Ali Cobby Eckermann, Little bit long time: η στρογγυλή φωνή μιας αβορίγινης ποιήτριας

Το Βουνό
Χείλη σπάνε
ματώνοντας,

το βουνό στεγνώνει
στη γλώσσα μου.

Χέρια ροζιάζουν
αδέξια,

το βουνό ανατέλλει
στα δάχτυλά μου.

Στέκω να το δω
και περιμένω.

Έρχεται ένα πουλί.
Δεν ρωτώ τίποτα

γυρίζω και γραπώνω
τη θέα.

Μαύρο


 Για τη Μαμά Audrey, μια πραγματική ακτιβίστρια

1
Ο πατέρας μου είναι ένας μονόκερως
Το μυθικό τέρας
Που κρύβεται πίσω από σύννεφα
Φλυαρίας.

Η μητέρα μου αρπάζει κουρτίνες
Τις κομματιάζει με αγωνία
Τις πλέκει κορδέλες
Σε μια άδεια εκκλησία.

Η γιαγιά μου ανοίγει παράθυρα
Υφαίνει τραγούδια
Και τρυφερά λέει
Μύθους αληθινούς.

2
Ο πατέρας μου νομίζει ότι δεν είμαι δική του

Η μητέρα μου νομίζει ότι με ξέρει

Η γιαγιά μου νομίζει ότι είμαι η καρδιά της

Αλλά εγώ δεν είμαι τίποτα από αυτά

Είμαι λευκή
Είμαι γκρίζα
Είμαι μαύρη.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ali Cobby Eckermann, Little bit long time: η στρογγυλή φωνή μιας αβορίγινης ποιήτριας»

Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος γ’

χαμαλοδουλειά

δεν ξέρω
πόσες ώρες
της ζωής μου
τις πέρασα
καθαρίζοντας αυτά που άφησαν
πίσω τους άλλοι.
όταν δεν έχεις
προσόντα
και χρειάζεσαι $$$
δουλεύεις είτε
σε φαστ φουντ
είτε γίνεσαι επιστάτης.
έχω καθαρίσει κτίρια
γραφείων, εστιατόρια,
αποθήκες, στάβλους,
μπακάλικα,
εργαστήρια
και επισκεπτήρια φυλακών.
οι φίλοι μου πάντα
μου φαίνονταν ότι είχαν δουλειές
πιο υποφερτές
κατά κάποιον τρόπο·
δούλευαν σε δισκοπωλεία
ή σε μαγαζιά με μεταχειρισμένα σινιέ ρούχα ή οι
γονείς τους είχαν
επιχειρήσεις και
δούλευαν γι αυτούς.
εγώ πάντα κατέληγα
επιστάτης.
στην φυλακή
ποτέ δεν χρησιμοποιείται
αυτός ο όρος· αντί γι αυτό
είσαι porter.
χωρίς να είμαι σίγουρος γιατί·
εγώ νόμιζα ότι porter
είναι αυτός που βοηθάει τους επιβάτες
στα τρένα
ή κάτι τέτοιο.
σε όλη τη διάρκεια της εφηβείας
και της δεύτερης και τρίτης δεκαετίας της ζωής μου
μέχρι τη στιγμή που με συνέλαβαν
δούλευα σε άσημες σκατοδουλειές με χαμηλή αμοιβή
και μηδέν κύρος·
ομολογουμένως,
το σφουγγάρισμα αποχωρητηρίων δεν είναι
σέξι εργασία.
έμοιαζε πως οποτεδήποτε
έβρισκα καλοπληρωμένη δουλειά
απολυόμουν σε λίγους μήνες.
ποτέ δεν απολύθηκα
από δουλειά
που πληρωνόταν με τον κατώτατο μισθό.
έπρεπε να παραιτούμαι από τέτοιες δουλειές, μόνο για να
αναγκαστώ να βρω άλλες, όμοιες
δουλειές μετά από μερικούς μήνες
πείνας
και ύπνου σε ξένους καναπέδες.
δεν ήταν και σπουδαία
ζωή
αλλά ήταν αυτό που
έκανα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος γ’»

Roger McGough, Άλλα τέσσερα

Πίτα

εγώ ήθελα μια ζωή
εσύ ήθελες κάτι άλλο
δεν μπορούσαμε να ᾽χουμε την πίτα ολόκληρη
κι έτσι φάγαμε οέναςτονάλλο.

Πρώτη Μέρα στο Σχολείο

Χιλιαδεσμυριαδεσιλιάδες μίλια μακριά από το σπίτι
Περιμένω το κουδόυνι να χτυπήσει. (Να χτυπήσει πού;)
Γιατί όλα είναι τόσο μεγάλα, τ’ άλλα παιδιά;
Τόσο φασαριόζικα; Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι στο σπίτι
Να γεννηθήκαν πρέπει με στολή
Να ζήσαν όλη τη ζωή τους σε παιδικές χαρές
Να ξόδεψαν τα χρόνια τους εφευρίσκοντας παιχνίδια
Που δεν μ’ αφήνουν να παίξω. Παιχνίδια
Σκληρά, που σε καταπίνουν.

Και τα κάγκελα,
Παντού γύρω, κάγκελα.
Είναι για να κρατάνε μακριά τους λύκους και τα τέρατα;
Τα πράματα που σκοτώνουνε και τρώνε παιδιά;
Τα πράματα απ’ τα οποία δεν παίρνεις γλυκά;
Ίσως νάναι για να μας εμποδίζουνε να βγαίνουμε έξω.
Να το σκάμε από τα μασήματα. Μάσημα.
Πώς μοιάζει ένα μάσημα;
Ακούγεται σαν τσίχλα γλιστερό.
Τα φυλάνε μέσα στις αίθουσες δαδασκαλίας.
Αίθουσες γεμάτες δάδες και σκαλιά. Για φαντάσου.

Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ τ’ ονομά μου
Η μαμά είπε ότι θα ήταν χρήσιμο.
Όπως οι γαλότσες. Στις λακκούβες.
Γαλαζογαλότσες. Μακάρι νάταν εκείνη εδώ.
Νομίζω ότι τ’ όνομά μου είναι ραμμένο κάπου
Ίσως η δασκάλα μού το διαβάσει.
Δα-σκάλα. Αυτή που φτιάχνει τις σκάλες.

Συνέχεια ανάγνωσης «Roger McGough, Άλλα τέσσερα»

Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος β’

εϊ κοπελιά

περνώντας μέσα από την πόλη
με το λεωφορείο της φυλακής
καλοκαίρι
τα παράθυρα κατεβασμένα

μια έφηβη
στο πεζοδρόμιο

ένας μπροστινός μου μεξικάνος
έσκυψε έξω
και κοίταξε λάγνα

«Έι κοπελιά! Σε θέλω πολύ!»

το χέρι της τινάχτηκε
γρήγορα
περιφρονητικά
χωρίς καν να κοιτάξει

τον ξεφορτώθηκε
πολύ όμορφα στ’ αλήθεια

χτυπιόμασταν
απ’ τα γέλια

μέχρι που φτάσαμε στη φυλακή

Συνέχεια ανάγνωσης «Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος β’»