Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

05/02/2017

Τα τεύχη 6, 7 & 8 σε pdf

Filed under: Τεύχος Έξι,Τεύχος Εφτά,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 5:25 μμ

6-7-8_covers_blog

Κατεβάστε τα (εδώ και καιρό εξαντλημένα) τεφλονοτεύχη:

Τεφλόν #6

Τεφλόν #7

Τεφλόν #8

25/11/2014

Ghayath Almadhoun, The Celebration

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 4:23 μμ

Μια ταινία των Ghayath Almadhoun & Marie Silkeberg

Ποιήματα του Ghayath Almadhoun μπορείτε να διαβάσετε στο όγδοο τεύχος του Τεφλόν.

10/12/2013

qooonn, πέντε ποιήματα

20h - clean

ράθυμο jib

η διαφήμιση του αυτοκινήτου είναι γυναίκα
με προσωνύμια
η πραγματικότητα του αυτοκινήτου
ένας άντρας που λαγοκοιμάται στα πρωινά βλέμμα φανάρια

τα νοσοκομεία έλκουν στα σπλάχνα τους
εκείνους που συζητήθηκαν στις στήλες
όταν ο διακόπτης της μεγαμηχανής
γύρισε στη ρύθμιση Σαββατοκύριακο

κι οι εξαδάχτυλες πλάτες που περπατώντας παράλληλα
σημαίνουν μια χαμηλόμισθη πρόσληψη
επιμένουν για χειραψία

μεσοπρόθεσμη μίσθωση και κόρνα

η σχόλη των εργατών διδάσκεται
όπως η τέχνη του κεντήματος
από μάνα σε κόρη

η σχόλη των εργατών πριν την απόφαση
ξεχνιέται στον καθρέφτη
σαν κόρνα

είμαι πεζός
και το ‘μαθα ανήμερα του οχήματος
που οι υποσχέσεις δεν μου αγόρασαν

δανεικός
δανεισμένος

(more…)

18/07/2013

Accidents Polipoètics, Μας την έχουν στημένη

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 1:56 μμ

Βούρτσισε τα δόντια σου, πλύνε τα πόδια σου, ράψε το πουλόβερ, βάψε τα νύχια, άλλαξε τις μπαταρίες, φάε τις μύξες, πιες τον αφρό, παντρέψου την, παντρέψου την, παντρέψου την, πάρε προφυλάξεις, σκέψου το μέλλον σου.

Μας την έχουν στημένη.

Οι διεθνείς ορδές από μανάδες και αντιπροσώπους και δημόσιους υπαλλήλους και τσιντσιλά και ηθικολόγους νυφίτσες που επιθυμούν να σε πάνε απ’ το χεράκι στη σύνταξη.

Πιες το σιρόπι, αγόρασε ένα καλό αυτοκίνητο, κόψε το κάπνισμα, μην το παίζεις αυτό, άλλαξε δουλειά, βελτίωσε την εικόνα σου, πήγαινε ν’ αγοράσεις γαρίδες, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, προσευχήσου στην εικόνα.

Μας την έχουν στημένη.

Με τα βασιλικά τους πόδια και τ’ αποσπάσματά τους και τους κανόνες τους και τις πυξίδες τους και τους γνώμωνές τους και τα κυριακάτικα κοστούμια τους.

Χτενίσου, καθάρισε τα παπούτσια σου, μύρισε τη βενζίνη, πες ναι στο αφεντικό σου, δες τις ειδήσεις, μην κοιμάσαι για μεσημέρι, άσε αυτό το χαμόγελο, νιώσε ένοχος, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, γίνε υπεύθυνος.

Μας την έχουν στημένη.

Μας τέλειωσε η νιότη. Φτάνει πια με την τεμπελιά. Πρέπει ν’ αποκτήσουμε συναίσθηση. Ζήτω το οιδιπόδειο σύμπλεγμα.

Ζήτω!

Δικό μου το λάθος.

Πλήρωσε τους λογαριασμούς, κοστούμι με γιλέκο, κοιμήσου με πιτζάμες, κάνε τη Δευτέρα αργία, κάνε οικογένεια, γιατί δεν αδυνατίζεις, τι μούτρα είναι αυτά, πλύνε τα χέρια, βάψε τα χείλια, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, όλα έχουν ήδη γραφτεί.

