Christoph Szalay, Άκρες

Ι

τι μένει λοιπόν, ρωτάς, όταν εισέρχεσαι στο μισοσκόταδο και κάτι εξαφανίζεται. τι, ρωτάς, θα ’πρεπε να υπάρχει και τι όχι. τι θα ’πρεπε να υπάρχει αμετάκλητα, τι θα ’πρεπε να είναι αμετάκλητα διαθέσιμο και τι όχι. μια ανάμνηση απ’ την παιδική ηλικία ίσως, σκέφτεσαι. μέρες στην ακτή, η επιστροφή διασχίζοντας τη μεθόριο, δέντρα λυγισμένα απ’ τον πρόσφατο χειμώνα, ίσως. ίσως εκείνα τα μέρη όπου οι ακτίνες του φωτός φτάνουν μέχρι την άκρη του δάσους, ίσως την προσπάθεια να μεταφράσεις το πλατεία ούμσλαγκ

θα ’πρεπε να υπάρχει η γνώση μιας αρχής. της προσπάθειας ενός τέλους και της ισοπεδωτικής δύναμης ενδιάμεσα, αυτά θα ’πρεπε να υπάρχουν. οι επιθυμίες θα ’πρεπε να υπάρχουν, αδιάβροχες πάνω σε χαρτί και η δυνατότητα ν’ αφήσεις ένα νέο ίχνος, μακριά απ’ την πεπατημένη. ένας αγροτικός δρόμος ίσως κι ένα αγρόκτημα όπου αυτός καταλήγει, το γρασίδι μόλις κάτω από το έδαφος. μια στατιστική που λέει ότι υπήρχαν εκατόν τρία σπίτια, τριακόσιοι εννέα κάτοικοι ή έλα παρ’ όλα αυτά μαζί, ακόμα κι αν είναι να διασχίσουμε αδιάβατες περιοχές Continue reading «Christoph Szalay, Άκρες»

Advertisements