Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

17/07/2014

Εξαντλήθηκαν

και επανακυκλοφορούν σε ηλεκτρονική μορφή.

Μπορείτε να τα κατεβάσετε από τις αντίστοιχες σελίδες στα δεξιά του ιστολογίου

ή από εδώ: τεύχος #3, τεύχος #4, τεύχος #5.

covers3_4_5

Advertisements

27/03/2012

Ali Cobby Eckermann, Little bit long time: η στρογγυλή φωνή μιας αβορίγινης ποιήτριας

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 4:46 μμ
Το Βουνό
Χείλη σπάνε
ματώνοντας,

το βουνό στεγνώνει
στη γλώσσα μου.

Χέρια ροζιάζουν
αδέξια,

το βουνό ανατέλλει
στα δάχτυλά μου.

Στέκω να το δω
και περιμένω.

Έρχεται ένα πουλί.
Δεν ρωτώ τίποτα

γυρίζω και γραπώνω
τη θέα.

Μαύρο


 Για τη Μαμά Audrey, μια πραγματική ακτιβίστρια

1
Ο πατέρας μου είναι ένας μονόκερως
Το μυθικό τέρας
Που κρύβεται πίσω από σύννεφα
Φλυαρίας.

Η μητέρα μου αρπάζει κουρτίνες
Τις κομματιάζει με αγωνία
Τις πλέκει κορδέλες
Σε μια άδεια εκκλησία.

Η γιαγιά μου ανοίγει παράθυρα
Υφαίνει τραγούδια
Και τρυφερά λέει
Μύθους αληθινούς.

2
Ο πατέρας μου νομίζει ότι δεν είμαι δική του

Η μητέρα μου νομίζει ότι με ξέρει

Η γιαγιά μου νομίζει ότι είμαι η καρδιά της

Αλλά εγώ δεν είμαι τίποτα από αυτά

Είμαι λευκή
Είμαι γκρίζα
Είμαι μαύρη.

(more…)

18/03/2012

Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος γ’

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 7:35 μμ

χαμαλοδουλειά

δεν ξέρω
πόσες ώρες
της ζωής μου
τις πέρασα
καθαρίζοντας αυτά που άφησαν
πίσω τους άλλοι.
όταν δεν έχεις
προσόντα
και χρειάζεσαι $$$
δουλεύεις είτε
σε φαστ φουντ
είτε γίνεσαι επιστάτης.
έχω καθαρίσει κτίρια
γραφείων, εστιατόρια,
αποθήκες, στάβλους,
μπακάλικα,
εργαστήρια
και επισκεπτήρια φυλακών.
οι φίλοι μου πάντα
μου φαίνονταν ότι είχαν δουλειές
πιο υποφερτές
κατά κάποιον τρόπο·
δούλευαν σε δισκοπωλεία
ή σε μαγαζιά με μεταχειρισμένα σινιέ ρούχα ή οι
γονείς τους είχαν
επιχειρήσεις και
δούλευαν γι αυτούς.
εγώ πάντα κατέληγα
επιστάτης.
στην φυλακή
ποτέ δεν χρησιμοποιείται
αυτός ο όρος· αντί γι αυτό
είσαι porter.
χωρίς να είμαι σίγουρος γιατί·
εγώ νόμιζα ότι porter
είναι αυτός που βοηθάει τους επιβάτες
στα τρένα
ή κάτι τέτοιο.
σε όλη τη διάρκεια της εφηβείας
και της δεύτερης και τρίτης δεκαετίας της ζωής μου
μέχρι τη στιγμή που με συνέλαβαν
δούλευα σε άσημες σκατοδουλειές με χαμηλή αμοιβή
και μηδέν κύρος·
ομολογουμένως,
το σφουγγάρισμα αποχωρητηρίων δεν είναι
σέξι εργασία.
έμοιαζε πως οποτεδήποτε
έβρισκα καλοπληρωμένη δουλειά
απολυόμουν σε λίγους μήνες.
ποτέ δεν απολύθηκα
από δουλειά
που πληρωνόταν με τον κατώτατο μισθό.
έπρεπε να παραιτούμαι από τέτοιες δουλειές, μόνο για να
αναγκαστώ να βρω άλλες, όμοιες
δουλειές μετά από μερικούς μήνες
πείνας
και ύπνου σε ξένους καναπέδες.
δεν ήταν και σπουδαία
ζωή
αλλά ήταν αυτό που
έκανα.

