Το Τεφλόν στην Πάτρα

Cover19_blog

Το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου και ώρα 7.30μμ το περιοδικό Τεφλόν θα παρουσιάσει στο βιβλιοπωλείο Nouveau στην Πάτρα (Παντανάσσης 78) δύο αντικολλητικές μηπερφορμάνς:

> Με τη γροθιά στην τσέπη: Η σύγχρονη αντεργκράουντ ποιητική σκηνή του Βερολίνου

Ποιήματα των Clemens Schittko, Jannis Poptrandov, Kai Pohl και Urs Böke, οι οποίοι με χιούμορ και (αυτο)σαρκασμό σατιρίζουν τον συντηρητισμό και την υποκρισία της γερμανικής κοινωνίας και μιλάνε για την ασφυξία που νιώθουν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της εργατικής τάξης σήμερα. Από τα «χαρακώματα της καταγάλανης θάλασσας από μπετόν» οι τέσσερις ποιητές μάς συμβουλεύουν να μην αγοράσουμε «εισιτήριο για την επανάσταση», μας περιγράφουν έναν κόσμο όπου «η ζωή έχει χαρτογραφηθεί» και «τα σύνορα έχουν ναρκοθετηθεί».

> Η ελπίδα έχει πάντοτε πλαν μπι
Ένα ποιητικό παραλήρημα για την ελπίδα ως επιχειρηματικό σχέδιο με εγγυημένη απόδοση επένδυσης.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με τη συντακτική ομάδα του περιοδικού.
Στην εκδήλωση θα υπάρχει πάγκος με παλιότερα τεύχη του περιοδικού και τις εκδόσεις του.

Advertisements

Christoph Szalay, Άκρες

Ι

τι μένει λοιπόν, ρωτάς, όταν εισέρχεσαι στο μισοσκόταδο και κάτι εξαφανίζεται. τι, ρωτάς, θα ’πρεπε να υπάρχει και τι όχι. τι θα ’πρεπε να υπάρχει αμετάκλητα, τι θα ’πρεπε να είναι αμετάκλητα διαθέσιμο και τι όχι. μια ανάμνηση απ’ την παιδική ηλικία ίσως, σκέφτεσαι. μέρες στην ακτή, η επιστροφή διασχίζοντας τη μεθόριο, δέντρα λυγισμένα απ’ τον πρόσφατο χειμώνα, ίσως. ίσως εκείνα τα μέρη όπου οι ακτίνες του φωτός φτάνουν μέχρι την άκρη του δάσους, ίσως την προσπάθεια να μεταφράσεις το πλατεία ούμσλαγκ

θα ’πρεπε να υπάρχει η γνώση μιας αρχής. της προσπάθειας ενός τέλους και της ισοπεδωτικής δύναμης ενδιάμεσα, αυτά θα ’πρεπε να υπάρχουν. οι επιθυμίες θα ’πρεπε να υπάρχουν, αδιάβροχες πάνω σε χαρτί και η δυνατότητα ν’ αφήσεις ένα νέο ίχνος, μακριά απ’ την πεπατημένη. ένας αγροτικός δρόμος ίσως κι ένα αγρόκτημα όπου αυτός καταλήγει, το γρασίδι μόλις κάτω από το έδαφος. μια στατιστική που λέει ότι υπήρχαν εκατόν τρία σπίτια, τριακόσιοι εννέα κάτοικοι ή έλα παρ’ όλα αυτά μαζί, ακόμα κι αν είναι να διασχίσουμε αδιάβατες περιοχές Continue reading «Christoph Szalay, Άκρες»