Τα τεύχη 6, 7 & 8 σε pdf

6-7-8_covers_blog

Κατεβάστε τα (εδώ και καιρό εξαντλημένα) τεφλονοτεύχη:

Τεφλόν #6

Τεφλόν #7

Τεφλόν #8

Advertisements

qooonn, πέντε ποιήματα

20h - clean

ράθυμο jib

η διαφήμιση του αυτοκινήτου είναι γυναίκα
με προσωνύμια
η πραγματικότητα του αυτοκινήτου
ένας άντρας που λαγοκοιμάται στα πρωινά βλέμμα φανάρια

τα νοσοκομεία έλκουν στα σπλάχνα τους
εκείνους που συζητήθηκαν στις στήλες
όταν ο διακόπτης της μεγαμηχανής
γύρισε στη ρύθμιση Σαββατοκύριακο

κι οι εξαδάχτυλες πλάτες που περπατώντας παράλληλα
σημαίνουν μια χαμηλόμισθη πρόσληψη
επιμένουν για χειραψία

μεσοπρόθεσμη μίσθωση και κόρνα

η σχόλη των εργατών διδάσκεται
όπως η τέχνη του κεντήματος
από μάνα σε κόρη

η σχόλη των εργατών πριν την απόφαση
ξεχνιέται στον καθρέφτη
σαν κόρνα

είμαι πεζός
και το ‘μαθα ανήμερα του οχήματος
που οι υποσχέσεις δεν μου αγόρασαν

δανεικός
δανεισμένος

Continue reading «qooonn, πέντε ποιήματα»

Accidents Polipoètics, Μας την έχουν στημένη

Βούρτσισε τα δόντια σου, πλύνε τα πόδια σου, ράψε το πουλόβερ, βάψε τα νύχια, άλλαξε τις μπαταρίες, φάε τις μύξες, πιες τον αφρό, παντρέψου την, παντρέψου την, παντρέψου την, πάρε προφυλάξεις, σκέψου το μέλλον σου.

Μας την έχουν στημένη.

Οι διεθνείς ορδές από μανάδες και αντιπροσώπους και δημόσιους υπαλλήλους και τσιντσιλά και ηθικολόγους νυφίτσες που επιθυμούν να σε πάνε απ’ το χεράκι στη σύνταξη.

Πιες το σιρόπι, αγόρασε ένα καλό αυτοκίνητο, κόψε το κάπνισμα, μην το παίζεις αυτό, άλλαξε δουλειά, βελτίωσε την εικόνα σου, πήγαινε ν’ αγοράσεις γαρίδες, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, προσευχήσου στην εικόνα.

Μας την έχουν στημένη.

Με τα βασιλικά τους πόδια και τ’ αποσπάσματά τους και τους κανόνες τους και τις πυξίδες τους και τους γνώμωνές τους και τα κυριακάτικα κοστούμια τους.

Χτενίσου, καθάρισε τα παπούτσια σου, μύρισε τη βενζίνη, πες ναι στο αφεντικό σου, δες τις ειδήσεις, μην κοιμάσαι για μεσημέρι, άσε αυτό το χαμόγελο, νιώσε ένοχος, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, γίνε υπεύθυνος.

Μας την έχουν στημένη.

Μας τέλειωσε η νιότη. Φτάνει πια με την τεμπελιά. Πρέπει ν’ αποκτήσουμε συναίσθηση. Ζήτω το οιδιπόδειο σύμπλεγμα.

Ζήτω!

Δικό μου το λάθος.

Πλήρωσε τους λογαριασμούς, κοστούμι με γιλέκο, κοιμήσου με πιτζάμες, κάνε τη Δευτέρα αργία, κάνε οικογένεια, γιατί δεν αδυνατίζεις, τι μούτρα είναι αυτά, πλύνε τα χέρια, βάψε τα χείλια, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, όλα έχουν ήδη γραφτεί.

Μας την έχουν στημένη.

Ο Έντισον και ο Ουάσιγκτον και ο Αϊνστάιν και ο Φρόιντ και ο Χίτλερ και ο Κοπέρνικος και οι Σέρχιο και Εστίμπαλιθ1 και ο Φον Μπράουν2 και ο δον Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ3.

Μας την έχουν στημένη.

Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας.

Μας την έχουν στημένη.

Κάθε χρόνο πιο κοντά.

Κάθε μέρα πιο φανερά.

Κάθε ρουφηξιά πιο γλυκιά.

Κάθε ανάμνηση πιο μακριά.

Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη.

Σε όλους εμάς.