(more…)

15/03/2012

Roger McGough, Άλλα τέσσερα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — raniatef @ 2:48 μμ

Πίτα

εγώ ήθελα μια ζωή
εσύ ήθελες κάτι άλλο
δεν μπορούσαμε να ᾽χουμε την πίτα ολόκληρη
κι έτσι φάγαμε οέναςτονάλλο.

Πρώτη Μέρα στο Σχολείο

Χιλιαδεσμυριαδεσιλιάδες μίλια μακριά από το σπίτι
Περιμένω το κουδόυνι να χτυπήσει. (Να χτυπήσει πού;)
Γιατί όλα είναι τόσο μεγάλα, τ’ άλλα παιδιά;
Τόσο φασαριόζικα; Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι στο σπίτι
Να γεννηθήκαν πρέπει με στολή
Να ζήσαν όλη τη ζωή τους σε παιδικές χαρές
Να ξόδεψαν τα χρόνια τους εφευρίσκοντας παιχνίδια
Που δεν μ’ αφήνουν να παίξω. Παιχνίδια
Σκληρά, που σε καταπίνουν.

Και τα κάγκελα,
Παντού γύρω, κάγκελα.
Είναι για να κρατάνε μακριά τους λύκους και τα τέρατα;
Τα πράματα που σκοτώνουνε και τρώνε παιδιά;
Τα πράματα απ’ τα οποία δεν παίρνεις γλυκά;
Ίσως νάναι για να μας εμποδίζουνε να βγαίνουμε έξω.
Να το σκάμε από τα μασήματα. Μάσημα.
Πώς μοιάζει ένα μάσημα;
Ακούγεται σαν τσίχλα γλιστερό.
Τα φυλάνε μέσα στις αίθουσες δαδασκαλίας.
Αίθουσες γεμάτες δάδες και σκαλιά. Για φαντάσου.

Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ τ’ ονομά μου
Η μαμά είπε ότι θα ήταν χρήσιμο.
Όπως οι γαλότσες. Στις λακκούβες.
Γαλαζογαλότσες. Μακάρι νάταν εκείνη εδώ.
Νομίζω ότι τ’ όνομά μου είναι ραμμένο κάπου
Ίσως η δασκάλα μού το διαβάσει.
Δα-σκάλα. Αυτή που φτιάχνει τις σκάλες.

(more…)

16/11/2011

Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος β’

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 3:06 πμ

εϊ κοπελιά

περνώντας μέσα από την πόλη
με το λεωφορείο της φυλακής
καλοκαίρι
τα παράθυρα κατεβασμένα

μια έφηβη
στο πεζοδρόμιο

ένας μπροστινός μου μεξικάνος
έσκυψε έξω
και κοίταξε λάγνα

«Έι κοπελιά! Σε θέλω πολύ!»

το χέρι της τινάχτηκε
γρήγορα
περιφρονητικά
χωρίς καν να κοιτάξει

τον ξεφορτώθηκε
πολύ όμορφα στ’ αλήθεια

χτυπιόμασταν
απ’ τα γέλια

μέχρι που φτάσαμε στη φυλακή

(more…)

15/11/2011

Αντώνης Αντωνάκος, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 4:22 πμ

ΠΡΑΞΕΙΣ

Είπε ο σοφός διανοούμενος Πωλ Σαρτρ
πως κόλασή μας είν’ οι άλλοι.
Μα εγώ κάθε φορά που γυναικεία σάρκα θα μυρίσω
μες στον παράδεισο για λίγο θα βρεθώ.
Γιατί γνωρίζω πως
η κάθε κόλαση έχει και τον παράδεισό της
όπως τ’ αντίθετό του ο αριθμός.
Κι είν’ ο φαλλός το πρόσημο του σώματος
κι ο έρωτας των πράξεων η πιο αθώα πράξη
πρόσθεση κι αφαίρεση μαζί.
Κι όταν κάνει ο έρωτας τη σούμα του
τα πρόσημα εξαλείφονται
τ’ αντίθετα γινόμαστε μηδέν.
Ξαναγυρνούμε στην αρχή
εκεί πριν απ’ τη γέννηση
εκεί μετά το θάνατο
σε μιαν ανυπαρξία γλυκιά
κι είμαστε σπόροι μοναχά, ιερά μηδενικά
ζώα κυκλικά, συμπαντικοί τροχοί
γύρη αθώα μες στου χρόνου το λουλούδι
κι ο οργασμός η μέθη η βαθύτατη
του σύμπαντος ο αιώνιος ο παρανομαστής.

