Τεφλόν #27 | Νέο ποιητικό σκεύος

Τεφλόν 27
Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2022

ΘΕΜΑΤΑ

Σύγχρονη πορτογαλική ποίηση: Στην ουλή το δέρμα είναι σοφότερο
«Καλώς όρισες στη γη των εύθραυστων»: Σε αυτό το αφιέρωμα στη νέα γενιά της πορτογαλικής ποίησης ανθολογούνται ποιήτριες και ποιητές που προκρίνουν τη δημιουργία ενός αντι-λόγου στον λόγο της εξουσίας, σπάζουν συνειδητά τις ποιητικές συμβάσεις και ασκούν δριμεία κοινωνική κριτική, θέτοντας κρίσιμα ερωτήματα για την έμφυλη χειραφέτηση και αμφισβητώντας βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις που αφορούν το σώμα και το κοινωνικό φύλο. Ανθολόγηση-Κείμενo: Aljaž Koprivnikar, Μετάφραση: Ελένη Βλάχου

Ghazal Mosadeq: Μοντερνιστικά φυλαχτά
Η Ιρανή ποιήτρια γράφει ποιήματα-φυλαχτά που βασίζονται σε αποκρυφιστικά περσικά χειρόγραφα: εγχειρίδια μαγείας γεμάτα ξόρκια, κείμενα γεωμαντείας και αλχημείας, οδηγίες κατασκευής φυλαχτών (τάλισμαν) και επίκλησης υπερφυσικών οντοτήτων. Άλλοτε πάλι, πειραματίζεται με τον χώρο που καταλαμβάνει το ποίημα, με το πώς ηχεί, αλλά και με τα διαφορετικά ύφη γραφής και τις διαφορετικές πηγές που μπορεί να αποτελέσουν πρώτη ύλη ή πηγή έμπνευσης. Κείμενο: Kyoko Kishida, Μετάφραση: Αλκιβιάδης Ζαλαβράς, Kyoko Kishida

Yin Xiaoyuan: Έξι ποιήματα
Η πολύγλωσση Κινέζα τρανς ποιήτρια και συγγραφέας, πρωτεργάτρια του Κινήματος Ερμαφρόδιτης Γραφής, εμπνέεται από τη φυσική και τους νόμους της, γράφοντας για τη ρευστότητα των φύλων και τον «τρισδιάστατο ωκεανό της ύπαρξης», για «ένα σύμπαν πλημμυρισμένο με γκλουόνια, φωτόνια και μεσόνια». Μετάφραση: Έλσα Κορνέτη

Σύγχρονη μακεδονική ποίηση: Μας κυνηγάνε τα σκυλιά του χρόνου
Η ποιήτρια Λίντια Ντίμκοφσκα παρουσιάζει τη νέα γενιά της μακεδονικής ποίησης, ποιήτριες και ποιητές που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’90 και γράφουν –ως επί το πλείστον με καθημερινό λόγο– για τα «τελευταία αποθέματα ειρήνης [που] βγαίνουν ήσυχα ήσυχα σε πλειστηριασμό», για την ελπίδα που «γεννιέται κάθε πρωί/ για να πεθάνει με την ησυχία της το μεσημέρι», για την καθημερινότητα στη Β. Μακεδονία, τον πόλεμο, τις κοινωνικές αλλαγές, αλλά και για την πειραματική δύναμη της γλώσσας. Ανθολόγηση-Κείμενο: Λίντια Ντίμκοφσκα, Μετάφραση: Βίκτωρας Ηλιόπουλος

Nikki Giovanni: Σώπα ειρήνη σώπα
Μια από τις πιο δημοφιλείς εκπροσώπους του Κινήματος των Μαύρων Τεχνών τη δεκαετία του ’60, και με έργο που εκτείνεται σε έξι δεκαετίες, η Νίκι Τζιοβάνι γράφει ποίηση που αντικατοπτρίζει τις ζωές, την ιστορία, την κληρονομιά και τους αγώνες των μαύρων. Στο έργο της η φυλή και το φύλο είναι άρρηκτα δεμένα, πολλά ποιήματά της διερευνούν και περιγράφουν τις ζωές των μαύρων γυναικών, ενώ άλλα τις εξυμνούν ως άλλο αντίδοτο ενάντια στη δυσφήμιση στην οποία εκείνες συχνά υπόκεινται. Κείμενο: Virginia C. Fowler, Μετάφραση: Ζωγραφιά Κεφαλοπούλου