Μας την έχουν στημένη.

Ο Έντισον και ο Ουάσιγκτον και ο Αϊνστάιν και ο Φρόιντ και ο Χίτλερ και ο Κοπέρνικος και οι Σέρχιο και Εστίμπαλιθ1 και ο Φον Μπράουν2 και ο δον Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ3.

Μας την έχουν στημένη.

Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας.

Μας την έχουν στημένη.

Κάθε χρόνο πιο κοντά.

Κάθε μέρα πιο φανερά.

Κάθε ρουφηξιά πιο γλυκιά.

Κάθε ανάμνηση πιο μακριά.

Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη.

Σε όλους εμάς.

1. Δημοφιλές μουσικό ντουέτο που εκπροσώπησε την Ισπανία στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον το 1975.
2. Γερμανο-αμερικανός μηχανικός. Θεωρείται ένας από τους πατέρες της διαστημικής.
3. Ισπανός νομπελίστας γιατρός, πατέρας των σύγχρονων νευροεπιστημών.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

17/07/2013

Accidents Polipoètics, Όλοι έχουμε δίκιο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:51 μμ

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι ιερό.
Γιατί το δίκιο είναι καλό.
Γιατί το δίκιο είναι καθοριστικό.

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το αγοράζουμε.
Ή γιατί το έχουμε.
Ή γιατί το πιστεύουμε.
Ή γιατί κανείς δεν μας αμφισβητεί.
Ή γιατί δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Ψηλοί ή κοντοί.
Άσχημοι ή χοντροί.
Όμορφοι ή αστυνομικοί.
Θεοί ή ταξιτζήδες.

Ο σκύλος έχει δίκιο όταν καταβρέχει τις γωνίες.
Η μαμά έχει δίκιο γιατί δεν έχεις δουλειά.
Αυτή δεν έχει δίκιο γιατί δεν έχεις λεφτά.

Το να έχεις δίκιο είναι εύκολο.

Αρκεί να έχεις παιδιά
Υπαλλήλους
Σύζυγο
Σερβιτόρους
Μαθητές
Στρατιώτες
Άσχημους θείους
Καστανάδες
Ντροπαλούς φίλους
Κατοικίδια ζώα
Πολύχρωμα ψάρια.

Τι ικανοποίηση να γνωρίζεις πως οι μπακαλιάροι ποτέ δεν θα σου αντιμιλήσουν!

Γιατί;

Γιατί έχεις δίκιο.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι καλό, είναι άγιο.

Είναι η καλύτερη εφεύρεση μετά το ανθρακούχο νερό.

Και στην τελική, πάντα μπορείς να φας τον μπακαλιάρο.

Αν αυτός τολμήσει να φέρει αντίρρηση.

Γιατί όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι…

————————————————-Έχουμε δίκιο.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

Οι Accidents Polipoètics είναι το δίδυμο των ποιητών Rafael Metlikovez και Xavier Theros. Θεωρούνται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της καταλανικής προφορικής ποίησης. Παρουσιάζουν τα ποιήματά τους σε λογοτεχνικά φεστιβάλ και δημόσιες απαγγελίες. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν στις εκδόσεις Arrebato Libros τη συγκεντρωτική συλλογή Van a por nosotros.
(more…)

28/06/2013

Θεόφιλος Τσώρης, Ήταν μια καλή απόδραση

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 5:04 μμ

Ήταν μια καλή απόδραση δε νομίζεις;
Τρεις κωλοτούμπες στον αέρα και
έξω απ’ το συρματόπλεγμα
Πέρα στα βουνά, έξω απ’ το συρματόπλεγμα
Ήταν μια καλή απόδραση.
Παίχθηκε και στο σινεμά της γειτονιάς

Ηρωικά αποδράσαμε έτσι δεν είναι;
Φορέσαμε τη σωστή στολή
και τα γυαλισμένα παπούτσια
Καθόμασταν και το τραγουδάγαμε
σαν τα γλαροπούλια σε οίστρο.
Ήταν μια φίνα απόδραση

Κάπου προς τη μέση όμως είδαμε
τον Τζο το δεσμοφύλακα που έβλεπε
τηλεόραση και σηκωνόταν κάθε μέρα για δουλειά
στις 8
Δεν πήγε πουθενά ο Τζο

Ήταν μια ωραία απόδραση
καθώς είδαμε τα κάγκελα να κατεβαίνουν
απ’ το τέλος του δρόμου
Ήταν μια σπουδαία απόδραση
χωρίς τέλος
όταν σφηνώθηκε η χειροπέδα στο χέρι μου.