(more…)

11/11/2011

Μαρία Ρω, Έξι από Τα φτερά της διαολοψιψίνας

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 1:01 μμ

[Φτερο 14]
εγω
-ισμος
capital
εγωκαπιταλ
ξεφτυλα
Αλλοι
Τεκιλα
θησαυρος
συγχρονισμος
Εκτος πεδιου
αν ακουσω φωνες
η δικη σου
λειπει λιγοτερο
μυξο
μαντηλα
ευτυχια
λευκο
αρχη της επαναληψης
Βλεπω
απο μικρο παιδι
κινηματογραφος
ποιηση
εγωισμος

[Φτερο 16]

Στο ψυγειο
η ψυχη μου
μια μπυρα
ανυπαρξια
αυτοεξαφανιση
μπλοφα
τρωω τις μυξες μου
χωρις πολλα
πολλα
λαθος
κρεμασμενα σκυλια
γαβγιζουνε
το θανατο μας
στη τυχη
σαγαπω
βηματα στα νυχια
ξινισμενο κρασι
οχι
δεν είναι ετσι η ζωη
ψηλα ο θολος
βαθυ το τουνελι
συναντιομαστε
περα
απο τα περα μερη

(more…)

09/11/2011

Γιώργος Μανάδης, Οχτώ ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 1:15 πμ

Η Μέριλυν έχει μετακομίσει απέναντι

η κολασμένη ρουτίνα της γειτόνισσάς μου
απογεύματα με μπέιμπι ντολ
κρύα θάλασσα με κενά ήλιου
δυο παιδιά φασώνονται υπό δένδρων
δεν διακρίνεις φύλα πλέον
χάνεται υπό κυμάτων πλοίων

Ο Μπόρις Βιάν ήξερε απ’έξω 186 πρωτότυπους τρόπους δολοφονίας

the sun gets in
in equal quarters
μια βόλτα εκτός σπιτιού
ίσως οι άνθρωποι να άλλαξαν
εν κόκκινοις 80′s outfits
εν pimples μυτώδεις
θέλω εν ήλιοις
να ζεστάνω τα μπράτσα μου
η νύχτα πέφτει
εν λοιπά δωμάτια σπιτιού
ο πατέρας μου
στα σακάκια
στις τσέπες του
πολλά χαρτομάντηλα
ένα σημείωμα
«Θρησκευτικά βιβλία
βιβλιοκρισία»
χόρεψε μέχρι να
τρελαθείς
ο ύπνος στο δωμάτιο του
αδελφού μου
προκαλεί αλλεργίες
μικρά πυώδη αισθήματα

(more…)

06/11/2011

Σοφία Αποστολίδου, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 9:18 μμ

Cassandra Domita

[τ ί τ η λ ο ς]
« Ένας χορός κυκλικός, μα τι ανόητη πρόφασι, κύριε»
[υ π ο τ ί τ η λ ο ς]
ξεκινήσαμε ένα πρωί με μια σαφή αίσθηση κατεύθυνσης
παρ’ όλο που κανείς μας δεν ήξερε πού πηγαίναμε.
προσπεράσαμε σπασμένα ξύλινα
πέτρινα άσπρα
κάτι είχε συμβεί στη μνήμη μας
τα πράγματα δεν είχαν πια όνομα
τα ονόματα δεν είχαν πια σημασία
υπέρτατη αξία στις καρδιές και τις τσέπες μας
είχε απομείνει μoνάχα ο προσανατολισμός
ήταν στ’ αλήθεια μια εποχή ευτυχίας
αν και εμείς ο καθένας μας ήμασταν μάλλον
κι ήταν καλό που δεν του ᾽χαμε λέξη να το ονοματίσουμε
είχαμε μόνο μάτια
που ξεχείλιζαν σε φιλιά και σε άναρθρα τραγούδια (ψέμματα).