Ποιήματα: Αντώνης Αντωνάκος, Όλγα Βερελή, Φαίη Γκενούδη, Δημήτρης Γκιούλος, Comrastro, Ιβάν η τρομαγμένη, Αφροδίτη Κατσαδούρη, Ανδρομάχη Κοκκινού, Χρήστος Κολτσίδας, Σωτήρης Λυκουργιώτης, Μαρία Μάζη, Μαρλένο, μκχ, Σοφία Μπέμπεζα, Πρόκνη, Ναυσικά Στεφανίδου, Sylvie, Γιώτα Τεμπρίδου, Αλέξανδρος Φαρμάκης.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Cabaret Grotesque

Σελιδοποίηση: Morgan S. Bailey

Τεφλόν #26, Σύγχρονη βραζιλιάνικη ποίηση

MAΓΙΑ
της MAYA DOURADO

Είμαι και γαμώ τις γυναίκες
Κάνω ό,τι θέλω
Είμαι
Μαύρη μες στο λευκό, μες στο μαύρο
Ανέμελη ζω τη ζωή μου
Κουράστηκα να κρύβομαι στις σκιές
Eλεύθερη είμαι σήμερα ν’ απολαμβάνω τη χαρά μου
Συνεχίζω να ριμάρω, αφήνομαι στο φλόου μου
Με λένε μυστήρια, μα εγώ ξέρω ποια είμαι
Είμαι μια όμορφη μαύρη

Μ’ άφησες χωρίς ανάσα
Και τίποτα απ’ όσα λέω
Δεν είναι εντός εισαγωγικών

Το σώμα ΜΟΥ θα γίνει η κραυγή μου
Ακόμα κι αν με φιμώσουν
Γιατί ξέρω τι θα συμβεί
Όταν συναντηθώ με τη σκοτεινή ώρα της νύχτας
Μόνο το φως του πέμπτου φαναριού
Θα με κάνει να νιώσω ασφαλής
Καθόλου βέβαιο μα πιθανό
Ότι την τρίτη μέρα ένα σώμα
Θα βρεθεί γυμνό και κακοποιημένο
Δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό του, μα σίγουρα το αγαπήσαμε
Άλλη μια γυναίκα που χάθηκε απ’ τη βίαιη δίψα ενός άντρα
Του ίδιου που ακουμπά τα χέρια πάνω στο τραπέζι: χέρια λευκά, χέρια καθαρά
Χέρια που διοικούν
Χέρια που φροντίζουν
Χέρια που προστατεύουν
Χέρια υπεράνω υποψίας
Χέρια που βάφτηκαν με αίμα
Όμως ξεπλύθηκαν καλά, χέρια ενός ακηλίδωτου πολίτη
Χέρια που σκοτώνουν τα όνειρά μας

Αλλά δεν μας αποθαρρύνουν να συνεχίσουμε τον αγώνα!

Σήμερα γράφω ποίηση όλο θάρρος
Πρέπει ν’ αντιστεκόμαστε
Γιατί σ’ αυτή την κοινωνία πολλά θα μας σκίσουν στα δύο
Μα ούτε το τέλος δεν θα σκοτώσει αυτά που μας κάνουν ν’ ανθίζουμε

Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Σπύρος Πρατίλας

Διαβάστε το αφιέρωμα στη σύγχρονη βραζιλιάνικη ποίηση στο 26ο τεύχος του Τεφλόν.

Τεφλόν #23, Σύγχρονη ρωσόφωνη ποίηση

ΝΤΑΡΙΑ ΣΕΡΕΝΚΟ
ΑΤΙΤΛΟ

η Σιβηρία καίγεται –και μέσα απ’ τη φωτιά βγαίνει
η οικογένειά μου: η μαμά έχει στα χέρια
έναν ακίνητο λαγό
κι ο μπαμπάς στον ώμο
μια αλεπού νεκρή

δεν είμαι εκεί, μες στον καπνό
δεν φαίνεται πόσοι πολλοί είμαστε, στεκόμαστε
στην πλατεία
–άκοπο δάσος–
στην πλατεία
άνθρωποι καρβουνιασμένοι
μας κυκλώνουν
δεν βλέπω πρόσωπα –όλα μαύρα

μας πλησιάζουν
σπάνε κλαδιά κι ο ήχος τούς τρομάζει
σαν να ήταν το τρίξιμο αυτό
απ’ τα ίδια τους τα κόκαλα
αλλά είμαστε εμείς
είμαι δέντρο και κόρη ταυτόχρονα

Συνέχεια ανάγνωσης «Τεφλόν #23, Σύγχρονη ρωσόφωνη ποίηση»