1. Δημοφιλές μουσικό ντουέτο που εκπροσώπησε την Ισπανία στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον το 1975.
2. Γερμανο-αμερικανός μηχανικός. Θεωρείται ένας από τους πατέρες της διαστημικής.
3. Ισπανός νομπελίστας γιατρός, πατέρας των σύγχρονων νευροεπιστημών.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

Accidents Polipoètics, Όλοι έχουμε δίκιο

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι ιερό.
Γιατί το δίκιο είναι καλό.
Γιατί το δίκιο είναι καθοριστικό.

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το αγοράζουμε.
Ή γιατί το έχουμε.
Ή γιατί το πιστεύουμε.
Ή γιατί κανείς δεν μας αμφισβητεί.
Ή γιατί δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Ψηλοί ή κοντοί.
Άσχημοι ή χοντροί.
Όμορφοι ή αστυνομικοί.
Θεοί ή ταξιτζήδες.

Ο σκύλος έχει δίκιο όταν καταβρέχει τις γωνίες.
Η μαμά έχει δίκιο γιατί δεν έχεις δουλειά.
Αυτή δεν έχει δίκιο γιατί δεν έχεις λεφτά.

Το να έχεις δίκιο είναι εύκολο.

Αρκεί να έχεις παιδιά
Υπαλλήλους
Σύζυγο
Σερβιτόρους
Μαθητές
Στρατιώτες
Άσχημους θείους
Καστανάδες
Ντροπαλούς φίλους
Κατοικίδια ζώα
Πολύχρωμα ψάρια.

Τι ικανοποίηση να γνωρίζεις πως οι μπακαλιάροι ποτέ δεν θα σου αντιμιλήσουν!

Γιατί;

Γιατί έχεις δίκιο.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι καλό, είναι άγιο.

Είναι η καλύτερη εφεύρεση μετά το ανθρακούχο νερό.

Και στην τελική, πάντα μπορείς να φας τον μπακαλιάρο.

Αν αυτός τολμήσει να φέρει αντίρρηση.

Γιατί όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι…

————————————————-Έχουμε δίκιο.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

Οι Accidents Polipoètics είναι το δίδυμο των ποιητών Rafael Metlikovez και Xavier Theros. Θεωρούνται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της καταλανικής προφορικής ποίησης. Παρουσιάζουν τα ποιήματά τους σε λογοτεχνικά φεστιβάλ και δημόσιες απαγγελίες. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν στις εκδόσεις Arrebato Libros τη συγκεντρωτική συλλογή Van a por nosotros.
Continue reading «Accidents Polipoètics, Όλοι έχουμε δίκιο»

Θεόφιλος Τσώρης, Ήταν μια καλή απόδραση

Ήταν μια καλή απόδραση δε νομίζεις;
Τρεις κωλοτούμπες στον αέρα και
έξω απ’ το συρματόπλεγμα
Πέρα στα βουνά, έξω απ’ το συρματόπλεγμα
Ήταν μια καλή απόδραση.
Παίχθηκε και στο σινεμά της γειτονιάς

Ηρωικά αποδράσαμε έτσι δεν είναι;
Φορέσαμε τη σωστή στολή
και τα γυαλισμένα παπούτσια
Καθόμασταν και το τραγουδάγαμε
σαν τα γλαροπούλια σε οίστρο.
Ήταν μια φίνα απόδραση

Κάπου προς τη μέση όμως είδαμε
τον Τζο το δεσμοφύλακα που έβλεπε
τηλεόραση και σηκωνόταν κάθε μέρα για δουλειά
στις 8
Δεν πήγε πουθενά ο Τζο

Ήταν μια ωραία απόδραση
καθώς είδαμε τα κάγκελα να κατεβαίνουν
απ’ το τέλος του δρόμου
Ήταν μια σπουδαία απόδραση
χωρίς τέλος
όταν σφηνώθηκε η χειροπέδα στο χέρι μου.

Στραβώσαμε την κόρνα του συσσιτίου
και έκανε άλλο ήχο
και όλοι μας τραγουδήσαμε το εμβατήριο
παράφωνα
γιατί ήμασταν ελεύθεροι˙ νομίζαμε

Φύσηξε το αεράκι απότομα
απ’ την τελευταία απόδραση
και έπρεπε να φύγουμε κι από κει.

Ina Kutulas, Χαμένος πόντος στο λεξοκέντημα των εσωφρενικών εξωρούχων (Μέρος Α’)

«Η φενάκη πως θα μπορούσαμε όντως να περιμένουμε απ’ τους άλλους
να μας δείξουν τον αληθινό τους εαυτό έτσι ώστε τελικά να έχουν την ανοχή μας…,
σ’ αυτό βρισκόταν ένας απ’ τους λόγους του αφανισμού μας.»