[τ ί τ η λ ο ς  κ΄ υ π ό τ ι τ η λ ο ς]
«στη δεύτερη πράξη,
ντρεςς κόουντ: Κακός Χαμός»

μετά το Οριστικό τέλος, θα υπάρχει ένα κουδούνι που θα χτυπάει κάθε δέκα

για διάλειμμα, αλλά δεν θα υπάρχει κανείς να πει τι δέκα.

Τα κενά θα είναι σαφώς μεγαλύτερα και ίσως και να μεγαλώνουν ανά

τακτά
κι οι μόνοι άνθρωποι που θα υπάρχουν θα ᾽ναι οι περαστικοί
κι αν δεν περνούν δεν θα ᾽ναι
και θα μπορείς να σκοτώνεις όσους θέλεις όπως τώρα την

(more…)

04/11/2011

Monika Rinck, Ένα μοναδικό μάτι

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 8:26 μμ

μοιραζόμασταν ένα μοναδικό μάτι, εγώ είχα επιπλέον άλλο ένα, όμως αυτό δεν θα ’πρεπε να μας ενδιαφέρει τώρα. ενώπιoν των αρχών περιέγραψα αυτήν την κατάσταση ως «σιαμαίο πεδίο όρασης», αν και αυτό δεν ήταν εντελώς σωστό. γιατί ο κόσμος, όπως μας προσφερόταν από το κοινό μας μάτι, δεν ήταν καθόλου συγκρίσιμος, ενόσω εγώ επέμενα να τον συσχετίζω με μένα στον ενικό. αυτό ήταν πιθανόν δικό μου λάθος. παρολαυτά δεν ήξερα κατά πόσο στην περίπτωσή μου αυτή η μικρή γραμματική ασυνέπεια θα μπορούσε να εξελιχθεί σε γενικευμένο σπάσιμο σβέρκου, καθώς αφορούσε ένα γενικό φαινόμενο, ακόμα κι όταν δεν διατυπωνόταν σε κάθε περίπτωση με την ίδια ένταση, όπως συνέβη τώρα εδώ.

(more…)

03/11/2011

Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 6:19 μμ

VI.

Σκοτεινά και υγρά μπιτ με δοξάρια

Νέρωνε το κρασί
Γύμνασε το ένστινκτο
Νέρωνε
Γύμνασε
Νέρωνε
Γύμνασε
Νέρωνε
Ολοκλήρωσε την Ιστορία
Εξασφάλισε τα αρκετά
Μην μεταλλάσσεσαι
Γέμιζε
Γέμισε
Προχώρα

(more…)

01/11/2011

Ν.Γ. Λυκομήτρος, Cordelia’s nightmare

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 3:32 μμ

Ο Βασιλιάς Lear πυρπολείται στη σκηνή
περιτριγυρισμένος από συμπρωταγωνιστές-σαΐτες
την ώρα που οι nouveau riche
με τα κλειδιά των πολυτελών αμαξιών τους στα χέρια
και τα εισιτήρια που μόλις έβγαλαν
από τον φάκελο της εταιρείας ταχυμεταφορών
στρογγυλοκάθονται στα καθίσματα
πλάι στις συζύγους τους.
Εκείνες τακτοποιούν τα παλτά τους
αποκαλύπτοντας τις καλογυμνασμένες πλάτες
που απέκτησαν στο μέσον της διαδρομής
σπίτι-γυμναστήριο-spa
και αναρωτιούνται μεγαλοφώνως
αν θα επέλθει η «κάθαρση» στο τέλος.
Κι ύστερα η Cordelia δίνει μαθήματα ταπεινοφροσύνης
σε κενούς ανθρώπους
και η βραδιά συνεχίζεται
σ’ ένα από τα hip εστιατόρια της πόλης.