Στραβώσαμε την κόρνα του συσσιτίου
και έκανε άλλο ήχο
και όλοι μας τραγουδήσαμε το εμβατήριο
παράφωνα
γιατί ήμασταν ελεύθεροι˙ νομίζαμε

Φύσηξε το αεράκι απότομα
απ’ την τελευταία απόδραση
και έπρεπε να φύγουμε κι από κει.

05/02/2013

Ina Kutulas, Χαμένος πόντος στο λεξοκέντημα των εσωφρενικών εξωρούχων (Μέρος Α’)

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 11:16 πμ
«Η φενάκη πως θα μπορούσαμε όντως να περιμένουμε απ’ τους άλλους
να μας δείξουν τον αληθινό τους εαυτό έτσι ώστε τελικά να έχουν την ανοχή μας…,
σ’ αυτό βρισκόταν ένας απ’ τους λόγους του αφανισμού μας.»

Pavlos Angelopoulos, 1987

Δεν θα είχε κανένα νόημα να γράψω για τον Matthias Baader-Holst, εάν ήταν να διηγηθώ απλά και μόνο τα παλιά: για ποιο λόγο, πώς και γιατί έπεσε στις ράγες του τραμ, πώς ήταν εμφανισιακά, πώς μιλούσε, τι έλεγε, πόσο πλήρωνε για το γκάζι, εάν ο λογαριασμός του γκαζιού είχε κάποια σχέση με το γεγονός ότι εμφανιζόταν συχνά φορώντας αντιασφυξιογόνα μάσκα. Αναρωτιέμαι, λέω στον εαυτό μου: οι συνεχείς εμφανίσεις του, συχνά φορώντας αντιασφυξιογόνα μάσκα, ΕΧΟΥΝ άραγε κάποια σχέση με όσους φόραγαν αντιασφυξιογόνες μάσκες στις 26 Σεπτεμβρίου ή στις 9 Δεκεμβρίου 2012 στην Αθήνα, με την άοπλη κοπέλα που φόραγε κόκκινη μπλούζα στις 25 Σεπτεμβρίου 2012 στη Μαδρίτη, όταν οι αστυνομικοί τη χτύπησαν με τα γκλομπ, τη γράπωσαν και την έσυραν μακριά; Αν το θέλει, οποιοσδήποτε στον κόσμο μπορεί να τα παρακολουθήσει, κάθε μέρα, και να δει τι σχέση έχουνε όλα αυτά με τον Baader.