Pavlos Angelopoulos, 1987

Δεν θα είχε κανένα νόημα να γράψω για τον Matthias Baader-Holst, εάν ήταν να διηγηθώ απλά και μόνο τα παλιά: για ποιο λόγο, πώς και γιατί έπεσε στις ράγες του τραμ, πώς ήταν εμφανισιακά, πώς μιλούσε, τι έλεγε, πόσο πλήρωνε για το γκάζι, εάν ο λογαριασμός του γκαζιού είχε κάποια σχέση με το γεγονός ότι εμφανιζόταν συχνά φορώντας αντιασφυξιογόνα μάσκα. Αναρωτιέμαι, λέω στον εαυτό μου: οι συνεχείς εμφανίσεις του, συχνά φορώντας αντιασφυξιογόνα μάσκα, ΕΧΟΥΝ άραγε κάποια σχέση με όσους φόραγαν αντιασφυξιογόνες μάσκες στις 26 Σεπτεμβρίου ή στις 9 Δεκεμβρίου 2012 στην Αθήνα, με την άοπλη κοπέλα που φόραγε κόκκινη μπλούζα στις 25 Σεπτεμβρίου 2012 στη Μαδρίτη, όταν οι αστυνομικοί τη χτύπησαν με τα γκλομπ, τη γράπωσαν και την έσυραν μακριά; Αν το θέλει, οποιοσδήποτε στον κόσμο μπορεί να τα παρακολουθήσει, κάθε μέρα, και να δει τι σχέση έχουνε όλα αυτά με τον Baader.

Θα ’θελα να γράψω για τη Σοφία στη θεατρική σκηνή Sophiensaele της Αθήνας του Spree1 τη μέρα που η Σάνια ήρθε στο Βερολίνο απ’ τη Σόφια. Θα ’θελα να γράψω για τον Νέλσον Μαντέλα και τη Μαντάλα. Θα ’θελα να καταβροχθίσω ξανά κοτόπουλο μπούτι δίπλα στο μπόιλερ. Θα ’θελα να γράψω για μένα και τον Baader˙ στεκόμασταν μπροστά από μία καστανιά, ανθισμένη, ο Baader κι εγώ τυλιγμένοι με μια κουρτίνα-νυφικό πέπλο, κάτω απ’ το στέμμα που σχημάτιζε το δέντρο της Άννα Φρανκ. Τη μέρα που έγραψα γι’ αυτό, η Άννα Μαρί Φρανκ μπλέχτηκε στο κείμενό μου, τη μέρα που η καστανιά έριξε τους καρπούς της σαν να ήταν ρουκέτες, τη μέρα που πυροβόλησαν τους διαδηλωτές στη Μαδρίτη με πλαστικές σφαίρες, τις μέρες που εμπόδισαν τους διαδηλωτές να φτάσουν στα κοινοβούλια, τις μέρες που τα κοινοβούλια πρόδωσαν τους διαδηλωτές, τις μέρες που ξέσπασε η καταιγίδα, τις μέρες που η Άννα Μαρί Φρανκ έμεινε στο Άουσβιτς, την εποχή της ιουδαϊκής πρωτοχρονιάς, την εποχή του Γιομ Κιπούρ, την εποχή της γιορτής της σκηνοπηγίας, την εποχή που έσκαγαν τα αγκαθωτά τσόφλια των καρπών της καστανιάς, όταν έπεφταν στο έδαφος, την εποχή που η Μήδεια έπρεπε να κάνει μια στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών στη χώρα των μήντια, για ν’ αντικρίσει επιτέλους τα παιδιά της, που είχε σκοτώσει με τα ίδια της τα χέρια. Η Μήδεια φορούσε ένα μακρύ φόρεμα. Η Μήδεια μου κίνησε το ενδιαφέρον. Ο Baader φορούσε μια στολή καμουφλάζ και λόγω αυτής τραβούσε τα βλέμματα, δύο αστυνομικοί τον σταμάτησαν λόγω «εξεζητημένης ένδυσης», τη μέρα που ήταν ελεύθερη η είσοδος στα μουσεία, τόσο ελεύθερη όσο η είσοδος σε μια διαδήλωση, κι ο Baader φοράει πάλι τη στολή καμουφλάζ κι εγώ, για μια ακόμα φορά, το μπαντερονυφικό. Όλ’ αυτά τα κρατώ στο χέρι και δεν έχω τίποτα να χάσω παρά μόνο την αντιασφυξιογόνα μάσκα μου.
Continue reading «Ina Kutulas, Χαμένος πόντος στο λεξοκέντημα των εσωφρενικών εξωρούχων (Μέρος Α’)»