(more…)

30/10/2011

Roger McGough, Τέσσερα ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — raniatef @ 2:53 μμ

Λευκή απεργία

Λόγω αύξησης
του κόστους εκτύπωσης
αυτό το ποίημα θάναι μικρότερο
του κανονικού.

Έναντι στις συνεχείς
οικονομικές κρίσεις, απεργίες,
στην ανεργία και τον Φ.Π.Α.
δεν προσφέρει λύσεις.

Επιπλέον, λόγω
μιας πρόσφατης λευκής απεργίας
εκ μέρους του ποιητή
δεν έχει ούτε ρίμα.

Χορτοφάγοι

Οι χορτοφάγοι είναι σκληροί, απερίσκεπτοι άνθρωποι.
Όλοι ξέρουν ότι ένα καρότο ουρλιάζει όταν τρίβεται.
Ότι ένα ροδάκινο ματώνει όταν κόβεται.
Πιστεύεις ότι το πορτοκάλι δεν αισθάνεται
τους αντίχειρες να ξεριζώνουν τη σάρκα του;
Ότι οι ντομάτες χύνουν τα μυαλά τους ανώδυνα;
Οι πατάτες, βράζονται με δέρμα ζωντανό,
της γης οι μικροί αστακοί.
Μη μου πεις ότι δεν πονάει
όταν τα μπιζέλια σχίζονται από το όσχεο,
όταν το δέρμα κόβουν απ’ τους βλαστούς
όταν το λάχανο τεμαχίζεται, όταν τα κρεμμύδια αποκεφαλίζονται.

Πετάχτε το μυστρί,
ρίχτε κάτω την αξίνα.
Όχι άλλο θέρος φονικό
Ελευθερώστε τον λαό!

(more…)

22/10/2011

Νικόλας Γκόγκος, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 2:06 μμ

ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ

Σαλταρισμένοι όλοι.

Χειρότεροι κι από αστρολόγοι
σε κωλοφυλλάδες,

Τρέμουνε τα κωλομέρια μας
μη βγει η ψυχή μας.

Καθώς πλιατσικολογούμε τα
κουφάρια ενός άλλοτε
όμορφου κόσμου.

(more…)

21/10/2011

Πέτρος Γκολίτσης, Δύο Ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 4:05 μμ

Η ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΥΧΑΙΟ

Με τα μάτια της νεκρής ανεστραμμένα
έρχεσαι στον ύπνο μου φαφούτα
και φτύνοντας μου λες:
Τι τύχη, στα χέρια των θεών
να είμαι μαριονέτα,
τη μια να εμφανίζομαι
μετά να αποσύρομαι
ονειρικά, με πόνο
με φόντο το γαλάζιο
τα άστρα να ασημίζουν
κατά τη βούληση τους

ενώ εσύ,
δεμένος με σχοινιά από τις πλάτες του
με συντριμμένο τράχηλο σβαρνίζεσαι
ακούς το τρίξιμο του ήλιου
την άνοδο των θαλασσών
την άσπρη την τρεμάμενη
καθώς το μαύρο ζώο σε αφήνει
ανήμπορο σακατεμένο στο νερό

ανάσκελα βουλιάζεις

(more…)

20/10/2011

Παύλος Αστέρης, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 2:15 μμ

Στο Θησείο

Βρώμισαν την ελευθερία που τους δόθηκε
Την έκαναν χόμπυ
Ένα από τα πολλά που έχουν
στο λιγοστό τους ελεύθερο χρόνο
Πώς το κατάφεραν αυτόαναρωτιέμαι
Μήπως δεν έχουν χόμπυ ή μήπως έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο;
Μήπως εντέλει δεν έχουν εαυτούς; (more…)

18/10/2011

Κωνσταντίνος Σαμπάνης, Ληγμένα Λόγια

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 1:48 μμ

Βαδίζω στους κύκλους που χάραξα προ πολλού
αυτά τα ποιήματα δεν αρέσουν σε κανέναν
τι τραγικό για μια μεγαλειώδη ψυχή

που στέκεται
σαν μια
μοναχική
κορφή ενός χάλκινου όρους!

