Jos Charles, Προειδοποίηση περιεχομένου

όταν ήμουν 3, τραγουδούσα
τη μουσική του μπάτμαν.

η οικογένειά μου είχε εντυπωσιαστεί.
ο θείος ζητούσε

κασέτες με τον μπάτμαν από
εκείνον τον τύπο που ήξερε

η μαμά απέναντι
απ’ το σπίτι του παππού.

μου είπαν ότι είχα «προβλήματα ομιλίας».
μπέρδευα συχνά τις

λέξεις. έλεγα την πηγή πληγή.
έλεγα τη σιγή στέγη.

δεν έχω πια πρόβλημα,
παρά μόνο όταν έχω ένα καυλί στο στόμα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Jos Charles, Προειδοποίηση περιεχομένου»

Advertisements

Λίντια Ντίμκοφσκα, Καμπούρα

Μπροστά μου ένας άντρας σπρώχνει
ένα καρότσι γεμάτο άδεια πλαστικά μπουκάλια.
Το μονοπάτι είναι στενό, δεν μπορώ να τον προσπεράσω.
Τον ακολουθώ, τον παρακολουθώ.
Φθαρμένα παντελόνια,
χέρια αυλακωμένα,
σε κάθε πόδι διαφορετική παντόφλα,
και κάτω απ’ τη σκισμένη μπλούζα
καμπούρα, σημαδεμένη από πόνο
σαν απ’ το αστέρι του Δαβίδ.
Συνομήλικός μου είναι
από περασμένους καιρούς.
Μάταια αποστήθιζε
τα τραγουδάκια για την πατρίδα
άχρηστα σαν έωλη θεωρία
χωρίς πρακτική εφαρμογή σ’ έναν κόσμο
όπου δεν υπάρχει πια ούτε πατέρας, ούτε πατρίδα. Συνέχεια ανάγνωσης «Λίντια Ντίμκοφσκα, Καμπούρα»

Salt-N-Pepa, Κούνα τον απαυτό σου

Απόσπασμα από το κείμενο «Μην εμπιστεύεσαι ποτέ έναν μεγάλο πισινό κι ένα χαμόγελο» της Tricia Rose, το οποίο περιλαμβάνεται στην έκδοση Bring the Noise: Δεκαπέντε κείμενα για το χιπ χοπ.

Οι μαύρες ράπερ αμφισβητούν τις αντιλήψεις των αντρών για τη γυναικεία σεξουαλικότητα και ευχαρίστηση εκφράζοντας δημόσια τη σωματική και σεξουαλική ελευθερία τους. Το βιντεοκλίπ του «Shake Your Thang» («Κούνα τον απαυτό σου») των Salt-N-Pepa, το οποίο ερμηνεύουν με τη συνοδεία της χορευτικής ομάδας των E.U., είναι μια εξαιρετική λεκτική και οπτική απεικόνιση της έμφυλης αντίστασης των μαύρων γυναικών. Τόσο οι στίχοι όσο και το βίντεο έχουν ως θέμα τον σεξουαλικό χορό των Salt-N-Pepa και τις αντιδράσεις που προκαλεί. Στην πρώτη στροφή τις βρίσκουμε σε ένα κλαμπ να κουνάνε «τον απαυτό [τους] σε ένα φάνκι μπιτ» σοκάροντας τους θαμώνες του μαγαζιού. Με περίσσιο ύφος, οι Salt-N-Pepa τραγουδούν: «Είναι ο δικός μου απαυτός, θα τον κουνώ όπως θέλω εγώ, προκλητικά λιγάκι και με σεξαπίλ». Το ρεφρέν, το οποίο τραγουδά ένας άντρας μέλος των E.U., πάει ως εξής: «Κούνα τον απαυτό σου, κάνε ό,τι θες, ποιος είμαι εγώ για να σου πω πώς να χορέψεις στον ρυθμό. Είν’ ο δικός σου απαυτός, κάνε ό,τι θες, δεν θα σου πω εγώ πώς να χορέψεις στον ρυθμό».

Συνέχεια ανάγνωσης «Salt-N-Pepa, Κούνα τον απαυτό σου»

Το Τεφλόν στην Πάτρα

Cover19_blog

Το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου και ώρα 7.30μμ το περιοδικό Τεφλόν θα παρουσιάσει στο βιβλιοπωλείο Nouveau στην Πάτρα (Παντανάσσης 78) δύο αντικολλητικές μηπερφορμάνς:

> Με τη γροθιά στην τσέπη: Η σύγχρονη αντεργκράουντ ποιητική σκηνή του Βερολίνου

Ποιήματα των Clemens Schittko, Jannis Poptrandov, Kai Pohl και Urs Böke, οι οποίοι με χιούμορ και (αυτο)σαρκασμό σατιρίζουν τον συντηρητισμό και την υποκρισία της γερμανικής κοινωνίας και μιλάνε για την ασφυξία που νιώθουν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της εργατικής τάξης σήμερα. Από τα «χαρακώματα της καταγάλανης θάλασσας από μπετόν» οι τέσσερις ποιητές μάς συμβουλεύουν να μην αγοράσουμε «εισιτήριο για την επανάσταση», μας περιγράφουν έναν κόσμο όπου «η ζωή έχει χαρτογραφηθεί» και «τα σύνορα έχουν ναρκοθετηθεί».

> Η ελπίδα έχει πάντοτε πλαν μπι
Ένα ποιητικό παραλήρημα για την ελπίδα ως επιχειρηματικό σχέδιο με εγγυημένη απόδοση επένδυσης.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με τη συντακτική ομάδα του περιοδικού.
Στην εκδήλωση θα υπάρχει πάγκος με παλιότερα τεύχη του περιοδικού και τις εκδόσεις του.

Christoph Szalay, Άκρες

Ι

τι μένει λοιπόν, ρωτάς, όταν εισέρχεσαι στο μισοσκόταδο και κάτι εξαφανίζεται. τι, ρωτάς, θα ’πρεπε να υπάρχει και τι όχι. τι θα ’πρεπε να υπάρχει αμετάκλητα, τι θα ’πρεπε να είναι αμετάκλητα διαθέσιμο και τι όχι. μια ανάμνηση απ’ την παιδική ηλικία ίσως, σκέφτεσαι. μέρες στην ακτή, η επιστροφή διασχίζοντας τη μεθόριο, δέντρα λυγισμένα απ’ τον πρόσφατο χειμώνα, ίσως. ίσως εκείνα τα μέρη όπου οι ακτίνες του φωτός φτάνουν μέχρι την άκρη του δάσους, ίσως την προσπάθεια να μεταφράσεις το πλατεία ούμσλαγκ

θα ’πρεπε να υπάρχει η γνώση μιας αρχής. της προσπάθειας ενός τέλους και της ισοπεδωτικής δύναμης ενδιάμεσα, αυτά θα ’πρεπε να υπάρχουν. οι επιθυμίες θα ’πρεπε να υπάρχουν, αδιάβροχες πάνω σε χαρτί και η δυνατότητα ν’ αφήσεις ένα νέο ίχνος, μακριά απ’ την πεπατημένη. ένας αγροτικός δρόμος ίσως κι ένα αγρόκτημα όπου αυτός καταλήγει, το γρασίδι μόλις κάτω από το έδαφος. μια στατιστική που λέει ότι υπήρχαν εκατόν τρία σπίτια, τριακόσιοι εννέα κάτοικοι ή έλα παρ’ όλα αυτά μαζί, ακόμα κι αν είναι να διασχίσουμε αδιάβατες περιοχές Συνέχεια ανάγνωσης «Christoph Szalay, Άκρες»