Θα ’θελα να γράψω για τη Σοφία στη θεατρική σκηνή Sophiensaele της Αθήνας του Spree1 τη μέρα που η Σάνια ήρθε στο Βερολίνο απ’ τη Σόφια. Θα ’θελα να γράψω για τον Νέλσον Μαντέλα και τη Μαντάλα. Θα ’θελα να καταβροχθίσω ξανά κοτόπουλο μπούτι δίπλα στο μπόιλερ. Θα ’θελα να γράψω για μένα και τον Baader˙ στεκόμασταν μπροστά από μία καστανιά, ανθισμένη, ο Baader κι εγώ τυλιγμένοι με μια κουρτίνα-νυφικό πέπλο, κάτω απ’ το στέμμα που σχημάτιζε το δέντρο της Άννα Φρανκ. Τη μέρα που έγραψα γι’ αυτό, η Άννα Μαρί Φρανκ μπλέχτηκε στο κείμενό μου, τη μέρα που η καστανιά έριξε τους καρπούς της σαν να ήταν ρουκέτες, τη μέρα που πυροβόλησαν τους διαδηλωτές στη Μαδρίτη με πλαστικές σφαίρες, τις μέρες που εμπόδισαν τους διαδηλωτές να φτάσουν στα κοινοβούλια, τις μέρες που τα κοινοβούλια πρόδωσαν τους διαδηλωτές, τις μέρες που ξέσπασε η καταιγίδα, τις μέρες που η Άννα Μαρί Φρανκ έμεινε στο Άουσβιτς, την εποχή της ιουδαϊκής πρωτοχρονιάς, την εποχή του Γιομ Κιπούρ, την εποχή της γιορτής της σκηνοπηγίας, την εποχή που έσκαγαν τα αγκαθωτά τσόφλια των καρπών της καστανιάς, όταν έπεφταν στο έδαφος, την εποχή που η Μήδεια έπρεπε να κάνει μια στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών στη χώρα των μήντια, για ν’ αντικρίσει επιτέλους τα παιδιά της, που είχε σκοτώσει με τα ίδια της τα χέρια. Η Μήδεια φορούσε ένα μακρύ φόρεμα. Η Μήδεια μου κίνησε το ενδιαφέρον. Ο Baader φορούσε μια στολή καμουφλάζ και λόγω αυτής τραβούσε τα βλέμματα, δύο αστυνομικοί τον σταμάτησαν λόγω «εξεζητημένης ένδυσης», τη μέρα που ήταν ελεύθερη η είσοδος στα μουσεία, τόσο ελεύθερη όσο η είσοδος σε μια διαδήλωση, κι ο Baader φοράει πάλι τη στολή καμουφλάζ κι εγώ, για μια ακόμα φορά, το μπαντερονυφικό. Όλ’ αυτά τα κρατώ στο χέρι και δεν έχω τίποτα να χάσω παρά μόνο την αντιασφυξιογόνα μάσκα μου.
(more…)

Ina Kutulas, Χαμένος πόντος στο λεξοκέντημα των εσωφρενικών εξωρούχων (Μέρος Β’)

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:23 πμ

Η εγκυμοσύνη μου πήγε περίφημα. Πιθανώς επειδή ο Baader ενθάρρυνε να ντύνομαι εξεζητημένα, επειδή με άγγιξε με το νύχι του μικρού δαχτύλου του, πιθανώς λόγω της ιστορίας μας κάτω απ’ τη σκηνή που είχαμε φτιάξει από κουρέλια, λόγω του κουτιού με τα ραπτικά, με τα οποία ράβαμε τα λόγια που έβγαιναν απ’ τα στόματά μας, τον Σεπτέμβριο του 1985, όταν η μπανιέρα στην Prenzlauer Allee έγινε μπαανιέρα κι ύστερα δεν επέστρεψε ποτέ στην προηγούμενη χρήση της, λόγω της πόρτας ασφαλείας στο κλιμακοστάσιο που ο σκουριασμένος μεντεσές της άφησε χρώμα στα δάχτυλα του Baader. Τρώγαμε κοτόπουλο μπούτι στα όρθια δίπλα στο μπόιλερ και κάθε νύχτα ακούγαμε τραγούδια της Γιάννα Μπιτσέφσκαγια, είχαμε κρύα μανταρίνια στο ψυγείο, αρακά με παστράμι, δεν υπήρχε νιπτήρας αλλά δύο νεροχύτες κι ένα μονό κρεβάτι. Είχαμε γαλακτοκομικά κι αόρατη γραφή από γάλα κι ένα μπλάνκο. Ξαπλώναμε στις αχτίδες φωτός που έριχνε πάνω μας απ’ απέναντι το Πλανητάριο, απ’ το εσωτερικό του ανατιναγμένου αεριοφυλάκιου όπου θάβαμε τα έγγραφα, τα χέρια μας ο ένας στην τσέπη του άλλου. Ψηλαφούσαμε τις τρύπες, τις κακοραμμένες ραφές, τις λωρίδες από χαρτί βελουτέ, κρεπ και περιτυλίγματος. Σφραγίσαμε τη σιωπηλή συμφωνία μας με λίγο χρώμα απ’ το μπουρί της σόμπας.