η επανάληψη
δεν ξέρω αν
αν είναι αδυναμία
συμβολικών αναπαραστάσεων

ή η
επιθυμία
να πω
να πω

αυτό που θέλω τελικά

να πω
ξανά
να ξαναπώ

16/10/2011

Ιριάννα Κούτουλα, Το «Και» του «Και»

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 1:27 μμ

1509 στη μεγάλη πόλη
θα βρέχουν τους βασιλιάδες
οι φόβοι της άρπας
στους επτανήσιους μύθους.
Με σύρματα θα ράψουν
την ευγένεια του Αρίωνα
και χρυσά βότσαλα
θα ανατείλουν καθώς
θα δασκαλεύουν συλλαβές
όμοια με ινδικό χρόνο να ασχολείται.
Ποτισμένη οθόνη του Αιγαίου
να, τη! η μυρωδιά σου
στους γερμάδες. (more…)

15/10/2011

Στάθης Αντωνίου, Νυχτερινός ουρανός

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 12:11 μμ

Κάποτε μ’ άρεσε να εξερευνώ τον νυχτερινό ουρανό αλλά βαρέθηκα να κοιτάω τόσο μακριά.
Μια νύχτα, πήγα μόνος σε μια καφετέρια για να κουβεντιάζω μ’ έναν άγνωστο και να γράψω γι’ αυτό.
Έγραψα ένα κακό ποίημα με τίτλο «καφετέρια».
Το μόνο που θυμάμαι είναι το τέλος του,
τη φράση που είπα στον εαυτό μου όταν έφυγα
«Γάμα τ’ αστέρια, βράδια σαν κι αυτό είναι που με κάνουν να νιώθω άνθρωπος».

13/10/2011

Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος α’

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 12:00 πμ

επιτήρηση για πρόληψη αυτοκτονίας

ο μικροκαμωμένος κοιλαράς μπάτσος στο γραφείο στις καταχωρήσεις, μοιάζει
με τον άνθρωπο-λουκουμά στη διαφήμιση της πίλσμπουρι, με μουστάκι
Χίτλερ μου κάνει τις διαδικαστικές ερωτήσεις
και όταν απαντάω ναι στο Είχατε Ποτέ
ή Έχετε Τώρα Τάσεις Αυτοκτονίας τα μικρά στρόγγυλα
διαπεραστικά μάτια του στενεύουν δείχνοντας βαριεστημένη περιφρόνηση και
η άψυχη φωνή του με διατάζει να τον ακολουθήσω
στο βάθος ενός διαδρόμου μια πόρτα οδηγεί σε ένα δωμάτιο όχι
μεγαλύτερο από μικρό χώρο αποθήκευσης βαμμένο πράσινο με
τίποτα απολύτως μέσα  εκτός από μια τετράγωνη
τρύπα στο πάτωμα γεμάτη ούρα και σκατά
και ροχάλες και τρίχες με βάζει να γδυθώ
να ανασηκώσω το πουλί τους όρχεις να περάσω τα δάχτυλα μέσα από
τα μαλλιά μου να ανοίξω το στόμα να βγάλω τη γλώσσα έξω
να σκύψω και να ανοίξω τα κωλομέρια ώστε
να μπορεί να ρίξει μια ματιά και μετά αρπάζει την στοίβα
με τα ρούχα μου και γρυλλίζει Κάποιος Θα Περάσει
Να Σε Δει και φεύγει κλείνοντας την πόρτα με πάταγο ακουμπάω τους
τοίχους και αισθάνομαι υαλοβάμβακα και κρύο
αέρα να βγαίνει από κάπου κάνω λοιπόν
κύκλους και σκέφτομαι την κόρη μου που μου λείπει
πολύ μετά 5 ώρες ανοίγει μια χαραμάδα φως
στην πόρτα εμφανίζεται μια παχιά φάτσα και ρωτάει
αν έχω ακόμα τάσεις αυτοκτονίας και εγώ βαριέμαι και κρυώνω
τόσο διαολεμένα λέω ψέματα Όχι Πια
και έτσι μου δίνουν μια μπλε φόρμα και με στέλνουν
πάνω στον 5ο όροφο της πολιτειακής φυλακής σνοχόμις
2 ιουνίου 1996

πολέμησα τον νόμο

κατά την διάρκεια της μεταγωγής μου
από την μια φυλακή
στην άλλη

μέσα στην κλούβα
ο φρουρός είχε
στο ραδιόφωνο
έναν σταθμό
με παλιά τραγούδια

ο Μπόμπι Φούλερ τραγουδούσε

«πολέμησα τον νόμο και ο νόμος νίκησε!»

