
οποτεδήποτε υπάρχει διότι μα

σήμερα δεν υπάρχει ω εν τέλει
όχι ο ότι μα επιτέλους μα
άρα όχι όπως και να ᾽χει τώρα
η βία δεν ναι μα η

βέβαια όπου λοιπόν πάντα
ότι είπε όπου η βία
οποτεδήποτε υπάρχει ότι σήμερα
όπου επιτέλους απάντησε ο

λοιπόν διότι η ζήτησε
είπε επιτέλους απάντησε
ω μα ορίστε ζήτησε την
εν τέλει τώρα υπάρχει η ζήτησε

Συνέχεια ανάγνωσης «Nanni Balestrini, ΙΙΙ. Η δεσποινίδα Ριτσμόντ καταγράφει διαφορετικές θέσεις σχετικά με τη»

Clemens Setz, Δύο ποιήματα

ΕΞΗΓΗΣΙΣ

Ρώτησε εκείνος το βουνό:
Τι θα απομείνει μετά την τελευταία
αίτηση χάριτος της ανθρωπότητας στον χρόνο;

Βράχος, είπε το βουνό,
γρανίτης και ασβεστόλιθος.

Εκείνος ρώτησε το βουνό:
Πόσο ψηλός ή χαμηλός είναι ο κίνδυνος
να πεθάνουμε από μέρα σε μέρα;

Ψηλός, είπε το βουνό,
2196 μέτρα.

Εκείνος ρώτησε το βουνό:
Τι θα απομείνει από τη χλωρίδα
σε ένα τόσο ζοφερό μέλλον;

Δρυμός, είπε το βουνό,
και μεμονωμένοι λειμώνες, βρύα και θάμνοι.

Εκείνος ρώτησε το βουνό:
Όμως τι θα μπορούσαμε να αφήσουμε πίσω μας
ως μαρτυρία ή δικαιολόγηση του πολιτισμού μας;

Πίστες σκι, είπε το βουνό, πολύχρωμες, κουνιστές γόνδολες,
και, αν είναι απαραίτητο, σε βουνοκορφές σταυρούς με σύντομα ρητά.

Τι πιστεύεις, ρώτησε εκείνος το βουνό,
με αγαπάει;
Θα γίνει γυναίκα μου;

Γκρίζο, είπε το βουνό, βράχια και λειμώνες,
τουρισμός το καλοκαίρι και κάθε λογής ζαρκάδια.

Συνέχεια ανάγνωσης «Clemens Setz, Δύο ποιήματα»