Δεν συνάντησα ποτέ άλλον άνθρωπο που να μην ακολουθεί κανέναν κανόνα ένδυσης με τέτοιο βαθμό συνέπειας, κάποιον που να χορεύει με τέτοιον τρόπο εκτός ρυθμού, κάποιον που να ακυρώνει κάθε ματαιοδοξία, κάποιον που να βάζει και να βγάζει ρούχα με τέτοιον τρόπο –στην πραγματικότητα δεν είχε ρούχα αλλά τα φρόντιζε για λίγο καιρό, αυτά εμφανίζονταν κάποια στιγμή μαζί του κι ύστερα εξαφανίζονταν και πάλι. Βασικά ήταν πάντα απλώς γυμνός και ο δημοκρατικότερος όλων σ’ αυτή τη δημοκρατία. Υπονόμευε σταθερά και διαρκώς τις υπαγορεύσεις της βιομηχανίας ένδυσης. Για μια βδομάδα σχεδόν ήταν ο προσωπικός μου οίκος μόδας, ο στιλίστας μου, το ρουχάδικό μου3. Έφτιαξε για μένα μια ινδιάνικη σκηνή. Μου φώναζε «Σκουάου!» Έλεγε: «Χόουχ!» Ψαλίδιζε τα δείγματα ψεύτικης γούνας που είχα στη βαλίτσα μου. Χρησιμοποιούσε ξηλωτήρι, δακτυλήθρες, ρουλέτα μοδιστρών. Μουντζούρωνε τα σκίτσα μου. Προσπαθούσε να μιμηθεί τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ. Έγλειφε το καρμπόν και το λαδόχαρτο και το χαρτί μιλιμετρέ και το χαρτί ζωγραφικής και τα επετειακά γραμματόσημα απ’ το παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων. Σχεδίαζε το πατρόν ενός παλτό με βάση το φιλί του Κλιμτ. Χρησιμοποιούσε με λάθος τρόπο το ανοιχτήρι. Έδειχνε πώς είναι αδύνατο ν’ αυτοκτονήσει κανείς με πινέζες, φυσοκάλαμα και στερεωτικό. Ζητούσε ψαρόκολλα και κόλλα κουνελιού, την Ειρήνη, ρητίνη και χολή βοδιού. Άφηνε ξανά και ξανά τη λέξη Sprelecart4 να λιώνει στη γλώσσα του. Μου συνέβαινε. Έκανε τατουάζ στις πλαστελίνες μου με τη βελόνα χάραξης. Έβγαινε απ’ τα ρούχα του, μου πρόσφερε τις υπηρεσίες του σαν φωτιστικό τραπεζιού, ξεπατίκωνε σχέδια, έραβε στο διαβατήριό μου το άρωμα της ζωής του με σταυροβελονιά και κομποβελονιά. Εξαφανιζόταν. Άφηνε το νερό να τρέχει. Εμφανιζόταν και πάλι. (more…)

Ina Kutulas, Στο σπίτι του »Μatthias« BAADER Holst

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:18 πμ

KutulasInaP1030126

Φωτογραφίες της Ina Kutulas από το εξωτερικό της τελευταίας κατοικίας του »Μatthias« BAADER Holst
στη γειτονιά Prenzlauer Berg του Βερολίνου.

(more…)

30/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, φεμινιστικά τριαξονικά

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:22 πμ

να καταστρέφεσαι να εξευτελίζεσαι πριν να είναι πολύ νωρίς για πόλεμο η πρωινή αδιαθεσία η κατοχή μιας ηλεκτρικής καρέκλας: αυτός που κυβερνά το καλό μέσα στους ανθρώπους υπερασπίζεται την τιμή του: μία εξολόθρευση μακριά
αβοήθητος στα νύχια της γραμμής μπαϊκάλ-άμουρ1 ψάχνοντας στη σκόνη του δρόμου: η όψη των αστεριών από την μπάουτσεν2 και την κανόσα3 το σπίτι της παιδικής σου ηλικίας: κατοικημένο απ’ τους κροπότκιν και κιντλ4 ό,τι μέσα απ’ τα δάχτυλά μας θρυμματίζεται: μητρική συμβουλή ή φόνος του πατρός ορδές μογγόλων στον δρόμο για τη σχολική σίτιση ευρήματα που λένε: μόνος///πάντοτε γηραιότερος νιώθεις νεότερος απ’ τη λίθινη εποχή: απεικόνιση του κακού «η ίδια ομάδα αίματος με το ντόπερμαν του δικτάτορα». και χτυπημένοι απ’ τη ζωή πήγαμε να παίξουμε μέχρι να μη μείνει τίποτα μέχρι ν’ αρχίσουμε να κλαίμε πάνω σε σωρούς φεμινιστικού ταχυδρομείου.