και
ήταν
μια από
τις λίγες
στιγμές
από την σύλληψή μου
που ένιωσα
εντάξει

(more…)

11/10/2011

Nanni Balestrini, Οι Αόρατοι

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 10:30 μμ

44

Λίγες μέρες πριν αρχίσει η δίκη ήρθαν στη μικρή πτέρυγα και ο Ίασμος με τον Τσουκνίδα τους περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία γιατί είχε περάσει πολύς καιρός που είχα να τους δω ο Ίασμος συνελήφθη όταν συνέλαβαν κι εμένα αλλά τον είχαν βάλει σχεδόν αμέσως σε φυλακή υψίστης ασφαλείας ακόμη πιο κάτω στο νότο και σε όλο αυτό το διάστημα δεν είχα νέα του ο Τσουκνίδας αντίθετα συνε­λήφθη μόνο πριν από μερικούς μήνες και τον είχαν κλείσει στην ίδια φυλακή υψίστης ασφαλείας με τον Ίασμο εγώ ήμουν πολύ ανυπόμονος συγκινημένος που θα έβλεπα τους συντρόφους μου από το παραθυράκι τους είδα να καταφτά­νουν από το βάθος του διαδρόμου ο Τσουκνίδας ήταν φορ­τωμένος με σακίδια ο Ίασμος δεν κουβαλούσε τίποτα για μια στιγμή ούτε τον αναγνώρισα είχε αδυνατίσει πολύ με κοντά μαλλιά χωρίς γυαλιά κοιτούσε μπροστά του και δεν απαντούσε στα καλωσορίσματα από τα παραθυράκια των κελιών

τότε τους φώναξα και ο Τσουκνίδας με άκουσε αμέσως με αναγνώρισε παρόλο που δεν μπορούσε να με δει οι φύλακες τους πήγαιναν σ’ ένα κελί κάπως μακριά από το δικό μου άκουσα τη φωνή του Τσουκνίδα που με φώναζε και με ρωτούσε πού είσαι ύστερα έβγαλα με δυσκολία το πρό­σωπο μου από το παραθυράκι και τον είδα για μια στιγμή στη μέση του διαδρόμου που κουνούσε το χέρι του και με χαιρετούσε ενώ ένας φύλακας τον τραβούσε από το μανίκι εγώ μόλις τους έκλεισαν μέσα φώναξα τον επιλοχία και του είπα πως ήμασταν όλοι κατηγορούμενοι στην ίδια δίκη πως είχαν έρθει εκεί για την ίδια δίκη και έγραψα αμέσως την αιτησούλα για να έρθουν αμέσως στο κελί όπου έμενα μόνος μου ο επιλοχίας μού είπε πως θα την παρέπεμπε στη διεύθυνση και ίσως το ίδιο βράδυ να μπο­ρούσαν να αλλάξουν κελί

(more…)

10/10/2011

Tomas Tranströmer, Φυλακή

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 8:14 μμ

Εννιά χαϊκού από το αναμορφωτήριο του Χέλλμπυ
(1959)

Παίζουν μπάλα
ξαφνική αναστάτωση –η μπάλα
πήδηξε τον τοίχο.

Κάνουν συχνά φασαρία
για ν’ αναγκάσουν τον χρόνο
να κυλά πιο γρήγορα.

Ανορθόγραφη ζωή –
η ομορφιά επιβιώνει στα
τατουάζ.

Όταν πιάστηκε ο δραπέτης
είχε τις τσέπες του γεμάτες
μανιτάρια.

(more…)

08/07/2011

Τεφλόν #5 – Κυκλοφορεί!

Filed under: Μαντάτα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 2:25 μμ

 

Διανέμεται δωρεάν

04/07/2011

Μια ανάσα

Filed under: Μαντάτα,Τεύχος Πέντε — kyokokishida @ 6:28 πμ

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.