1. BAM (Baikal-Amur Mainline): Σιδηροδρομική γραμμή η οποία κατασκευάστηκε ως εναλλακτική διαδρομή του Υπερσιβηρικού.
2. Bautzen: Πόλη της ανατολικής Σαξονίας.
3. Canossa: Πόλη στην Emilia-Romagna της Ιταλίας.
4. Berliner Kindl: Βερολινέζικη μπύρα. Το λογότυπό της απεικονίζει ένα παιδί να βγάζει το κεφάλι του μέσα από ένα ποτήρι μπύρας.

(more…)

25/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, Επιστολές προς τη νεολαία του έτους «2017»

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 11:35 μμ

Απόσπασμα από την ταινία Briefe an die Jugend des Jahres “2017” (Επιστολές προς τη νεολαία του έτους «2017»)

21/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, Σκίτσα[3]

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:08 πμ

baader2κοτσυφαναγκασμός 1

όταν 1987 χρόνια αργότερα σε σταυρώνω σ’ έναν φράχτη κήπου γνωρίζω ότι κάτω απ’ το στήθος κουβαλάς έναν ΑΓΚΥΛΩΤΟ ΣΤΑΥΡΟ τον ακολουθώ καθώς επιστρέφει σπίτι/ στο ΡΑΪΧ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΣΟΥ τον λατρεύω όπως ένα χάμστερ όπως έναν ψωριάρη κότσυφα φιλώ τις ερήμους του στήθους σου θυμίζουν εκποίηση ακινήτου κούνια βεράντας απ’ την εποχή της ιεράς εξέτασης

16/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, Σκίτσα[2]

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 2:58 μμ

baader1

«η ΝΥΧΤΑ πέφτει στο ΓΚΕΤΤΟ!»

θεραπεύουμε τους εαυτούς μας:        βασανίζοντας

14/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, Σκίτσα[1]

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 4:29 μμ

baader3όποιος πίστευε σε κάτι εκτελούνταν

11/01/2013

12 μπιλιέτα για τον »Μatthias« BAADER Holst

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 12:17 μμ
1.
Ο Matthias Holst γεννιέται στις 17 Μαΐου 1962 στην πόλη Quedlinburg της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ). Η μητέρα του εργαζόταν ως διοικητική υπάλληλος στο πανεπιστήμιο Martin Luther και ο πατέρας του ως υφηγητής της Αγγλικής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ο Matthias μεγάλωσε και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην πόλη Halle.

2.
Με το πέρας της διετούς εκπαίδευσής του στο επάγγελμα του χτίστη, ο αρχιμάστορας τον συμβουλεύει να κάνει κάποια άλλη δουλειά, γιατί είναι «πολύ ψηλός, πολύ λεπτός, πολύ ατσούμπαλος, και καθώς φαίνεται η καρδιά του δεν ανήκει στην οικοδομή».

3.
Για ένα διάστημα εργάζεται στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, όπου έχει πρόσβαση στην αίθουσα με τα απαγορευμένα στη ΛΔΓ λογοτεχνικά και επιστημονικά βιβλία. Εκεί αρχίζει να σημειώνει σε χαρτάκια αποσπάσματα από κείμενα αναρχικών και αβάν-γκαρντ συγγραφέων, τα οποία θα αποτελέσουν τη μαγιά του έργου του.

4.
Το (ειρωνικό) παρατσούκλι BAADER οφείλεται στη συμπάθειά του για τη Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) και τον Andreas Baader. Ωστόσο, κάποιοι ισχυρίζονται ότι το υιοθέτησε όταν έπεσε για μπάνιο σε ένα σιντριβάνι (Bader στα γερμανικά είναι ο φύλακας δημόσιου λουτρού, ο οποίος είναι επίσης κουρέας και έχει βασικές γνώσεις πρώτων βοηθειών). Ταυτόχρονα, με το παρατσούκλι αυτό απέτιε φόρο τιμής στον ντανταϊστή Johannes Baader (1875-1955). Το μικρό του όνομα, Matthias (=δώρο του Θεού), συνήθιζε να το βάζει σε εισαγωγικά.
(more…)

Blog στο WordPress.com.